काव्यलेखन

दाटते आहे निराशा फार हल्ली ( तरही )

Submitted by निशिकांत on 4 December, 2012 - 01:02

वाटते घ्यावी जरा माघार हल्ली
दाटते आहे निराशा फार हल्ली

पाप इतके जाहले हातून माझ्या
मी लपाया शोधतो अंधार हल्ली

माणसे गेली कुठे? ओसाड वस्ती
का भुतांचा वाढला संचार हाल्ली

मी लढू आता कुणाशी? सर्व अपुले
लावतो शस्त्रास मी ना धार हाल्ली

हद्दपारी जाहली संभाषणांची
का मनाचे बंद असते दार हल्ली?

मीच माझे पाप निस्तारीन म्हणतो
कोण देतो का कुणा आधार हल्ली?

सांगती जे अर्थ गीतेचा, तयांना
ज्ञात नसते जीवनाचे सार हल्ली

मंदिराचे दार मिटले, वेळ झाली
रात्रभर असतात उघडे बार हल्ली

भीड बघता पापियांची स्नान करण्या
घाबरे गंगा नदीही फार हल्ली

सोडले "निशिकांत"ने प्रतिकार करणे

बहर गझलेचा उचलला, अन् हझल झाली!

Submitted by चैत रे चैत on 3 December, 2012 - 13:58

सतीश देवपूरकरांच्या गझलेतले काव्य आम्ही रिचवले, अन् हझल झाली...

हझल

बहर गझलेचा उचलला, अन् हझल झाली!
अर्थ शेरांचा बिघडला, अन् हझल झाली!!

केवढ्या सहजीच आली चाल हाताशी;
काफिया नुसता मिळवला, अन् हझल झाली!

चिंतनाची बात नाही, मौत प्रतिभेची!
कळफलक नुसता बडवला, अन् हझल झाली!!

दाद देण्या येत नाही कोणिही दर्दी!
मीच मग डंका पिटवला, अन् हझल झाली!!

ते गझलसम्राट अन् मी एक हा कवडा!
प्रत्येक शेरा फाडला, अन् हझल झाली!!

खर्चिली मी खेचण्यासाठीच ही शाई

भगवंता

Submitted by वैभव फाटक on 3 December, 2012 - 13:44

शरण आलो तुला, पण संपला ना त्रास भगवंता
तुझ्या असण्यावरी ठेवू कसा विश्वास भगवंता ?

प्रपंचातून जर आहे दिला मी वेळ भक्तीला
कशाला सांग मी घेऊ उगा संन्यास भगवंता ?

नको छेडूस प्रश्नाला "पुरे की आणखी देऊ ?"
मनुष्याने कधी म्हटलेच नाही 'बास' भगवंता

कधी कळणार लोकांना, कसे जिंकायचे तुजला ?
मनी अंधार वसला अन घरी आरास भगवंता

जगाची सर्व दु:खे दूर करणे शक्य का नाही ?
कदाचित तोकडे पडले तुझे सायास भगवंता

वैभव फाटक ( ३ डिसेंबर २०१२)

राहील फार काळ न शाबूत धन तुझे

Submitted by बेफ़िकीर on 3 December, 2012 - 13:14

राहील फार काळ न शाबूत धन तुझे
मिरवेल जेमतेम जवानीच तन तुझे

बेशुद्ध माणसांत जगत एकटाच पी
शुद्धीत आणणार कुणाला व्यसन तुझे

त्याच्यावरी विसंबत जगलीस आजवर
ज्याच्या कह्यामधे मन त्याचे न मन तुझे

केव्हातरीच ओळ सुचवते मला गझल
केव्हातरी नभावर येतात घन तुझे

मी धाप लागल्यास उतरतो अश्या जगी
जेथे न पोचणार कधीही गगन तुझे

तेथे मिळत असून स्वतःला स्वतःच तो
बसणार कोण भेदत घनदाट वन तुझे

लावेल आग तो न असो आपला कुणी
होईल 'बेफिकीर' तर्‍हेने दहन तुझे

-'बेफिकीर'!

कविता अशीच असते

Submitted by सागर कोकणे on 3 December, 2012 - 07:35

मी एक कविता लिहिली
आणि फेकून दिली रस्त्यावर...
आता तिचे भवितव्य तीच जाणे !

ती वाऱ्याशी गुजगोष्टी करेल
त्यावर स्वार होऊन तरंगत राहील
तेव्हा कुणीतरी सहज खिडकीपाशी गुणगुणताना
सापडेल त्याला अलगदपणे...

कदाचित मातीत मिसळूनही जाईल
आणि उगवेल एखाद्या रातराणीच्या रूपात
मग कुणीतरी हिची तुलना तिच्याशी करेल
तेव्हा मोहरून जाईल ती...

अगदीच नाही तर मग
पावसात चिंब चिंब होऊन
जलसरींच्या नादाशी एकरूप होईल
बेमालूमपणे एखादे गीत होऊन...

अन हेही जमले नाही तर
ज्या ठिकाणी शेवटचा श्वास घेतला
तेथून जाणाऱ्या एखाद्या कवीला झपाटून टाकेल
पण आपले ध्येय साध्य केल्याशिवाय तिला शांती लाभणार नाही...

शब्दखुणा: 

रमण महर्षी कृत उपदेशसार रुपांतर

Submitted by डॉ.विक्रांत प्र... on 2 December, 2012 - 01:14

रमण महर्षी कृत उपदेशसार रुपांतर – विक्रांत प्रभाकर .

हा रमणच्या शिकवणीचा अर्क आहे .कवितेपेक्षा अधिकाधिक अर्थास प्राधान्य दिले असल्याने काव्य जर फिके पडत असले असेल तर माझा दोष मला मान्य आहे

कर्मयोग
कर्त्याच्या आज्ञेने मुळी साकार जी होते
कर्म कसे श्रेष्ठ ते तर तर जडच असते ll १ll
महासागरी कर्माच्या पतना कारण होते
अनित्य फल ते प्रगतीला बाधकही होते ll २ll
ईश्वर अर्पित कर्म जे जे अनिच्छेने घडते
चित्तशुद्धी करुनिया मुक्तीसाधकच होते ll ३ll

भक्तीयोग

काया वाचा मने घडते जे कार्य उत्तम काही
पूजा जप चिंतन असे त्यात श्रेष्ट हे पाही ll ४ ll
जगतसेवा नित्य करावी ईश्वर बुद्धीने

दोन मुक्तके

Submitted by सतीश देवपूरकर on 2 December, 2012 - 00:06

दोन मुक्तके
(उधळतोय!)

हृदयाच्या पडवीमध्ये किरणांचा वळीव आला!
अंधार प्रकाशामध्ये मनसोक्त अवेळी न्हाला!
अंधारच होता येथे, मी जन्म काढला तेव्हा;
आयुष्य संपले तेव्हा सूर्योदय येथे झाला!
..............................................................

दवडून वाफ तोंडाची मी उगाच वटवट केली!
सुकवून कंठ, डोक्याला मी माझ्या कटकट केली!
बदलले तसूभर नाही जन्मात कधीही कोणी;
जी करायची ती माझी दुनियेने फरफट केली!

भेटुयात की !!

Submitted by वैवकु on 1 December, 2012 - 23:47

भेटुयात की बोलुयात की
अन् नवी गझल सांगुयात की

भेट जाहली प्रथम ज्या स्थळी
आज त्यातिथे जाउयात की

विसरुयात ना सख्य जाहले
कालसारखे भांडुयात की

वेगळे जरा वागुयात अन्
काय वाटते पाहुयात की

शोधले तुला रोज विठ्ठला
एकदा मला शोधुयात की

दु:ख वाटते वैभवा गझल
आपले तिला मागुयात की

घाबरावे लागते ............

Submitted by वैवकु रीटर्न्स on 1 December, 2012 - 17:02

अवांतर : मायबोलीकर गझलकार बंधुभगिनींनो नमस्ते
मी नवाच एक कुणीतरी आपल्या चमूत दाखल होवू पाहत आहे तसे मी इथे काही महिने भेट देत आलो आहे पण सदस्यत्व आजच घेतले आहे
खालील रचनेत कोणावरही राग म्हणून शेर केले नाहीत हे आपण जाणालच म्हणा !!
खरे सांगू ...तुमच्या सगळ्यांकडूनच मी गझल शिकत आहे या रचनेत मी तुमच्यावरची श्रद्धा प्रकट करण्याचा प्रयत्न केला आहे
माझी गोड चिमटे काढत काढत लिहायची शैली तुम्हाला नक्की आवडेल !!
आपण दुखावले जाणार नाही याची शक्यतो काळजी घेतो आहे तरी चूक झाल्यास माफ करावे माझा अपराध पोटात घ्यावा ही विनन्ती

गझल :

घोट दु:खांचा रिचवला, अन् गझल झाली!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 1 December, 2012 - 07:35

गझल
घोट दु:खांचा रिचवला, अन् गझल झाली!
अर्क जगण्याचा जिरवला, अन् गझल झाली!!

एवढ्या सहजी न आले शब्द हाताशी;
जीव मी माझा झुरवला, अन् गझल झाली!

चिंतनाची आत शाई, दौत हृदयाची!
टाक मी नुसता बुडवला, अन् गझल झाली!!

तुंबली वर्दळ स्मृतींची केवढी गर्दी!
मी खुला रस्ता करवला, अन् गझल झाली!!

तो गझलसम्राट होता, शिष्य मी ज्याचा!
तोच मी कित्ता गिरवला, अन् गझल झाली!!

गायली मी वेदनांसाठीच अंगाई.....
शांत तो ठणका निजवला, अन् गझल झाली!

अडकली मतल्यात अन् मक्त्यामधे गाडी.......
मीपणा माझा झुकवला, अन् गझल झाली!

पानगळ शिकवून गेली रीत फुलण्याची!

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन