पखरण

Submitted by जया एम on 15 December, 2010 - 05:15

तुझ्या दिठीत मिटले काही उबदार क्षण, त्यांना सोनकळा आली
एका रेशीमवेळेला मीही मोग-याची उन्हे तुझ्या ओंजळीत दिली

तुझे प्रेयस पाऊल दूर तिन्हीसांज होता माझ्या दारात पडले
पाचू होऊन खुलले माझे अधांतरी मन, निळ्या कोंदणी जडले

तुझे हिमानी पाखरू त्याचे केवड्याचे पंख आता मिटून घेईल
मग दूरच्या वा-याचा एक सुगंधी निरोप तुला शोधत येईल

कुठे शहाण्या गावाला शुभ्र चांदण्याची नदी बांध सोडून वाहील
तेव्हा चाफा शहारेल, एक कांचनी शपथ तुला घालून जाईल

सारे खेळ जीवघेणे, चांदण्याने मोग-याला काय घालावे उखाणे
देवाघरचे पाखरू त्याच्या चोचीत भरुया चल मोतियाचे दाणे

गुलमोहर: 
कविता
शेअर करा

व्वा... क्या बात है... खूपच छान..

तुझे हिमानी पाखरू त्याचे केवड्याचे पंख आता मिटून घेईल
मग दूरच्या वा-याचा एक सुगंधी निरोप तुला शोधत येईल

काय ओळी आहेत.. खूप सुरेख.. मस्तच... Happy

http://merakuchhsaman.blogspot.com/

Submitted by मी मुक्ता.. on 15 December, 2010 - 05:54

केवळ अप्रतिम..!! जयाजी तुमच्या सगळ्याच कविता अक्षरश: वेड लावतात..प्रत्येक शब्दांत ताजेपणा असतो. नवेपणा असतो.. Happy

Submitted by A M I T on 15 December, 2010 - 06:29

सुंदर. Happy

Submitted by स्वाती_आंबोळे on 15 December, 2010 - 13:13

सारे खेळ जीवघेणे, चांदण्याने मोग-याला काय घालावे उखाणे
देवाघरचे पाखरू त्याच्या चोचीत भरुया चल मोतियाचे दाणे

दिल को छू गये आप तो...!!! खूप खूप म्हणजे खूपच आवडली!!!!

Submitted by ह.बा. on 17 December, 2010 - 04:46

वाह!!! Happy

Submitted by आनंदयात्री on 18 December, 2010 - 01:47

हाय....
(काहीतरी.... विलक्षण देखणं, भुरळ घालणारं, वेड लावणारं वाचल्याचा अनुभव आहे...)
आज आता यापुढे काहीही वाचायचं नाही.... हा माझा ह्या कवितेला सलाम!

Submitted by दाद on 20 December, 2010 - 23:31