आकाशीचा काळा त्या दिवशी रडत होता...
अश्रुभरल्या नयनांनी खुप काही बोलत होता.
मला प्रश्न पडला एवढं कसलं मोठं दु:ख,
की धाडधाड कोसळावं?
कितीही नको वाटलं,
तरी पुन्हा दर्यातच जाऊन मिसळावं..
दु:खी तर ती सुद्धा होती,
पण दु:खाने दुभंगली तरी रडली मुळीच नव्हती.
आज त्या दोघांनी कसा अजब संसार थाटला होता..
तिच्या आसवांचा महापूर त्याच्याच डोळ्यात दाटला होता.
खरं तर तिची दु:खं धुऊन टाकायचा त्याचा तो प्रेमळ प्रयत्न होता..
आकाशीचा काळा त्या निळाईचं रत्न होता.
.........मानसी