जसे आले जिणे नशिबी तसे कुरवाळले होते

कधी दुथडी भरुन पाणी बघूनी भाळले होते
अता स्वच्छंद झरणारे उमाळे वाळले होते

फुलुनि गेली फुले आणि सुकूनी जाहला कचरा
तरी केसात गजर्‍याला उगाचच माळले होते

अहंकारास पोसाया नको तो ध्यास धरला अन
किती भोंदू स्तुतीपाठक फुकाचे पाळले होते

अशा भाटांस बसवियले खेटुनी पाट पाटाशी
सुजन, भेटायचे ज्याना, उगाचच टाळले होते

मलीदा खावयाला रे तुम्ही सोकावला होता
कधी दुखा:मधे माझ्या न अश्रू ढाळले होते

जपुन टाकूनही पाउल कशाची बोच लागावी?
मुलायम मख्मलीवरही ठसे रक्ताळले होते

कधी मनमोकळे जगणे कधी होऊनिया कुंद
जसे आले जिणे नशिबी तसे कुरवाळले होते