समजा तुम्हाला कर्णपिशाच्च असलं....

विनंती : हा ललितलेख आहे. माझी लुंगी खरेदी किंवा तत्सम लेखांशी तुलना करु नये.

_______________________________________________

"...आयुष्य तुमच्या कानात हळुच काहितरी सांगत असतं. ज्याला ते ऐकु येतं तो कधीच संकटात सापडत नाही"

पुन्हा एकदा मी बसस्टॉपवर पुस्तक वाचत उभा होतो. मला हे अगदी पटलंच. आमच्या कानात आयुष्यानी सांगितलेलं कधीच ऐकु येत नाही आणि मग आयुष्यभर आम्ही संकटात अडकत राहतो. ‘आमची हि’ आपल्या भसाड्या आवाजात सगळ्या चाळीला ऐकु जाईल इतक्या तारस्वरात कोकलते तरी ते मला ऐकु येत नाही, तिथं हे असं आयुष्याच कानात हलकेच कुजबुजणं कधी ऐकु येणार? असा विचार करत होतोच, इतक्यात...
"हि बस सोड, नाहीतर पस्तावशील." असा एक आवाज कानात आला. मागे वळुन पाहिलं तर कोणीच नव्हतं.

थोडे दिवस पुस्तक वाचणं बंद करायला हवं कारण ‘आयुष्य कानात बोलतय’ असले भास व्हायला लागलेत. मी समोर आलेल्या बसमध्ये चढलो.

एखाद्या गुटखा खालेल्या माणसाला बराच वेळ थुंकायला मिळालं नाही तर त्याचं तोंड किती भरेल इतकी ती बस गच्च भरली होती. ‘तोंड’ मग ते गुपीतांनी भरलं असेल तर बाईचं आणि गुटख्यानी भरलं असेल तर पुरुषाचं, जास्त वेळ बंद राहु शकत नाही. त्यामुळे अशाच एका निशब्द गुटखासेवकानी तोफेचं तोंड खिडकीच्या दिशेनी वळवलं आणि बराच वेळ दाबुन धरलेली गुटख्याची एक लाट खिडकीबाहेर सोडुन दिली. ती बाहेरच्या वा-याला आदळुन आमच्या बसच्या वेगवेगळ्या खिडक्यांतुन पुन्हा आत आली. पहिल्याच खिडकीत बसलेल्या माणसाच्या चेह-यावर सगळ्यात जास्त तुषार उडाले. त्याचं स्वतःचं तोंड अशाच एका लाटेने भरल्यामुळे त्याला गालगुंड झाल्यासारखं वाटत होतं. त्यात हे तुषार ठिपके आल्यामुळे आता त्याला कांजिण्या झाल्यासारखा त्याचा चेहरा दिसायला लागला. हे बघुन त्याच्या शेजारची बाई घाबरली आणि जोरात शेजारी सरकली. तिच्या शेजारची बाई सिटावरुन खाली पडली आणि पडता पडता तिनी एक पट्टा धरला. तो पट्टा कंडक्टरच्या गळ्यातल्या तिकिटांच्या बॅगचा होता. तोच ओढल्यामुळे कंडक्टरपण खाली पडला.
हे बघुन कोणीतरी बेल मारली आणि ड्रायव्हरनी कचकुन ब्रेक मारल्यानी इतका वेळ दात काढणारे कित्येक जण आडवे झाले. मग ह्याचा राग म्हणुन कोणीतरी ड्रायव्हरच्या पाठीत गुद्दा घातला. कोणी? हे बघायला ड्रायव्हरनी मागे बघितलं आणि.....

....आणि तो मगाशी कानात आलेला आवाज खराच होता की भास याचा विचार करत मी सरकारी दवाखान्यात पस्तावत पडलो होतो.

वाहुन गेलेल्या कचरापेटीकडे रस्यावरचे पादचारी बघतात, तितक्याचं तटस्थ तिरस्काराने त्या सरकारी दवाखान्यातले वॉर्ड्बॉय, नर्स आणि डॉक्टर आमच्याकडे बघत होते. "पळुन जा...." असा एक आवाज कानात आला आणि मी चमकुन मागे पाहिलं. कोणीच नव्हतं. बहुतेक डोक्याला मार लागल्यामुळे असं झालं असणार.

काहितरी शिव्या पुटपुटत एक नर्स आत आली. ज्या कर्मचा-यावर तो रस्त्यावरचा कचरा उचलायचं काम येत असेल तो इतका तर वैतागणारच ना? त्या नर्सच्या एका हातात औषधांचा एक ट्रे आणि दुस-या हातात कंबरेला धरुन पकडलेला पेशंट होता. आत आल्याआल्या तिनी तो पेशंट एका रिकाम्या खाटेवर फेकला आणि ‘एखाद्या गिर्यारोहकानी शिखर सर केल्यानंतर उन्मादात पर्वताच्या टोकावर झेंडा रोवावा’ असं एका पेशंटाच्या कमरेत तिनी इंजक्शन रोवलं. तिनी अजुन थोडा जोर लावला असता तर त्या इंजक्शनची सुई आरपार जाऊन गादीत पण रुतली असती.
मग शेजारच्या खाटेवर बसुन खोकणा-या एका आजोबांना तिनी एका धक्क्यात खाली पाडुन त्यांनाही एक इंजक्शन ठोकलं. वास्तविक ते एका पेशंटला भेटायला आले होते, पण आता त्यांना बरगडीचं आणि कमरेचं हाड मोडल्यामुळे इथेच भरती व्हावं लागलं. ती नर्स आमच्या दिशेनी वळली आणि मी खिडकीतून उडी मारुन पळुन गेलो.
‘पळून जा....’ हा आलेला आवाज मी आधीच ऐकायला हवा होता.

शारिरीक आणि मानसिक त्रासामुळे कामावर जाणं शक्यच नव्हतं. घरी परत आलो. चाळीतले जिने चढताना पुन्हा कानात एक आवाज आला....
"त्या सगळ्या बायका तुझा जीव घेतील, त्यापेक्षा पुन्हा त्याच दवाखान्यात जा".

मला काही समजेना. म्हणजे, जीव घ्यायला कुठलिही बायको समर्थ असतेच, पण हे जरी खरं असलं तरी ‘सगळ्या बायका’ हे काय आहे ते मला समजेना. घरी गेलो तर सगळं घर चाळीतल्या ‘सगळ्या बायकांनी’ भरलेलं. आज भिशी होती आमच्याकडे. पैशाची भिशी लावायच्या ऐवजी, जिचा नंबर येईल तिनी आपली दुःख सगळ्यांना सांगायची आणि मग तिच्या नव-याचा सगळ्यांनी मिळुन हिशोब करायचा, असली भिशी होती ती.
पहिलाच नंबर आमच्याच बायकोचा निघाला. माझ्या माथेफिरुपणाचे, निर्दयतेचे आणि चांडाळगिरीचे ६०-६२च किस्से कुठे सांगुन झाले होते आणि तेवढ्यात मी घरी पोहचलो. बायका गुटखा खात नाहीत याचं फार दुःख झालं मला कारण स्वतःच्या नव-याला बोलल्यासारखं त्या सगळ्या बायका इतकं घालुन पाडुन बोलल्या की शेवटी माझी शुद्ध हरपली....

शुद्धीवर आल्यावर बायकोला ते कानात आवाज येण्याविषयी सांगितलं तर म्हणाली की "अय्या, म्हणजे तुम्हाला कर्णपिशाच्च असणार..."
कर्णपिशाच्च???
पिशाच्च वगैरे ऐकुन मी जरा घाबरलोच. बायकोला अय्या म्हणण्याइतकी गंमत का वाटत होती कोणास ठाऊक?
"कर्णपिशाच्च म्हणजे काय?" - मी.
"म्हणजे स्वर्गातले काही निवांत आत्मे, इथे इहलोकावर येऊन काही माणसांच्या कानात बोलतात. त्यांना थोडंसं पुढचं भविष्य कळत म्हणे. ज्याला असं ऐकु येतं त्याला कर्णपिशाच्च आहे, असं म्हणतात."
मला हे असले आवाज येताहेत म्हणजे मलाही कर्णपिशाच्च होतं तर !!

पहिल्या काही अनुभवात हे कर्णपिशाच्च मला मदत करतय असं वाटलं, पण पुढे पुढे जरा विचित्रच व्हायला लागलं. ऑफिसमध्ये साहेब ज्या खुर्चीवर बसणार आहेत ती मोडणार आहे, असं त्या पिशाच्चानी सांगितलं म्हणुन मी ती खुर्ची काढुन घेतली. साहेब सणसणीत आपटले. खुर्ची काढुन घेण्याऐवजी मी साहेबांना ओढायला हवं होतं, पण आयत्या वेळेला ते सुचलं नाही.
साहेबांनी त्या कर्णपिशाच्च प्रकरणावर विश्वास ठेवला नाही आणि मेमो दिला.

नंतर त्या पिशाच्चानी चाळीत सांगितलं की गच्चीत कुरडया वाळत घालायला निघालेल्या बोंबले वहिनी पाय घसरुन जिन्यावरुन पडणार आहेत. मागचा अनुभव लक्षात ठेऊन मी जिना काढुन घेण्याऐवजी बोंबले वहिनींचा हात धरुन ओढलं.
वहिनींनी त्या कर्णपिशाच्च प्रकरणावर विश्वास ठेवला नाही आणि उगाचच माझ्या स्वच्छ चारित्र्यावर कुरडईचे शिंतोडे उडाले.

