श्रीकृष्णाची काहि देवळे, हवेली पद्धतीची असतात. हवेली मधला देव हा तान्ह्या बाळाच्या रुपात पुजला जातो. त्याच्या उठण्याच्या, झोपण्याच्या, जेवणाच्या वेळा आवर्जून पाळल्या जातात.

भक्तांच्या गजबजाटाचा त्रास नको म्हणुन दिवसातून काहि वेळ चक्क पडदा बंद करुन त्याला झोपवले जाते. त्याला छोटे छोटे कपडे शिवलेले असतात, लहान बाळाप्रमाणे ते दिवसातून चार वेळा बदलले जातात. हे कपडेहि खास ऋतुप्रमणे शिवलेले असतात. बाळाची अंघोळ झाली कि शेकशेगडी असतेच शिवाय ओले कपडे बाधू नयेत म्हणून त्यानाही धुरी दिली जाते.

खास श्रावणात त्याला फ़ळांची, फ़ुलांची, भाज्यांची आरास केली जाते, कधी झोपाळ्यावर तर कधी होडीत बसवले जाते. हे सगळे बघता ती मूर्ती केवळ धातूची आहे याचे भानच उरत नाही.

निसर्ग पण कृष्णाचे बरेच लाड करतो. नाहणार्‍या गोपिकांवर मारण्यासाठी कदंबाने चेंडू दिले, वाजावायला वेळुने पावा दिला, त्याच्या पूजेत फ़ूलाची उणीव कधीही भासू न देणारा गोविंदवृक्ष आहे. त्याचे नेतृत्वगूण दाखवणारे, कृष्णकमळ आहे.

आणि बाळाला भूक लागली तर, त्याची नको का सोय करायला. बाळाला आवडते दहि लोणी. मग त्यासाठी एक छोटीसी कटोरी नको का ?

ती सोय केलीय या कृष्णवडाने. किंवा माखनकटोरीने. काहि झाडांची पाने किटक शिवून त्याचा द्रोण करतात. शिंपी पक्षीही असेच करतात, पण या झाडाचे मात्र प्रत्येक पान नैसर्गिकरित्या असे असते. याचा उल्लेख मी माझ्या वडावरच्या लेखात केलाच होता, पण त्यावेळी फोटो नव्हता मिळाला, तो आज देतोय.