अस्तर

Submitted by कौतुक शिरोडकर on 27 November, 2009 - 01:15

काल एक सुखी माणूस मेला.
त्याच्या त्या पांढर्‍याशुभ्र, पारदर्शी, झुळझुळीत सदर्‍यासाठी
लोकांची झुंबड उडाली.
ज्याला जेवढं जमेल तेवढं त्याने ओरबाडण्याचा प्रयत्न केला,
हाताला लागेल ती चिंधी घेऊन जमाव पळाला.
.
..
...
त्याच्या त्वचेला बिलगलेल्या
सदर्‍याच्या तलम अस्तराने
त्याची अब्रु झाकली.
....
.....
......
दु:खांचं एक बरं असतं.
एकदा त्यांच्याशी एकरुप झालो की
प्रतारणा होण्याचा संभवच नसतो.

गुलमोहर: 
कविता
शेअर करा

सुंदर Happy

Submitted by ललिता-प्रीति on 27 November, 2009 - 01:44

बेदम!

Submitted by उमेश कोठीकर on 27 November, 2009 - 01:56

>>दु:खाचं एक बरं असतं.
एकदा त्यांच्याशी एकरुप झालो की
प्रतारणा होण्याचा संभवच नसतो. >> य वेळा बरोबर आहे.
कविता आवडली.... करूणभाव असल्याने Sad असा चेहरा करतेय.

Submitted by दक्षिणा on 27 November, 2009 - 01:57

नाही रे बाबा, आपणच आपल्याशी प्रामाणिक राहिलो कि सुख काय आणि दु:ख काय कोणाच्याच प्रतारणेने काही फरक पडत नाही.

Submitted by बागुलबुवा on 27 November, 2009 - 23:17

कौतुक..... अप्रतिम!

दु:खा चं एक बरं असतं.
एकदा त्यांच्याशी एकरुप झालो की
प्रतारणा होण्याचा संभवच नसतो.

मी हे दु:खांचं (अनेकवचनी) वाचलं (टायपो समजून)... आणि कविता नक्की कळली. इथे तुला दु:ख एकवचनी म्हणायचं असेल तर... दुसर्‍या ओळीतले "ते" कोण असा प्रश्नं पडतो.. म्हणून म्हणतेय...

कविता (मला कळलेल्या अर्थाची) आवडलीच

Submitted by दाद on 1 December, 2009 - 16:04

दाद, अनेकवचनीच. एकटं दु:ख ज्याच्या भाळी तो भाग्यवानच. टायपोबद्दल कितीदा क्षमा मागणार ? व्याकरणात घोळच आहे. असो. समजून घेताय हे आमचं भाग्य. बदल करतो आता.
सगळ्यांना धन्यवाद !

Submitted by कौतुक शिरोडकर on 2 December, 2009 - 09:22