पथिक

Submitted by जया एम on 21 January, 2011 - 00:34

डहाळी कोवळ्या पानाला केवळ
देठाच्या पुरता जिव्हाळा देणार
हिरवा कल्लोळ कितीही उसळो
मोहोर यायचा तेव्हाच येणार

कोणते पाखरू कोणत्या फांदीला
येऊन भेटेल कुणाला कळते?
पंखांनी वा-याशी संधान बांधता
झाडही मनात तिकडे वळते

पाखरू सांगते सुरांचे अन्वय
सातव्या फांदीच्या पाचव्या पानाला
दिशात संवादी झंकार उठता
निरोप पोचतो क्षणात रानाला

मुळाला भेटतो पहिला ओंकार
तेव्हाच मातीला साकडे घालावे
अनादि सुखाचे अश्राप अंकुर
शोधत पथिक रानात चालावे

गुलमोहर: 

छान Happy

जबरदस्त! ओळींचा अर्थ फारसा कळाला नाही तरी केवळ शब्दरचनेतील सौंदर्यच पुन्हा पुन्हा वाचायला लावते. विशेषतः चौथ्या ओळी कवितेला लयबद्धतेच्या दृष्टीने वेगळ्याच उंचीवर नेतात.

डहाळी कोवळ्या पानाला केवळ
देठाच्या पुरता जिव्हाळा देणार
हिरवा कल्लोळ कितीही उसळो
मोहोर यायचा तेव्हाच येणार

अप्रतिम...केवळ अप्रतिम..!!

ओळींचा अर्थ फारसा कळाला नाही तरी केवळ शब्दरचनेतील सौंदर्यच पुन्हा पुन्हा वाचायला लावते. >>> +१

लय सुरेखच ....