काव्यलेखन

बलात्कार माणुसकीचा

Submitted by प्रसाद पासे on 20 December, 2012 - 05:48

(आताच्या परिस्थिती बघता बलात्काराची संख्या वाढलेली आहे, त्याचा निषेध म्हणून हे काव्य)

बलात्कार माणुसकीचा

जन्मला जेथून, उद्धार केला त्यांचा
नसे संयम ज्यास तो मर्द न खरा
धिक्कार असो या अश्लाघ्य वर्तनाचा
हा तर बलात्कार माणुसकीचा

ह्यांच्या परिस जनावरे बरी
कुठे हरवली आज माणुसकी?
धिक्कार असो ह्या षंढांचा
हा तर बलात्कार माणुसकीचा

कामुकतेच्या अधिरतेची मनोविकृती
मर्द नाही जो करे अशी हि कृती
धिक्कार असो ह्या नामर्दतेचा
हा तर बलात्कार माणुसकीचा

जनावरांहून बत्थर हि वृत्ती
सदैव असे वासना हि चित्ती
धिक्कार असो ह्या नपुंसकांचा
हा तर बलात्कार माणुसकीचा

प्र. रा. पासे

दुःखाची योजना

Submitted by तुषार जोशी on 19 December, 2012 - 14:00

खरे लोकं हरत नसतात
मग मी का हरले? असे वाटते का?
बाप्पा सगळे वरून बघतात
मी का फसले? मनास जाचते का?

आपल्या आयुष्यात दुःख असतात
विश्वासघात असतात काही
ते सगळे आपल्यापर्यंत पाठवायला
बाप्पाला लागतात भारवाही
मग आपल्याच आसपासची माणसे
त्याचे माध्यम बनतात
ते वाईट नसतात दुष्ट नसतात
ते तर माध्यम असतात
तावून सुलाखून प्रगल्भ कणखर
त्या वेदना करतात कळले का?

आपण बघतो फक्त वेदना आणि
म्हणतो मलाच त्या कशाला
आपलं नशीबच वाईट समजतो
आणि जाळत बसतो स्वतःला
स्वतःला समजावले पाहिजे
आयुष्य अजून संपलेले नाही
बाप्पाने याहूनही उदात्त असे
आपल्यासाठी ठेवलेय काही
सुख समजण्यासाठी कदाचित

शब्दखुणा: 

मायबोलीने मनाची एक ख्नन्त दुर केली

Submitted by आकाश नील on 19 December, 2012 - 13:59

अनेक वर्षे संगणक क्षेत्रात काम केले तरी मराठी पाने आंतर्जालावर (अजून सगळे मराठी प्रतीशब्द माहित नाहीत). वाचली नव्हती. सध्या ती वाचायचा योग आला, आणि नंतर गेले २ महिने फार खन्त वाटत होती. (शुध्द-अशुद्ध नव्हे, पण विचित्र मराठी वाचून). नुसते साधे मराठी वाचण्याची तळमळ लागली होती.

आज सुदैवाने मायबोलीची ओळख झाली. अजून सगळे वाचले नाही, पण खूप वाचले. कल्पना नव्हती की नवीन पिढी इतक्या दमाचे मराठी लिहू शकते. कविता, विनोद, कथा, अनुवाद (शेरलॉक होम्स) आणि इतर सदरे (Comments ना काय म्हणतात? शेरा? प्रतिसाद?).

याच दिवशी

Submitted by तुषार जोशी on 19 December, 2012 - 13:58

याच दिवशी तुझ्या हातात हात दिला
एक कायमची जागाच दिली हृदयात
याच दिवशी सुख दुःख एक झाले
आयुष्याची झाली एक नवी सुरवात

याच दिवशी आयुष्याचा सजला निर्णय
हाच दिवस विश्वासाचा सण ठरला
रुसवे फुगवे आले आणिक निघून गेले
तुझ्या माझ्या सोबतीचा दरवळ उरला

आज चंद्र तुझ्या माझ्या साठी उगवेल
आज वारा गात सुटेल आपलीच गाणी
आज आठवू आपण दिले घेतलेले सारे
डोळ्यांमध्ये असेल आनंदाचे पाणी

~ तुष्की
नागपूर, १५ डिसेंबर २०१२, १२:११

शब्दखुणा: 

विसकटलेली घडी बसवती समर्थ स्वामी!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 19 December, 2012 - 09:58

गझल
विसकटलेली घडी बसवती समर्थ स्वामी!
प्रत्येकाची धुरा वाहती समर्थ स्वामी!!

दु:खांमध्ये श्रद्धेची होतेच परीक्षा....
नभ फाटू दे, तेही शिवती समर्थ स्वामी!

राखेमधुनी सुद्धा गावे उभी राहती!
तुटलेले संसार वसवती समर्थ स्वामी!

हवा भाव अन् हवी सबूरी भक्तापाशी;
माळरानही पहा फुलवती समर्थ स्वामी!

उगा कशाला धावावे मागुनी सुखाच्या?
अरे, सुखाचे मळे पिकवती समर्थ स्वामी!

दूर तुझ्यापासून कुठे गेलेत कधी ते!
श्वासाश्वासामधे धडकती समर्थ स्वामी!!

-------प्रा.सतीश देवपूरकर
भूशास्त्र व खानिज तेल तंत्रद्न्यान विभाग,
नौरोसजी वाडिया महाविद्यालय, पुणे.

चुकून दोनदा प्रकाशित

Submitted by बेफ़िकीर on 19 December, 2012 - 01:58

चुकून दोनदा प्रकाशित झालेले लेखन आहे. क्षमस्व!

http://www.maayboli.com/node/39728 येथे मूळ कविता आहे.

काही प्रश्नांचे उत्तर मी शोधत नाही आताशा

Submitted by बेफ़िकीर on 19 December, 2012 - 01:57

काही प्रश्नांचे उत्तर मी शोधत नाही आताशा
कुठूनही तू दूर कसा दिसतोस कळेना आकाशा

हारवलेल्या रस्त्यावरती सापडते पडकी टपरी
कभिन्न काळा इसम जगाला चहा पाजतो अन् जगतो
खिन्न किळसवाण्या वस्तूंवर छाप लक्झरीची छपरी
कासावीस बनत दर्पाने चहा मागुनी मी बसतो

आदळतो कप...

आदळतो कप दुर्दैवाच्या थाटाने अस्तित्वावर
इसम थुंकुनी बाजूला, "द्या चार रुपै सुट्टे" म्हणतो
टेबलवरची घाण पाहुनी मीही चिडतो इसमावर
भवतालाला शिव्या मोजुनी इसम जरा टेबल पुसतो

चहा भुरकुनी घाणतवाना होत निरखतो आकाशा
काही प्रश्नांचे उत्तर मी शोधत नाही आताशा

घाण स्वतःची विकणार्‍यांचे लेबल स्वच्छ कसे होते

नकोसे वाटते

Submitted by रसप on 18 December, 2012 - 23:37

स्वत:ला शोधणे नकोसे वाटते
निराशा दाटणे नकोसे वाटते

सरे ना वाट ही किती चालायचे ?
विसावा पाहणे नकोसे वाटते

उधारी दे जरा सुखाची जीवना
भिकेचे भोगणे नकोसे वाटते

नव्याने हारणे मला चालेल पण,
सततचे झुंजणे नकोसे वाटते

खरा ये वा मला 'नसे मी' सांग तू
तुझे आभासणे नकोसे वाटते

जराशी रात्र दे जरासा चंद्र दे
उन्हाने पोळणे नकोसे वाटते

उद्याशी आजचा निरंतर हा लढा
कुणीही हारणे नकोसे वाटते

तुझ्या हातातले बनावे खेळणे
स्वत:शी खेळणे नकोसे वाटते

तुझा होईल रे 'जितू'ही ईश्वरा
तुझे बोलावणे नकोसे वाटते

....रसप....
१८ डिसेंबर २०१२

इथे ओशाळला म्हणे मृत्यू कधी

व्यसनी

Submitted by सत्यजित on 18 December, 2012 - 22:36

अजुनही आपसूक वळते
नजर त्या खिडकी पाशी
फरक इतकाच की
आता प्रश्न पडतात
तेंव्हा वादळं उठायची

आता नकोशी उत्तरं असलेले
नको ते प्रश्न
तेंव्हा हवीहवीशी असणारी
नको ती वादळं...

तशी खिडकी सामान्यच
पण ह्या खिडकीत, "भुरळ" होती
पाडगावकरांच्या कवितेतला बकूळ होता
नाधोंच्या कवितांतला पाऊस होता
बोरकरांच्या कवितांतला 'पहिला' रोमांस होता
ग्रेसांच्या कवितांतली हुरहुर होती
त्या पलिकडे जाऊन
शब्दां शिवाय मनात रेंगाळत
रहाणारी 'एक' कविता होती

काही गोष्टी सवयीने
किती सवयीच्या होतात
तर काही गोष्टी
सवयी लावून जातात

मी इतकी वर्ष बघतो आहे
त्या खिडकी कडे
पण कधीच थांबलो नाही

काल चाखली तेव्हा मजला अर्थ कळाला डुलण्याचा!

Submitted by चैत रे चैत on 18 December, 2012 - 15:26

प्रोफेसरांच्या एका सुंदर गझलेतील अमृत आम्ही चाखले आणि आमच्या मनात आले की आपणही एखादी गझल करून पाहावी. पण दुर्दैवाने आम्हाला चढलेली धुंदी उतरलीच नाही. त्याच धुंदीत लिहिलेल्या काही लडबडत्या ओळी आहेत ह्या.

काल चाखली तेव्हा मजला अर्थ कळाला डुलण्याचा!
घोट घोट मी सारी प्यालो, स्वाद समजला चकण्याचा!!

सोबत करण्या तुला नेमका हवाच होता कुणी तरी;
सोस हिला ही रुसण्याचा अन् सोस तुला ही 'बसण्याचा'!!

द्रव्य मिळाले खोऱ्याने; पण...हाय, काल मी गमावले!
किंगफिशरच्या प्याल्यामध्ये शाप मिळाला हरण्याचा!!

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन