चातक
पुन्हा मळभ दाटते
पुन्हा भरते आभाळ
सांज होता भणाणतो
झोंड वात रानोमाळ
तप्त झालेल्या भुईचा
चातकासम कल्लोळ
गळा दाटून झाडात
चूप झालेला कोकीळ
मोर थकला नाचून
गेले मेघही वाहून
दाटे दुकाळाची छाया
डोळे आलेत भरुन
रित्या नदी पात्रामध्ये
टिटवी टीव टीवते
अशा अंधारल्या राती
कोण आर्त गीत गाते
तहाणले ओठ किती
त्याची गणती जमेना
आग तन मनी अशी
काही केल्यानं क्षमेना
पानं लपेटून अंगी
कुणी आळवी पावसा
मंदिरात, मशिदीत
कोण बोलले नवसा