उघड उघड बये
आता तरी उघड
माजघराचे दार ..थोडे थोडे उघड

आकाशाच्या कह्यात
सूप टोपले पाखड
चांदण्याच्या नजरेत हळू हळू येशील
नजरेतलं चादणं वळून वळू्न घेशील

अंगणातली तूळशी्पाशी
गूज थोड उकल ,मातीच्या चुलीजवळ
जसा जन्म सफ़ल
जरा जरा धकल,तुकडा पाणी खपल

उघड उघड बये
आता तरी उघड
माजघराचे दार ..थोडे थोडे उघड

कासवाच्या गतीनं रस्ता तूझा दिसल
टाचा ऊंच करुन ,मन कर अचल
एक एक धागा आता तू उकल

शब्दांच्या विहिरीत ,जीव नाही जायचा
एक एक जाणिवाचा तळ मात्र गाठायचा
चक्र तर रोजचेच चुल आणि मुल
तू नको विसरु गं तूझे उगम कूळ

्बर, आता जूळवून घे चैत्यन्याशी सूत

पोरी सगळ्या अशाच
पोटात एक ओठावर दुसरंच
सहजासहजी ओळखू येईल का?
आईच्या कुशीत हसू की हुंदका?
‍*
बापाकडून काही हवं तर
आईला मस्का मारतील
आईकडची मागणी असेल
तर बापाचे पाय चेपतील
*
नव-यासाठी जगापुढे
दुर्गा बनून लढतील
पण वडलांसाठी नव-यालाही
ओरबडून काढतील
*
आपली बहीण नेहमीच
असते जीव की प्राण
थोरला भाऊ पहायलाच नको
तो तर जगात महान
*
आई स्वैपांकात झीरो जरी
जगातली श्रेष्ठ सुग्रण असते
बाप शाळेत क्लार्क तरी
कलेक्टर असल्याचे भासते
*
तुमची असो वा माझी
बिदाईवेळी आसू काढतेच
मुलगी नसेल आपली तरीही
काळीज आपलं फाडतेच
‍*

फोन आला
झुक झुक झुक
पत्र आले
झुक झुक झुक
मेसेज आला
झुक झुक झुक
मेल आले
झुक झुक झुक
तुझे लग्न ठरले
झुक झुक झुक
थंडी वाजते, पाऊस पडतो
कांदा वाळला, उस गेला
स्वप्न पडले, खड्डा पडला
झु्कु झु्कु झुकु झु्कु झुक झुक
आभाळमाया, काळीछाया
खालती ढग, वरती पाया
झुकु झुकु झुकु झुकु झुकु झुकु
मंत्र म्हटले
झुक झुक झुक
पाढे म्हटले
झुक झुक झुक
नवरी नटली
झुक झुक झुक
सुपारी फुटली
झुक झुक झुक
काळे औषध बाटलीबंद
पांढरे औषध पसाभर
निळे डोळे मनीम्याऊ
झोप नै येत अंगाई गाऊ
भूक लागली पालक पनीर
खिसा फाटला नाही फिकीर
दही चटणी डबा भरून
शब्द माझे बिलवर करून
डोळे साले भलते म्याड

तू अशी जवळी रहा
चंद्र बरसे पिठूर चांदणे
मद मस्त करी गंध फुलांचा
नभांगणी लुकलुकती दिवे तारकांचे
पक्षी गाती मधुर गाणी
मंद मंद वारा देई गारवा

तू दूर जर रहाता भासे
चंद्रमा बसे ढगात लपुनी
उग्र वाटे सुगंध फुलांचा
नभांगण न दिसे मेघांमधुनी
कर्कश वाटे किलबिलाट पक्षांचा
स्तब्ध हवा देई शुन्यता

एकत्र होण्या हृदय स्पन्दने आपुली
प्रिये तू रहा माझ्या सतत जवळी

कोणते शब्द वापरू तुझे गुण गाण्या,
तू स्फूर्तीचीही मूळ प्रेरणा असशी,
मी इच्छा करतो आणि कौतुके तूही
लेखणीतून या सारे लिहवुन घेशी |

मग शब्दांना त्या लाभे अमृत-उपमा,
अर्थाला द्याया उपमा न चले बुद्धी,
हे मी नच केले, घडले तुझ्या कृपेने,
ही जाणिव होता मनास लाभे शुद्धी |

हे सगळे तरिही शब्दरूप, बाह्यांगी,
तू निसटुन जाशी मना मोहवुन माझ्या
अन् पुन्हा एकदा तुझे रूप-गुण गाण्या,
अन् तुला पकडण्याची मज होते इच्छा |

