थांबूच नये मग वहात जावं . . . .
जाता जाता किनार्‍यावरील वाचकांना अमृतघन द्यावे.
सुरेख.

थँक्स कौतुका... तु आणि मी फारसे भेटत नाही, नाही? का बरं? तुझ्या कविता तुझ्या सारख्या दिलखुलास असतात.

थांबूच नये मग वहात जावं . . . .
खरच, सुरेख कविता आहे,
असं मोकळेपणे वाहाणंच खरं,
उरलेलं आयुष्य म्हणजे ह्या मोकळेपणाची आस घेउन जगणं!
लगे रहो.

काय रे हा अथांग डोह तुझा
त्यावरी हा तरंग हाय माझा

तुझ्यातुन माझे थेंब थेंब वाहणे
माझ्यातुन तुझे गात्र गात्र थांबणे

काय तळाशी लपले आहे खोल
काठांवर भिजल्या मातीला ओल

एकदम मस्त !! अत्यंत आशयघन !!!

"काठांवर 'सुकल्या' मातीला ओल" असं जास्त छान वाटलं असतं काय ??

डोहाच्या काठाशी राहुन माती सुकी राहु शकणार नाही, ती वरुन भिजलेली आहेच पण आत खोलवर ओलही आहे.....
सर्वांचे आभार. अज्ञाता, विचार करते तु सुचवलेल्या बदलावर