माझी मनी एकदा मला म्हणे, "आई, खाली चढली,, थांब थोडं...." मी चकित.. मग लंगडत उठली अन पाय आपटायला लागली,, तेव्हा समजल की तिच्या पायाला मुंग्या आल्या म्हणून.. गुजरातीत खाली चढणं म्हणजे पायाला मुंग्या येणं.. आता काय कराव? गुजराथी शब्दांबरोबर क्रियापद पण वापरायला लागलीये....

हे गप्पांचं पान का केलंय? धागा करायला हवा.. चांगले प्रतिसाद वाहून जातील विनाकारण.

मी नुकतीच नविन स्कूटर विकत घेतली होती. स्कूटर वरून बायकोला हिंडवण्याची खूप हौस! (बायको आणि स्कूटर नविन असल्यामुळे). पुण्यातल्या रस्त्यावरून मागे (पिलियन सिट वर) बसलेल्या बायकोशी गप्पा मारीत जाणे हा माझा त्याकाळी एक छंदच झाला होता.
बायको मात्र मी तोंड वळवुन बोलल्यामुळे अ‍ॅक्सिडेंट होईल म्हणून फारसे बोलायची नाही, गप्पच रहायची.

अशाच एका सकाळी आम्ही घरातून निघताना माझ्या ध्यानात आले की गाडी रिझर्व्ह (Reserve) ला आलेली आहे. मी बायकोशी गप्पा मारत मारत जंगली महाराज रोडवरच्या कलमाडी पेट्रोल पंपावर गेलो. तेथे थोडी गाडी स्लो केली, बायको म्हणाली "अरे येथे पेट्रोल नाहीयं" मी लगेच पुढे निघालो व लकडी ब्रिज पार करून कुलकर्णींच्या पंपा वर गेलो जाताना गप्पा (वन वे - माझ्याच) चाललेल्या होत्या. ही आपले नेहेमीसारखे हुं हुं करते असे वाटत होते.

तेथे मी बायकोला खाली उतरण्या साठी सांगून मागे बघितले.... तर ती मागच्या सिटवर नव्हतीच, आजु, बाजुला कोठेही दिसेना! मी अतिशय घाबरलो -वाटले रस्त्यात कुठे ही पडली बिडली की काय? मग मी कुणाबरोबर बोलत होतो?
तसाचा उलटा परत फिरून घाई घाईत पण आजु बाजुला बघत परत कलमाडी पेट्रोल पंपापर्यंत गेलो. ते १-१|| कि.मि चे अंतर प्रचंड टेन्शन खाली पार केले. तेथे पहातो तर ह्या बाईसाहेब हासत हासत उभ्या!. ह्या आधी मी तेथे गाडी स्लो केली होती तेव्हा बोर्डावर काय लिहिले आहे ते पहाण्यासाठी ह्या बाईसाहेब गाडीवरून उतरलेल्या !!!

मी हा किस्सा जुन्या माबोवर लिहीला होता... मी केलेला इब्लिसपणा मध्ये. इथे योग्य आहे की नाही माहीत नाही तरिही टाकतेय.

एकदा मी दांडेकर पुलाकडून अलकाकडे गाडीवरून जात होते, सेनादत्त पेठ पोलिस चौकिचा सिग्नल लाल होता त्यामुळे थांबले होते. आणि अलकाकडून सेनादत्त पेठे कडे वळणारा सिग्नल सुरू होता, पण तो जवळ जवळ संपायला आला होता, त्यांचा सिग्नल रेड झाला आमचा ग्रीन झाला तरिही अलकाकडून एक मारूती कारवाला जबरदस्ती उजवीकडे वळू लागला. 'मामा' दूरवर कुणाशी तरी 'निगोशिएट' करण्यात गुंतले होते. माझ्या डोक्यात काय आलं काय माहीती, मी माझी गाडी पुढे दामटली आणि त्या कारवाल्याच्या समोरच थांबवली, मग त्या कारवाल्याला पुढे जाता येईना आणि मागेही राहता येईना.. मी तिथूनच जोरात ओरडून 'मामा' ला म्हणलं, हे घ्या तुम्हाला गिर्‍हाईक....

