काय लिहू....

शब्दच सुचत नाहीयेत मित्रा .....

एक म्हणजे, नवीन काही भर पडलीच तर ती जाणवणार नाही किंवा
उतू तरी जाईल,
शिवाय जे आहे ते न हिंदकळवता वावरण्याची सवयही लागेल.
दुसरं म्हणजे, हलक्या वस्तू पृष्ठभागावर तरंगतात.
त्यापेक्षा त्यांना जडशीळ करून तळाशी एकजीव केलं तर....... ?>>>>>>>>

हि अवस्था किती छान असेल ना. असं जर का होवू शकलं तर ......
किती विवंचना, किती समस्या आपोआपच मुळापासुन उखडल्या जातील. पण जर त्यांना तळाशी एकजीव केलं तर कालांतराने सगळंच बोथट होवून जाण्याचा एक धोकाही संभवतो त्याचं काय?

आयला कौत्या.. तू भलत्याच विचारात पाडलंस राव.

मनाला हा साधा सरळ शास्त्रीय नियम लावता आला तर किती छान होईल.

छान रे मित्रा!

शाळेतलं फीजिक्स जर असं आयुष्याला लावता आलं तर किती सोप्पं होईल ना सगळं....मस्त कल्पना...खुप छान मांडलंय

दु:खाना तळाशी एकजीव केलं तर तेच आपल्या अस्तित्वाचा पाया बनू शकतात>>>>>>>>>>>
अरे पण सुखाच्या ओघात दु:ख विरून गेली तर पाया कसा राहील टिकून? कल्पनाच जरा जडशीळ..... म्हणजे भारी आहे. अस्मादिकांच्या अल्पमतीचा परीणाम. नंतर समजावून सांग बाबा!

कविता सुंदर.. कौतुक स्टाईल !!
जे फार जव़ळ आहेत त्यांना आपलं दु:ख सांगावं लागत नाही, ते समजून घेतात. जे जवळ नाहीत, त्यांचा तर प्रश्नच नाही. >>> ज्यांना जवळ कोणी नसेल समजुन घेणारे त्यांचं काय? अशाना नाईलाजाने त्रयस्थ किन्वा मानसोपचार तज्ञा कडे मन मोकळ कराव लागत.. कारण कवितेतल्या तिने म्हटल्या प्रमाणे.. बोलणं ही नैसर्गिक गरज असते.

आणि जर असे जडशिळ करता आले..मौन स्विकारले.. तरी
कालांतराने सगळंच बोथट होवून जाण्याचा एक धोकाही संभवतो >>> विशाल चे म्हणणे पटते. जगण्यातली उस्फुर्तताच हरवुन जाईल ना???
. आणी भावना दु:ख दाबुन जडशिळ केली तर ती दुसर्या मार्गाने बाहेर पडतात.. मनोकायिक आजारांच्या रुपात..
त्यामुळे ही दु:ख फेस केली अन त्याना हद्दपार केलं तर... त्यातुन तावुन सुलाखुन निघालेल मन जास्त कणखर अस्तित्वाचा पाया बनेल ना?
अर्थात हे माझ मत.. विचारात पाडल तुझ्या कवितेन म्हणुन हे विचार आले मनात..