त्या पिशाच्चानी काहीही सांगितलं तरी नुसतं ऐकुन घ्यायचं असं ठरवलं, तरी मनस्ताप होतच राहिला. मी लॉटरी काढली आणि पुढच्याच क्षणाला त्यानी सांगितलं की ती लागणार नाहीये. हे माहित असुनही आपण लॉटरी काढतोच कारण पुढचे काही दिवस ‘आपण करोडपती होणार’ आहोत हे स्वप्न जगता येतं...
सकाळी वर्तमानपत्र वाचायच्या आधिच काय घडलय, हे ते पिशाच्च सांगायला लागलं. अगदी पेपरात छापुन येणा-या रोजच्या भविष्यासकट. आता मला सांगा ‘सप्तमात मंगळ, भाग्यात शनि आणि लाभात शुक्र असल्यामुळे चोरट्या प्रेमप्रकरणात यश’ असं वाचल्यानंतर लगेच काय आपण दिसेल त्या बाईला मागणी घालुन प्रेमप्रकरण चालु करत नाही. पण त्या नालायक पिशाच्चानी दात काढले आणि आधी बायकोशी प्रेमप्रकरण चालु करा म्हणालं.
जुन्या आठवणी घेऊन बरसणा-या पावसानं आपल्याला बेसावध गाठण्यात जी मजा आहे ती पावसाळ्यात नाही. मी घराबाहेर पडतानाच ते नतद्र्ष्ट कानात म्हणालं की "छत्री घे सोबत." माझी सगळी मजाच गेली. बायकोनी प्रेमानी खमंग कांदाभजी केलेली. पण ते म्हणालं की "जोरदार पोट बिघडणार आहे." खाऊच शकलो नाही मग. बायको जाम भडकली. आनंद तर गेलाच, वर संकट पण ओढावुन घेतलं.

शेवटी मनःशांती साठी कानाची शांती करुन घेतली तेंव्हा कुठे ते कर्णपिशाच्च गेलं.

ढमढेरे वहिनी भेटल्या. म्हणाल्या,
"आपण महिन्याचा जमाखर्च डावलुन एखादा सिनेमा बघायला थेटरात जावं आणि आपल्या मागेच बसलेल्या बेअकली माणसाने स्वतःच्या बायकोला पुढची पुढची स्टोरी सांगायला सुरवात करावी. काय होईल.......? प्रचंड चिडचिड!! तो सिनेमा बघण्यातला आनंदच निघुन जाईल. आयुष्य हा असाच एक सस्पेन्स-थ्रिलर सिनेमा असतो. सस्पेन्स गेला तर जगण्यातला आनंदच निघुन जाईल. ब-याचदा एखादी गोष्ट मनासारखी नाही घडत, पण तोपर्यंत माणुस आशेवर जगत असतो. इतकंच काय, ती मनासारखी घडणार असेल पण आधिच कळालं तर त्यातलीही थोडी मजा जाणार. त्यामुळे असं एखादं कर्णपिशाच्च बसलंच कानावर तर ते सोडुन जाईपर्यंत त्याच्या मानगुटीवर बसेन.
.....आणि तरिही नाहीच सोडुन गेलं तर ज्योतिष्याचा धंदा चालु करेन आणि खुप पैसा कमवेन.. तसही सामान्य माणसाला ‘पैसा किंवा आनंद’ यातलं एकच काहितरी मिळतं....!""

ढमढेरे वहिनींचं तर ठरलय...... पण तुमचं काय ?
पुढचं कळावं, अशी इच्छा तुम्हाला होते का हो कधी ? काही गोष्टी थोड्या आधी कळाल्या असत्या तर खूप फरक पडला असता, असं वाटतं का? ते कळालं तर खरंच मजा येईल याची खात्री वाटते ? आणि समजा तुम्हाला कर्णपिशाच्च आलं तर काय होईल?

पुढचं कळालं तर धमाल येईल... खुप मजा वाटेल?
का जगणं म्हणजे ‘लय बोर’ कंटाळवाणी सजा वाटेल?
भविष्याची चिंता जाईल, वर्तमानाची काळजी मिटेल?
का पिशाच्चाच्या बडबडीनी फालतुमधे डोकं उठेल ?

चालवुन घ्याल? का घालवुन द्याल?
विचार करा... बघा.... काही सापडतय का उत्तर ते. माझा विचार अजुन चालुच आहे आणि तो पक्का झाला की कळवेनच....!

धुंद रवी