बापरे बासुरी, नशिब तुझं पिटुकलं चळवळ न करता धरुन बस्ल होतं

एकदा ऑफिसमधून निघायला उशिर झाला म्हणुन गडबडीने गाडी सुरु करुन निघाले तर रस्त्यात एक बाई छोट्या बाळाला कडेवर घेउन आडवी आली. अगदीच केविलवाणी दिसत होती ती. बरोबर एक १२-१३ वर्शाचा मुलगा ही होता. ती त्या बाळाकडे बोट दाखवुन ते सकाळपासुन उपाशी आहे म्हणुन सान्गत होती. कोणत्यातरी गावावरुन आली होती आणी पैसे सम्पले आहेत असे सान्गत होती. त्या बाळाला तापही होता. सुटे सापडले तेवढे ५० - ६० रुपये तिला दिले आणि मी घरी निघुन गेले कारण माझेही पिलु घरी वाट बघत होते...............
पण घरी आल्यावर मात्र त्या बाळाचा चेहरा डोळ्यासमोर सारखा तरळत होता. आजही ते आठवले तरी जीव गलबलून जातो आणि मी आणखी थोडे पैसे द्यायला हवे होते असे वाटते.....

मला ही १३ वर्षापुर्वीचा एक प्रसंग आठवला. मी पुण्यात नविन आल्या आल्या मी आणि माझी थोरली बहीण फ्लॅट घेऊन सदाशिव पेठेत रहात होतो. बाबा मोजून पैसे पाठवायचे दोघींसाठी. असेच महिन्याच्या सुरवातीला आम्हाला पैसे मिळाले, बहीण बाहेर गेली होती. दुपारी ३/३.३० च्या सुमारास २ लोक आले होते, मी दार उघडलं आणि म्हणाले की कॉर्पोरेशनचं पाणी सोडतो आम्ही, पैसे द्या... मी म्हणलं किती? ते म्हणाले की १०-२० मी म्हणलं सुट्टे नाहीत. ५० ची नोट आहे.
त्यातला एकजण म्हणाला आम्ही सुट्टे आणून देतो... मी मुर्खासारखी ५० नोट दिली त्यांच्यावर विश्वास ठेऊन..... वाट पाहीली ते लोक काही आले नाहीत. मी तशी लहानच होते तेव्हा... ११ वीत असेन. असला अनुभव कधी आला नव्हता.. कोल्हापुरातले लोक जीव देतील एकवेळ पण दिलेला शब्द पाळतील. मग मी सोसायटीतल्याच एका अजोबांना ही गोष्ट सांगितली. ते म्हणाले मी त्या दोघांना हाकलून दिलं, एक दमडी देऊ नये असल्यांन्ना, आता ५०/- रुपये अक्कलखाती गेले असं समज... मग मी संध्याकाळी बहीणीचा खाव्या लागणार्‍या माराचा विचार करत राहीले.

तेव्हापासून मला कुणीही पैसे मागितले रस्त्यात तरिही मी देत नाही. दरवाज्यावर ही असंख्य बायका, पुरूष वर्गणी... वगैरे मागायला येतात, मी देत नाही असं सांगून वाटेला लावते..

ईईईईईईईईई!!!

एक असाच प्रसंग आठवतोय.

मी वाशीत होतो. मुख्य चौकात सिग्नलला उभा होतो. एक लहान मुलगी, साधारण १०-११ वयाची असावी, तिच्यापेक्षाही लहान बाळाला कडेवर घेउन सिग्नलला भिक मागत होती. मुलीचे कपडे फाटके होते तर बाळाच्या अंगावर काहीच नव्हते. हलकासा पाऊस पडत होता. मुलीने तिच्या फाटक्या ओढणीने स्वत:ला व बाळाला कसेबसे झाकले होते. एवढ्यात पाऊस थोडा वाढला. त्या मुलीने ती ओढणी काढून बाळाला व्यवस्थित त्यात गुंडाळले आणि स्वतः भिजत पुन्हा भिक मागू लागली. मी ज्या सिग्नलला उभा होतो त्याच्या उजव्या हाताच्या सिग्नलपाशी हे सगळं सुरु होतं. ते पाहून मी अक्षरशः सुन्न झालो. मागून गाड्यांच्या हॉर्नचे आवाज ऐकून भानावर आलो. नंतर बरेच दिवस ते दृश्य डोळ्यासमोरुन हलत नव्हतं.
-
मी सहसा पैशांची मदत करत नाही. भीक देणं मला आवडत नाही. पण पुणे-मुंबई ट्रेनने प्रवास करताना बरेच भिकारी ट्रेनमधे येतात. त्यांच्यापैकी लहान मुलं असली तर मी त्यांना ट्रेनच्या डब्यात जे खाऊवाले येतात त्यांच्याकडून पोटभर खाऊ घालतो.

