खंत

बागेतला बाक
हिरवळीला म्हणाला,

सखे तुझे भाग्य थोर.
तुला कायम
तारुण्याचा सहवास!

आमच्या नशिबी मात्र
नेहेमीच..
वार्धक्याचे क्षीण नि:श्वास !

स्पर्ष तुला शैषवाचे
अन उमलत्या
नव्हाळीचेही !

आक्रंदती कानी माझ्या
श्वास जर्जर
वार्धक्याचे !

ही खंत नसे
केवळ
माझ्या मनीची !

तो बघ शेजारी
शुष्क
बाभुळही कळवळे !


काहीतरी चुकलंय किंवा राहुन गेलंय. पण काय?
काहीतरी सुचवा ना !

विशाल कुलकर्णी.
नवी मुंबई.



हिरवळ म्हणाली बाकास,
का खंत मना रे . . .
टाकशी जरा नि:श्वास.

तुडवली जाते पायदळी मी,
काटा रुतता पायी
तुझाच घेती आधार . . .

तु अन् मी
भिन्न जरी
एकच माती जपते,
दोघास . . .
....तु छान लिहितोस रे! मग मलाही काही सुचायला लागतं.



वा!
एकच माती जपते.
दोघास..

छानच ! धन्यवाद.

विशाल कुलकर्णी.
नवी मुंबई.



वा!
एकच माती जपते.
दोघास..

छानच ! धन्यवाद.

विशाल कुलकर्णी.
नवी मुंबई.