भूक माणूस,
चूक माणूस,
भावनांच्या महाली,....
माणूस,......
माणूस !
ऊन पाऊस हिव वारा; जाणिवांचा उरूस,
मन भोळे; जिव्हाळा;.. जिथे हा माणूस
वा़ळलेल्या तणाशीच पुन्हा हिरवळे
गात रुंजी फुलांना,...... रुळे, ....
माणूस !
वेदवेडा माणूस,
वेदनाही माणूस,
सावलीचा भुकेला सदाही,....
माणूस
मायमाया मुळाशी
असा हा,....
माणूस,
मी,....
जरासा तरी,
आहे का ...
माणूस ....??
.................अज्ञात
भावनांच्या महाली,....
माणूस,...... माणूस !
खरय.
वा़ळलेल्या तणाशीच पुन्हा हिरवळे
गात रुंजी फुलांना,...... रुळे, .... माणूस >>> खुप आवडलं..!!
अलका, चेतना,
हा माणूस नावाचं गारुड थोडं तरी उकललं ह्या कवितेतुन. सुरेख!
चाऊ,
वेदवेडा माणूस,
वेदनाही माणूस,
सावलीचा भुकेला सदाही,....माणूस ...!!!!!!
जियो बॉस्...जियो ....
एक श्रीमंत कविता !!!!!
गिरीश,
अभिप्रायाबद्दल मनःपूर्वक धन्यवाद !!
स्वत:च कोडी घालता आणि मग स्वत:च उलगडत बसता...
आवडली !
वेदवेडा माणूस,
वेदनाही माणूस,
सावलीचा भुकेला सदाही,....माणूस>>>>>> अप्रतिम
विशाल, किनारा,
काय माणूस आहे !!!
कौतुक,
हा हा हा !!!!!!........
मी,....
जरासा तरी,
आहे का ...
माणूस ....??
...........................???
बोचक तरीही रोचक कविता...!
वेदवेडा माणूस,
वेदनाही माणूस,
सावलीचा भुकेला सदाही,....
माणूस >>>>>>>>.फ्फ्फ्फार आवडलं
गंगाधर, सुमेधा,
खूप खूप आभार !!
अगदी!!
छान आहे ..अजून लिहायला हवे होते...