- चैतन्य दीक्षित

त्याची दोन मुले
जणू एका फांदीवरची दोन फुले
एक गर्द रंगाचे
तर दुसरे थोडे फीकेवाले
‍*
मुळांवर ’तिच्याकडून’ जे थेंब पडले
ते फांदीने फुलांना चोख धाडले
पण तिच्या माघारी
आईविना फुलांचे चेहरे सुकले
*
फांदीने काही न केले कमी
जे होते ते सर्व फुलांना दिले
कटु-गोड प्रसंगांत
त्यांना टवटवीत ठेवले
*
नोकरी, धंदा, कामानिमित्त,
मुलांची जागा दुरावली
एक इकडे, एक तिकडे
दूरदेशी स्थिरावली
*
फांदी विस्कटली
जणू मधूनच फासटली
जखम ’तिच्या’ वियोगाची
पुन्हा एकदा खरचटली
*
कितीतरी दिवसांनी
दुसरे फूल भेटीला आले
फांदी, फुलांची भेट झाली
फासटलेली फांदी पुन्हा सांधली
*
आता फांदीला जाणवल्या

आठवण

सकाळच्या कोवळ्या किरणांबरोबरच
आज पुन्हा तुझी आठवण आली
मन भरून आलं
डोळे भरून आले
खोली मात्र रिकामीच होती

भुरुभुरु पडणार्‍या पावसाबरोबर
आठवणींचे शिंतोडे उडत होते
हातावर पडणारे थेंब मी पुसले खरे...
पण.. पावसाचे कुठले ? डोळ्यातले कुठले ?

थेब पुसत असताना
मनाचा कोपरा मनाला बोचला
नको असतानासुद्धा
गारवा निर्माण झाला

आठवणींच्या कोपर्‍यातून आलेल्या
जराशा हलक्या हवेने
क्षणांत शहारा आला
मान जशी थरथरली
देह खुर्चीवर कोलमड्ला
मन थार्‍यावर येताना
मोडक्या खुर्चीत
तुझ्याच आठवणींनी
पुन्हा आसरा दिला...

*****

मधुशाला मधुशाला म्हणतात ही तीच का हो कार्यशाला,
जिथे बिनदिक्कत उडवला जातो पैसा अणि नाचतात अशलील बारबाला,
जिथे घाम गालून कमावलेले वैभव मानुस करतो स्वताच खाला,
अणि उपयोगीच पडत नाही गल्यातले ताईत अन देवादिकांच्या माला !!!!

मधुशाला मधुशाला म्हणतात ही तीच का हो कव्यरच्नेतली मधुशाला,
थोर कवी हरिवंशजिंच्या कल्माने जन्म जिचा झाला,
पण प्रसिद्धि मिलताच जिला,माणसाच्या आयुष्याचा दारुण अंत झाला ,
ठरविले मी ,ठरविले मी, पुरवलाच पाहिजे माग अणि एकदाच घातला पाहिजे घाला !!!

मधुशालेच्या दिशेने पावले तर वलली, मधुशालेच्या दिशेने पावले तर वलली,
कोण जाणे चुक कशी न माझी मलाच उमगली ???

हृदयाच्या गर्भातून उठली एक कळ
चमकली मूर्त तिची जणू पाषाणातील काळा कातळ

गळून पडले छिन्नी हातोडे थरारले मन वेडे
मूर्च्छित कलाकाराभोवती नुसतेच गर्दीचे कडे....

कोण म्हणे उन्हाचा झटका, कोण म्हणे भुकेचा फटका
खरच कुणा उमगेल कलाकाराच्या मनीचा खटका.

घडत असता मूर्त जडले नाते अमूर्त
पाषाणातून प्रकटता शिल्प,झडले मनीचे विकल्प

तो नव्हता मंदिराचा जिर्णोधार किंवा परिसराचा कायाकल्प
जणू साकारला होता त्याच्या अंतरीचा संकल्प

ते नव्हते छिन्नी हातोड्याचे घाव
फिरले होते पाषाणावरून जणू त्याच्या मनीचे भाव

हे तरी खरे कसे मानावे? .......बोलले अंतर्मन

घाव पहिला बसता कडाडली होती वीज

एक म्हातारी इब्लीस
अतिशय खडूस
असली विशेषणं कितीही लावली
तरी ती ठरतील फडतूस

चांगला होता म्हातारा
हिच्या जाचानंच गेला बिचारा
आता बसलीय भरत
घरच्याना जाच करत

आठवणींनी कळवळते
रोज रात्री आकाशाकडं पहात बसते
आता तर तिनं शोधलाय एक झगमगता तारा
म्हणते तो पहा तो पहा, तो पहा माझा नवरा म्हातारा

सर्वाना लावायची तिकडं पाहायला दोन दोन तास:
"बघा बघा कसा माझ्यासाठी झगमगून भरतोय उच्छ्वास
चमकून मारतोय मला डोळा
जिवंत असताना असाच करायचा चावट मेला"

पहाता पहाता म्हातारीच्या डोळ्यात पाणी तरळायचं
तिच्या जाण्याची वाट पहाणा-यांच्या मनातही काही खळबळायचं