तरी हुंदक्यांना गिळावे किती?

>>झणी झोत येती तुझ्या आठवांचे, सयेचे उमाळे छिपावे किती?
बळे रोखतो मी जरी आसवांना, तरी हुंदक्यांना गिळावे किती?

व्वाह !

गंगाधरजी...... सुमंदारमाला हे वृत्त निवडल्याबद्दल सर्वप्रथम अभिनंदन..... शेरंवर अजून मेहनत घेता आली असती..... एकंदर गझलेचा मूड छान...

पुलेशु.

डॉ.कैलास

मुटेजी,
वाह ! क्या बात है !

डॉ. कैलास यांच्यासारखा तात्वीक आनंद नाही घेता येत पण तुमची गजल एकदम मस्त.

गजल आवडली!

मस्त ग़ज़ल! अवघड वृत्त आहे; पण तुम्ही छान सांभाळले आहे.

मलाही वृत आवडलं !!
छान उतरलीये.

गजल आवडली!

झणी झोत येती तुझ्या आठवांचे, सयेचे उमाळे छिपावे किती?
बळे रोखतो मी जरी आसवांना, तरी हुंदक्यांना गिळावे किती?

कधी चाललो मी तुझ्या पावलांनी, कधी बोट हातात होते तुझे
तशी सांज येणार परतून कैसी, मनी प्राक्तनाने झुरावे किती? - शेर आवडले.

ज्ञानेश यांच्या 'कळाले तुला बारकावे कुठे' ची आठवण झाली, अर्थातच आपली गझल पूर्णपणे भिन्न आहे, फक्त आठवण झाली.

वृत्ताची हाताळणीही आवडली. अभिनंदन!

छान गझल!!!

संपुर्ण गझल सुंदर, आवडली.
पण
एक मेख आहे,
मनी प्राक्तनाने झुरावे किती?, हे नाही कळले.
म्हणजे प्राक्तन हा भोग, तो भोगावा लागतो वैगेरे...
पण... प्राक्तन आणि झुरतं? हि कल्पनाच पटत नाही.
आपण सांगाल तर बरे होइल!

प्राक्तन म्हणजे नशीब........... यास्तव मनी प्राक्तनाने झुरावे किती? हे ठीकच आहे.

डॉ.कैलास

मला 'प्राक्तनाचा' शेर 'आई'वरचा वाटला. हे बरोबर आहे काय? नसेल तर कळावे.

काही अनुभुती शब्दांच्या पलीकडल्या असतात. त्या व्यक्त करतांना शब्दात उतरतात असेही नाही,
मी एवढेच म्हणु शकेल की 'मनी प्राक्तनाने झुरावे किती?' हे वाक्य सदोष नाही.
पण त्याचे अर्थ लागत नसतील तर ते बदलावे लागेल.

हे 'मला' पटू शकत नाही. प्रकाशित केलेले काव्य हे 'अंतीम' असायला हवे असे 'माझे' मत आहे. (उत्स्फुर्तही, पण तो भाग वैयक्तीक आहे.) (कोणताही वाद घालायचा हेतू नाही हे कृपया मान्य व्हावे. कवीबद्दल वैयक्तीक रोख असलेले हे लिखाण अजिबात नाही हेही कृपया नोंदले जावे अशी विनंती!) पण जे प्रकाशित केले ते सुयोग्यरीत्या समर्थनीय असायला हवे वा अस्पष्ट वाटू शकेल हे मान्य व्हावे असे मला वाटते. आपण रानडेंच्या म्हणण्यावर जे उत्तर दिले असतेत तर मस्त वाटले असते ते डॉ. कैलास यांनी दिले आहे असे जाणवते.

प्राक्तन = नशीब - याच दृष्टीने मी ती द्विपदी वाचली होती.

-'बेफिकीर'!

गंगाधरराव,

आपण कदाचित 'नकळत' किंवा 'कळतेपणाने' बाबा या व्यक्तीला आई या व्यक्तीच्या दर्जाचे किंवा त्याहून महत्वाचे ठरवले आहेत हे अक्षरशः अप्रतिम!

(सध्या मी 'श्रीनिवास पेंढारकर - एक बाप' ही कादंबरी लिहितोय त्यादृष्टीने तर फारच योग्य!)

आपल्या व्यक्तीगत आयुष्यात आलेल्या अनुभवांना आपण गझलेत मांडलेत (शब्दरचना काहीही असो, पण ते महत्वाचे ठरावे) हे अत्यंत महत्वाचे आहे.

(आपल्या माहितीसाठी - माझे बाबा 'श्री. श्रीकृष्ण कटककर' यांनी त्यांच्या वयाच्या केवळ सहाव्या वर्षी 'पोळ्या लाटल्या' होत्या हे ऐकून मी स्वतःला जगायला नालायक ठरवतो. आपले वडीलही जाण्यापुर्वी आपल्याला 'जे' देऊन गेले आहेत ते 'समजावून सांगण्यासारखे' खचितच नसते. त्या गोष्टी, आपण म्हणता त्याप्रमाणे 'शब्दात मांडण्यासारख्या' अजिबात नसतात!)

आपण आपले आयुष्य 'लढवल्याबद्दल' मनापासून अभिनंदन!

-'बेफिकीर'!

बापरे! गंगाधरजी, काय लिहावे कळेना.
गझल छान पण अजून मेहनत घेता आली असती. मनीच्या भावना थेट उतरल्या आहेत काव्यात.
वयाच्या पंधराव्या वर्षी? तुम्ही बर्‍याच गोष्टींसाठी प्रेरणास्थान राहीलात, आणि यापुढेही असाल.

झणी झोत येती तुझ्या आठवांचे, सयेचे उमाळे छिपावे किती?
बळे रोखतो मी जरी आसवांना, तरी हुंदक्यांना गिळावे किती?

क्या बात है ! मस्त

जगी जीव अब्जो जरी नांदताती, फ़ुलांच्या-फ़ळांच्या डहाळ्या दिसे
परी शोधताहे नजर का तुला बा! स्मृतींचे खुमारे भुलावे किती?

ह्या शेरात '' गझल '' पित्यावर आहे हे जाणवते....... मीही बेफिकिरजी प्रमाणेच '' आई'' आधरित गझल समजत होतो......

मुटेजी,
आपण बेफिकिरजींची ''.... ' श्रीनिवास पेंढारकर - एक बाप ' ही कादंबरी... अवश्य वाचा..... माझ्यासारखे काही.... वाचक चातकासारखी ह्या कादंबरीच्या पुढील भागाची वाट पहात असतात...

डॉ.कैलास

आवडली गझल

'तुणावे' म्हणजे काय?

गंगाधरराव, तुमचा दुसरा प्रतिसाद वाचल्यावर परत वाचली गझल आणि फार रिलेट झाले मग.

झणी झोत येती तुझ्या आठवांचे, सयेचे उमाळे छिपावे किती?
बळे रोखतो मी जरी आसवांना, तरी हुंदक्यांना गिळावे किती? >>> हा शेर तर सरळ घुसला!

छान गजल.

मनीच्या भावना थेट उतरल्या आहेत काव्यात.

मलाहि तुमच्या दुसर्‍या प्रतिसादानंतर जास्त अर्थ लागला.....

खुप सुंदर.

....!!

झणी झोत येती तुझ्या आठवांचे, सयेचे उमाळे छिपावे किती?
बळे रोखतो मी जरी आसवांना, तरी हुंदक्यांना गिळावे किती?

व्वा, गंगाधरजी.... क्या बात है..