मुख्यपृष्ठ

सांग ना मला

मी न बोलवीले तुला न तूहि मजला
तरी पाश गुंतला नि येळकोट झाला
स्वरांच्या महालात शब्द गात आला
लयीच्या सवे वृत्त बंधनात रमला

किती रागमालेत संवेदना ह्या
वेदना कुणाच्या कुणी जाणल्या
रंगवेड्या फुलांचा सुगंध दाटला
सावलीला धुक्याचा सुमार लागला

भृंग चाहूल दूरस्थ येता क्षणी
रोमरोमात सृजनाचा काळ उमलला
कांहि कळलेच ना रोष घेऊ कशी
दोष देऊ कसा रे सांग ना मला

.............अज्ञात
१३८९,नाशिक

13 ऑक्टोबर, 2008 - 01:27 ADNYAT
Submitted by kautukshirodkar on 13 ऑक्टोबर, 2008 - 01:45.

तरी पाश गुंतला नि येळकोट झाला
असे जास्त गुंते वाढवू नका. आमचे शेंडे हरवात अशाने. तरीही पुन्हा...
दोष देऊ कसा रे सांग ना मला


Submitted by chaoo on 13 ऑक्टोबर, 2008 - 07:50.

तुमच्या कवितेत एक पक्केपणा, मराठी भाषेवरचं प्रभुत्व सतत जाणवतं.
भावनांचे, अनुभुतीचे नवनवे पदर उलगडत जातात.
अशी कविता मला करता आली तर आवडेल! डोळा मारा


Submitted by palli on 13 ऑक्टोबर, 2008 - 11:37.

येळकोट?
नेहमीप्रमाणेच काळजात . . . स्मित


Submitted by palli on 13 ऑक्टोबर, 2008 - 11:37.

येळकोट?
नेहमीप्रमाणेच काळजात . . . स्मित


Submitted by ADNYAT on 13 ऑक्टोबर, 2008 - 22:47.

पल्ली मॅड्म,
दोन दोन प्रतिसाद !! चुकून की मुद्दामून ?? चुकून असेल तर ठीक. मुद्दाम असेल तर सलाम !! स्मित धन्यवाद. आभार. इ. इ. ................ स्मित


हे पण पहा
कवितावाळुचे थैमान
कविताआहे तुझ्यात मी
कवितासहअंदोल (संदोल)
कवितामृगजळ
कवितामाय मराठी
कविताजगणॆं
कवितासाई देतील आधार रे!
कवितातेव्हा तुझं आभाळ पाहून ...
कविताम्हातारी
कवितासप्तसूर