काव्यलेखन

वादळ

Submitted by वनिता तेंडुलकर ... on 8 February, 2013 - 00:34

अंधारून आलं सारं
दाही दिशा झाकोळल्या
कशा निपचित झाल्या
पानापानांत सावल्या

कधी मेघांच्या मनात
वीज चमकून जाई
बावरून मग वारा
रूप वादळाचं घेई

बेलगाम होती सरी
क्षुब्ध सागराचा ध्वनी
उसळती कैक लाटा
स्तब्ध वादळच मनी

शब्दखुणा: 

आठवण-नवीन

Submitted by PANDURANG WAGHAMODE on 8 February, 2013 - 00:00

*****आठवन******
विसरु शकनार नाही मी तुज्यावरच प्रेम
त्या मोहक चेहर्य़ावरती रुललेली केसांची लड़
अनं ती पडलेली गालावरची खली, सांग -
कशी विसरु शकेन मी. आठवतय का बघ तुला,
आपण लहानपणी असताना कित्ती स्वप्ने रचायचो.
नदीकाटी असताना सोनेरी वाल्लुत घरे बांधायचो ,
तुला चांगलं घर बांधता आलं की,मी पाड़ायचो.
अनं तू रडत बसायचीस मग मी पोट धरून हसायचो.
पण खरं सांगू ? मला त्यावेली तूजी इतकी कीव-
यायची की ,आतुन त्याचेच उबाले यायचे .
मी तुला घर बांधून द्यायचा प्रयन्त करायचो.
पण तू ऐकून घ्यायच्या प्रयतनयात नसायचीस.
तोपर्यंत सांज पाण्यात कलंड़लेली असायची.
मग एकमेकाना न बोलता घरी परतायचो,

शब्दखुणा: 

कविता

Submitted by PANDURANG WAGHAMODE on 7 February, 2013 - 23:48

लहानपणातली आठवण

विसरु शकणार नाही मी तुज्यावरचं प्रेम
त्या मोहक चेहर्य़ावरती रूळलेली केसांची लड़
अनं ती पडलेली गालावरची खळी,
सांग कशी विसरु शकेन मी. आठवतय का बघ तुला,
आपण लहानपणी असताना कित्ती स्वप्ने रचायचो.
नदीकाटी असताना सोनेरी वाळूत घरे बांधायचो ,
तुला चांगलं घर बांधता आलं की,मी पाड़ायचो.
अनं तू रडत बसायचीस मग मी पोट धरून हसायचो.
पण खरं सांगू ? मला त्यावेली तूजी इतकी कीव-
यायची की ,आतुन त्याचेच उबाळे यायचे .
मी तुला घर बांधून द्यायचा प्रयन्त करायचो.
पण तू ऐकून घ्यायच्या मनस्थितीत नसायचीस.
तोपर्यंत सांज पाण्यात कलंड़लेली असायची.
मग एकमेकाना न बोलता घरी परतायचो,

शब्दखुणा: 

आयुष्याचे गाणे

Submitted by मामी on 7 February, 2013 - 22:38

खाऊन एक संतरा
गायला त्यानं अंतरा
मोजताना तालाच्या मात्रा
जाणवला त्याला खतरा

मग,

एकतालाच्या दीडपटीत
भेळ चापली चटपटीत
तान घेऊन येता सीमेवर
गाडी पकडली लटपटीत

धागीनती नक धीं, धागीनती नक धीं
तिरकीट धा, तिरकीट धा, धीं धीं

दरवाज्याचे कुलुप उघडता
बेसुरल्या ज्या बोल-ताना
फ्रीजचे पाणी पीता पीता
मनी गुंजला गोड अडाणा

सा रे म प, नि म प, सां
सां ध नि प, म प ग म, रे सा

बडा ख्याल मग रंगत जाई
सोबत व्हिस्की आणि चकना
अलंकार एकेक उतरले
होरी, धृपद, धमार, तराणा

नादिरदिरदा नी तदानी तोम, तनन तोम
नादिरदिरदा नी तदानी तोम, तनन तोम

तानपुर्‍याच्या जुळता तारा

कोण दिशेने वाहत येई अवखळ वारा?

Submitted by वनिता तेंडुलकर ... on 7 February, 2013 - 21:32

कोण दिशेने वाहत येई अवखळ वारा?
आज मनाच्या दारी झरती अमृतधारा

अवघड वाटा अंधाराच्या तुडवत आले
चैतन्याचा उधळत मागे प्रकाश सारा

गलबत माझे माझ्यासोबत फितूर झाले
तरण्यासाठी एकच दिसला तुझा किनारा

किंचित ओले भिजले डोळे आज कशाने ?
वितळत जाई हृदयामधला किल्मिष पारा

आयुष्याला अर्थ नव्याने, तुझीच माया !
वेचत जाते आज सुखाच्या असंख्य गारा

नीतूला हे समजुन आले फार उशीरा
मागावे ते मिळते तुटता नभांत तारा

वनिता....

सुतक......नविन

Submitted by योगितापाटील on 7 February, 2013 - 21:25

सुतक......

कुठून तरी वाहत आलं ते बीज नकळतच.....
कुंपणाला ओलांडून
थेट अंगणातच माझ्या
मी शहारले.....
मातीतून उगवणारा तो नव्या नवलाईची कोंब बघून
हळूहळू.....
बाळस धरण सुरु झालं त्याचं
मीच तर घालत होते खत पाणी
आधी अजाणतेपणान......
आणि नंतर....
जाणीवपूर्वक...
वार्यावर थरथरणारी त्याची पान...
हिरवीकच्च पालवी...
उतू जाणारा बहर...
पावसातली मुग्धता...
फुलांचा सडा...
अडथळे पार करून माझ्या पर्यंत पोहोचणारा दरवळ...
सगळ सगळ हव होत मला...
आयुष्याच्या पर्णविहीन शिशिरला
देऊ पाहत होते
त्याच्या वसंताची चाहूल....
दिवसेंदिवस वाढत गेल्या त्याच्या फांद्या

स्मृती

Submitted by pulasti on 7 February, 2013 - 15:49

किल्मिष, गोंधळ, शंका सगळी...निवळू दे
सुन्या नभावर शुभ्र निळाई पसरू दे

चित्रामध्ये निसर्गास रंगवताना
ऋतू आपल्या मनातलाही मिसळू दे

कुणी आखले? का मीही पळतो यावर?
रुळावरूनी गाडी थोडी घसरू दे

कधी वाटते, घट्ट स्मृतींना पकडावे
कधी वाटते...सगळे काही विसरू दे

तडफड होते त्याची अन आम्ही म्हणतो -
"गझलेमध्ये जरा सफाई येऊ दे"

शब्दखुणा: 

स्फुट शेर (प्रासंगिक)

Submitted by सतीश देवपूरकर on 7 February, 2013 - 10:17

स्फुट शेर (प्रासंगिक)
खूळ घ्यायचेच खूळ लागले मला!
चौकटीत राहणे पसंत ना मला!!
..............................................................
तोब-यामुळेच तोंड चरबटे किती!
खळखळून एक छान टाक चूळ तू!!
...........................................
उंच हा बकूळ, ठेंगणाच मोगरा!
कोणतेच फूल माझिया न जोगते !!
..........................................................
तडकशील तूच अन् कळेल हे तुला.....
काच मी दिसावया तरी अभेद्य मी!
............................................................
दगड एक मार अन् दिसेल मी कशी....
हे तुला कळेल की, किती गढूळ मी!

शेवटची ओळ

Submitted by उमेश वैद्य on 7 February, 2013 - 09:58

शेवटची ओळ

श्वास माझा संपताना सूर आले ओळखीचे
कोण आहे गात येथे गीत जे माझ्या मनीचे
मावळूनी चालल्या दाही दिशाही लुप्त झाल्या
कोठवर जपणे स्वतःला अंतरी ऊर्मी निमाल्या
व्यर्थ आशा दाखवावी व्यर्थ मजला गुंतवावे
हे असे का चालवीसी पोर चाळे संपवावे
जगत भासाचे कवडसे आणि आशेचे झरोके
काय कामाचे मला हे पाट खोटे मृगजळाचे
सांग कोठे लुप्त झाल्या ज्या सरींनी चिंब झालो
काव्य रसना प्रसवलेली तीच मी आकंठ प्यालो
वाटते माझ्याचसाठी गोष्ट काही तू करावी
ऐक मित्रा याचवेळी ओळ कवनाची स्फुरावी...

शब्दखुणा: 

साद मी घालेन तेव्हा वाचवाया धाव नक्की

Submitted by प्राजु on 7 February, 2013 - 08:59

साद मी घालेन तेव्हा वाचवाया धाव नक्की
जाग विश्वासास त्या अन ईश्वरा मज पाव नक्की

त्रास होतो आठवांचा मग कशाला आठवावे?
तू मना आता स्वत:ला चांगले खडसाव नक्की

का तिथे कल्लोळ झाला, मी कहाणी सांगताना
ना कळे की घेतले कुठले असे मी नाव नक्की??

काल नाही, आज नाही, पण उद्याला ईश्वरा तू
सिद्द करण्याला स्वत:ला दे मलाही वाव नक्की

खेळ तू खेळी तुझी, मीही इथे केली तयारी
प्राक्तना, करणार आहे मी तुझा पाडाव नक्की!

संकटांना घाबरूनी घेतली माघार मी जर
आडवूनी तू मना बिनधास्त कर मज्जाव नक्की

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन