काव्यलेखन

झाड आणि वस्ती

Submitted by डॉ.विक्रांत प्र... on 26 January, 2013 - 00:29

एक सुंदर झाड होते.
उंचच उंच गर्द पानांचे
फळांनी लगडलेलं
किलबिल करणाऱ्या
पाखरांनी अन घरट्यांनी
अवघे भरून गेलेलं.
शिकारी प्राण्या पासून
खूप सुरक्षित असलेलं.
म्हणून मग
त्या झाडावर हळू हळू
नवीन पाखर येवू लागली
घरटी बांधून राहू लागली
सुरवातीला त्याचे कुणालाच
काही वाटले नाही
हळू हळू पण फांद्या
कमी पडू लागल्या
बेचक्या तर उरल्याच नाही .
तरीही झुंडी मागून झुंडी
पाखर येतच राहिली
एव्हाना त्या झाडाजवळ
ससाणे साप व्याधही
येवून वावरू लागले
पण जगण्यासाठी ते झाड
खूपच सोयीस्कर होते
म्हणून ती पाखर तरीही
तिथेच राहू लागली
पण ते झाड आता
अस्ताव्यस्त दिसू लागले

नाव काढू नकोस चकण्याचे... (विडंबन)

Submitted by विडंबनराव on 25 January, 2013 - 22:31

समीर चव्हाण यांच्या गझलेवरून सुचलेले...

नाव काढू नकोस चकण्याचे..
कोण देणार बील साल्याचे ?

खरडू दे, खरडतो तशा गझला
काय कारण तुला पचकण्याचे....

टुरटुरावेस तू हवे तेंव्हा
हे कशाला निमित्त दाण्याचे

विश्व घोटाळतेच, चढली की..
शोध आता ठिकाण थार्‍याचे

गझल सांडून मोकळे व्हावे
होत नाही निदान झाड्याचे

तुझ्या नजरेत शोधताना....

Submitted by Sangeeta Kulkarni on 25 January, 2013 - 13:30

...तुझ्या नजरेत शोधताना....

तुझ्या नजरेत शोधताना
तु हसलीस गोड गालात ...

चांदण्यांचे आभाळ हळूच आले खाली
अबोल प्रीत अबोल भाव झंकारले मनात...

अंतरीच्या मनात हळूच झाली पहाट
आणि मिलनाचे स्वप्न साकारले क्षणात...

सुईने विणले रेशमी अतुट धागे
धाग्यात गुंफलेले धागे जागे झाले स्वप्नात...

एकमेकांच्या हृद्यात कोरलेली भाषा
फक्त तुला व मलाच कळली
फक्त तुला व मलाच कळली.....

शब्दखुणा: 

तुझ्या हाकेमुळे मागे फिरावे लागले आम्हा!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 25 January, 2013 - 09:38

गझल
तुझ्या हाकेमुळे मागे फिरावे लागले आम्हा!
पुन्हा थडग्यातुनी बाहेर यावे लागले आम्हा!!

दिले तू सर्व आम्हाला जरी मागायच्या आधी,
स्वत:च्या सावलीसाठी झुरावे लागले आम्हा!

निसरडी वाट होती हे अम्हीही पाहिले होते....
अशी ती वेळ होती की, फसावे लागले आम्हा!

नको समजूस की, पटले जगाला एवढ्या सहजी;
स्वत:ला शेकडो वेळा पिसावे लागले आम्हा!

जरी वस्तीत ह्या आम्ही उगवलो हे खरे आहे,
अरे! दुसरीकडे वेड्या, ढळावे लागले आम्हा!

बरे झाले, तसे एका परीने वादळे आली....
जवळचे कोण अन् परके, पहावे लागले आम्हा!

समजला चांदण्यामधला अताशा गारवा आम्हा!

संध्या.

Submitted by प्राजु on 25 January, 2013 - 04:29

तेजस बैरागी जाताना क्षितीज विस्कटले
लाल जांभळे तांबुस केशर रंगच फ़िस्कटले
घणघण घंटा निनादली अन झांज किणकिणली
पाण्यावरचे हलके नाजूक तरंग भरकटले

परत चालली गुरे, उजेडा ओहोटी लागली
धूळ माखली सांज तिरावर विश्वाच्या वाकली
अबोल झाल्या झाडेवेली, अबोल गोठा, घरटे
कुठे तिहाई जोगीयाची दिशातुनी वाहिली

भरतीवेड्या चंद्रासोबत चांदणकणही आले
दंगुन त्यांना पाहू जाता हळूच पाऊल भिजले
बुडून जाणार्‍या गोलाला पाहुन डोळे भरता
नमन कराया नकळत माझे हात जुळोनी आले

- प्राजु

एक तुकडा उडाला

Submitted by विजय दिनकर पाटील on 25 January, 2013 - 02:56

ही कविता ऐकायची असल्यास प्रत्यक्ष भेटा अथवा येत्या काही महीन्यात प्रकाशित होत असलेल्या पुस्तकाची वाट पहा.