-योगेश

योगेश मला ही पटलं, खाणं देणं हे उत्तम, पैसे कोणी काढून घेतं, किंवा ही मुलं त्याचा सदुपयोगंच करत असतील कशावरून?
मी टिव्ही पहात नाही पण बेताब दिल की तमन्ना है नावाच्या एका सिरियलची जाहीरात गेले काही दिवस लागतेय सोनीवर, भिषण वाटतं ते पाहताना. सेम विथ स्लमडॉग मिलेनियर..
सुन्न म्हणजे बधिर...च अगदी...

परवा आमच्याकडे काही मंडळी जेवायला आली होती. तर त्यावेळी कोणीतरी सांगितलेला किस्सा नवरा मला येऊन काल सांगत होता. अर्थात तो किस्सा मराठीत सांगितला गेला होता आणि नवर्‍याला फारसं मराठी अजून येत नाही. ऐकून यथाशक्ती अर्थ लावतो. त्यातूनच हा किस्सा घडलाय.

न : अरे कल तुम्हारे चाचाजी एक किस्सा बता रहे थे| तुम नही थी वहा, पर अजीबसा किस्सा था|
मी : अच्छा? क्या था?
न : तुम्हारे पिताजी और चाचाजी जब छोटे थे, एक दिन घर के बाहर खेल रहे थे | तो वहा से कौमुदी आयी |

मी बुचकळ्यात. या किश्श्यात ही एवढी स्पेसिफिक कौमुदी कोण आली म्हणून .....

न : उन्होने उसको भगा दिया पर वो बार बार आ उनके पास आ रही थी |

मी बुचकळ्यात आणखीन खोलवर डुबक्या मारल्या.

न : तो फिर उन्होने सोचा की उस को पकडे |

मी एकदम अ‍ॅलर्ट झाले. हे काय ऐकतेय मी??? नक्कीच काहीतरी गफलत आहे हा संशय पहिल्यांदा मनात आला. नवरा पुढे सांगतोयच....

न : तो फिर उन्होने एक टॉवेल लिया और उसको पकडके टोकरी के नीचे रख दिया | उन्होने सोचा था की बाद मे खा लेंगे |

मी : क्या???? कौमुदी को पकडा??? कौन कौमुदी????
नः अरे कौमुदी..... मुर्गी | तुम लोग मुर्गी को कौमुदी बोलते हो ना??

मग माझी ट्युब पेटली. आम्ही कोंबडी म्हणतो ते त्याला कौमुदी ऐकू येतं. आपण फास्ट बोलताना ते 'कोमदी' असं ऐकू येत असणार आणि हे हिंदीभाषिक तसेही 'कौमुदी' असं न म्हणता 'कोमुदी' म्हणतात. त्यामुळे हा सगळा घोळ. नंतर मी अफाट हसलीये.

(तो बिचारा पूर्ण शाकाहारी असल्याने हे असं काही लहान मुलं करतील हे त्याच्या कल्पनेपलिकडचं होतं.)

माझ्या साबादेखिल मी मराठी बोलत असताना 'मुलगी' हा शब्द आला की खुप हसायच्या. कारण त्यांना तो शब्द 'मुर्गी' वाटायचा आणि त्यामुळे मराठीत लहान मुलींना 'मुर्गी' म्हणतात की काय असं त्यांना वाटायचं.