अनुनय

Submitted by अज्ञात on 24 January, 2013 - 23:46

असतात रंग ढंगहि वेडे
झरतात छटा रत रुधिराच्या
हृदयात बंदिशी अनोळखी
डोळ्यांकाठी रति भावुकशा

खल मदन उरी रण रिपुकांचे
ओठांवरती नित शब्द मुका
काया माया बहु काटेरी
ओढाळ मती अस्वस्थ सखा

चंद्रास न कळते झिजलेले
पाण्यास व्यथा परी आकळते
फेसाळ शिरी कल्लोळे जळ
एकांत कुंद साहतो कळा

सारेच कसे हे अवरोही
तळ नितळ सकळ ढवळे गात्री
आभाळ दूर दूरच सरके
मग श्वास फिरे नत माघारी

डोहात बंद अगणित रात्री
गंधर्व क्षणांच्या गंध कुपी
अस्पर्शधुंद हा ओलावा
अनुनय समिधांचा मापारी

मलाही प्रश्न पडतोच...

Submitted by प्रेरीत on 24 January, 2013 - 14:04

आपलं सहज दु:ख राहू द्यावं आतच
की...काय करावं?़
की दुसर्‍याजवळ बोलुन दाखवून
त्या दु:खाचा अपमान करावा...
छे?कां नाही मी सामान्य माणसासारखा
याबद्दल शोक करु की खेद, खंत करु की चिंता?
पूर्वी जमायचं सहज अश्रु ढाळणं...
आता तर त्यांना ही पोक्तपणा आलाय
अनिमिष.
तेही येतात जाणते गंभीर होऊन...
कुठे उगवावी रात्न अन कुठे अंत शुक्राचा,
ऋतू तसं क्षितीज बदलतं...
वाईनच्या रसात मिसळून जातो
पेल्याचा झंकार आणि उरतात
जणू तरंग आधी तिच्यावर
मग मनावर...
पण अस्तंगत न होणार्‍या
सूर्या सारखा प्रश्न एकच छळवादी...
दु:ख मी आतच राहू द्यावं
की त्याला होऊ द्यावं अपमानित?

श्रीरंगा

Submitted by समीर चव्हाण on 24 January, 2013 - 12:52

रात पा-याची, वा-याचा दंगा
गंध श्वासाशी घालतो पिंगा
कडेशेवट राधा-हृदय हे
वाट पाहते ये ना श्रीरंगा

नीज लोचनी दाटली छद्मी
आत मोहन-भेटीची उर्मी
कुठे उरले आता माझी मी
वाट पाहते ये ना श्रीरंगा

राधा-मन हे सारखे गावे
शाममय हे तनही व्हावे
शाम-चांदणे एकदा प्यावे
वाट पाहते ये ना श्रीरंगा

शब्दखुणा: 

ओघळला का पूर असा हा?

Submitted by निशिकांत on 24 January, 2013 - 09:33

आठवणींचा ओघळला का पूर असा हा?
कुणी मिळवला सुरात माझ्या सूर असा हा?

शतजन्माची दोघांचीही ओळख असुनी
या जन्मीही तुला पाहता मागे वळुनी
तुझा चेहरा लज्जेने का चूर असा हा?
कुणी मिळवला सुरात माझ्या सूर असा हा?

एक जमाना झाला नव्हता सूर गवसला
मैफिल होती उदासवाणी, दु:खी गजला
नव्या सुराने कुणी बदलला नूर असा हा?
कुणी मिळवला सुरात माझ्या सूर असा हा?

शुभ्र चांदणे अशात मजला दिसले नाही
स्वप्नांमध्ये काळोखाविन उरले नाही
विरहाने का दाटत आहे ऊर असा हा?
कुणी मिळवला सुरात माझ्या सूर असा हा?

तुझा चेहरा मनात माझ्या घोळत होता
दवबिंदुंचा ओलावाही पोळत होता
वसंत झाला मजवरती का क्रूर असा हा?

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन