काव्यलेखन

कविता अशीच असते

Submitted by सागर कोकणे on 3 December, 2012 - 07:35

मी एक कविता लिहिली
आणि फेकून दिली रस्त्यावर...
आता तिचे भवितव्य तीच जाणे !

ती वाऱ्याशी गुजगोष्टी करेल
त्यावर स्वार होऊन तरंगत राहील
तेव्हा कुणीतरी सहज खिडकीपाशी गुणगुणताना
सापडेल त्याला अलगदपणे...

कदाचित मातीत मिसळूनही जाईल
आणि उगवेल एखाद्या रातराणीच्या रूपात
मग कुणीतरी हिची तुलना तिच्याशी करेल
तेव्हा मोहरून जाईल ती...

अगदीच नाही तर मग
पावसात चिंब चिंब होऊन
जलसरींच्या नादाशी एकरूप होईल
बेमालूमपणे एखादे गीत होऊन...

अन हेही जमले नाही तर
ज्या ठिकाणी शेवटचा श्वास घेतला
तेथून जाणाऱ्या एखाद्या कवीला झपाटून टाकेल
पण आपले ध्येय साध्य केल्याशिवाय तिला शांती लाभणार नाही...

शब्दखुणा: 

रमण महर्षी कृत उपदेशसार रुपांतर

Submitted by डॉ.विक्रांत प्र... on 2 December, 2012 - 01:14

रमण महर्षी कृत उपदेशसार रुपांतर – विक्रांत प्रभाकर .

हा रमणच्या शिकवणीचा अर्क आहे .कवितेपेक्षा अधिकाधिक अर्थास प्राधान्य दिले असल्याने काव्य जर फिके पडत असले असेल तर माझा दोष मला मान्य आहे

कर्मयोग
कर्त्याच्या आज्ञेने मुळी साकार जी होते
कर्म कसे श्रेष्ठ ते तर तर जडच असते ll १ll
महासागरी कर्माच्या पतना कारण होते
अनित्य फल ते प्रगतीला बाधकही होते ll २ll
ईश्वर अर्पित कर्म जे जे अनिच्छेने घडते
चित्तशुद्धी करुनिया मुक्तीसाधकच होते ll ३ll

भक्तीयोग

काया वाचा मने घडते जे कार्य उत्तम काही
पूजा जप चिंतन असे त्यात श्रेष्ट हे पाही ll ४ ll
जगतसेवा नित्य करावी ईश्वर बुद्धीने

दोन मुक्तके

Submitted by सतीश देवपूरकर on 2 December, 2012 - 00:06

दोन मुक्तके
(उधळतोय!)

हृदयाच्या पडवीमध्ये किरणांचा वळीव आला!
अंधार प्रकाशामध्ये मनसोक्त अवेळी न्हाला!
अंधारच होता येथे, मी जन्म काढला तेव्हा;
आयुष्य संपले तेव्हा सूर्योदय येथे झाला!
..............................................................

दवडून वाफ तोंडाची मी उगाच वटवट केली!
सुकवून कंठ, डोक्याला मी माझ्या कटकट केली!
बदलले तसूभर नाही जन्मात कधीही कोणी;
जी करायची ती माझी दुनियेने फरफट केली!

भेटुयात की !!

Submitted by वैवकु on 1 December, 2012 - 23:47

भेटुयात की बोलुयात की
अन् नवी गझल सांगुयात की

भेट जाहली प्रथम ज्या स्थळी
आज त्यातिथे जाउयात की

विसरुयात ना सख्य जाहले
कालसारखे भांडुयात की

वेगळे जरा वागुयात अन्
काय वाटते पाहुयात की

शोधले तुला रोज विठ्ठला
एकदा मला शोधुयात की

दु:ख वाटते वैभवा गझल
आपले तिला मागुयात की

घाबरावे लागते ............

Submitted by वैवकु रीटर्न्स on 1 December, 2012 - 17:02

अवांतर : मायबोलीकर गझलकार बंधुभगिनींनो नमस्ते
मी नवाच एक कुणीतरी आपल्या चमूत दाखल होवू पाहत आहे तसे मी इथे काही महिने भेट देत आलो आहे पण सदस्यत्व आजच घेतले आहे
खालील रचनेत कोणावरही राग म्हणून शेर केले नाहीत हे आपण जाणालच म्हणा !!
खरे सांगू ...तुमच्या सगळ्यांकडूनच मी गझल शिकत आहे या रचनेत मी तुमच्यावरची श्रद्धा प्रकट करण्याचा प्रयत्न केला आहे
माझी गोड चिमटे काढत काढत लिहायची शैली तुम्हाला नक्की आवडेल !!
आपण दुखावले जाणार नाही याची शक्यतो काळजी घेतो आहे तरी चूक झाल्यास माफ करावे माझा अपराध पोटात घ्यावा ही विनन्ती

गझल :

घोट दु:खांचा रिचवला, अन् गझल झाली!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 1 December, 2012 - 07:35

गझल
घोट दु:खांचा रिचवला, अन् गझल झाली!
अर्क जगण्याचा जिरवला, अन् गझल झाली!!

एवढ्या सहजी न आले शब्द हाताशी;
जीव मी माझा झुरवला, अन् गझल झाली!

चिंतनाची आत शाई, दौत हृदयाची!
टाक मी नुसता बुडवला, अन् गझल झाली!!

तुंबली वर्दळ स्मृतींची केवढी गर्दी!
मी खुला रस्ता करवला, अन् गझल झाली!!

तो गझलसम्राट होता, शिष्य मी ज्याचा!
तोच मी कित्ता गिरवला, अन् गझल झाली!!

गायली मी वेदनांसाठीच अंगाई.....
शांत तो ठणका निजवला, अन् गझल झाली!

अडकली मतल्यात अन् मक्त्यामधे गाडी.......
मीपणा माझा झुकवला, अन् गझल झाली!

पानगळ शिकवून गेली रीत फुलण्याची!

पकडता येतात कोठे सावल्या ?

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 1 December, 2012 - 07:02

ना जरी शब्दातुनी डोकावल्या
भावना डोळ्यात होत्या वाचल्या

तू असा माझ्याकडे पाहू नको
शेकडो संवेदना झंकारल्या !

ये पुन्हा, अथवा नको येवू कधी
पकडता येतात कोठे सावल्या ?

तो असा अन ती तशी का वागते
बेगड्या चालीरिती जोपासल्या !

वागण्याचा अर्थ तेव्हा लागतो
वागणे वेळेत स्मरता फावल्या

याचसाठी फक्त हा आटापिटा
निस्तरु अवघ्या चुकाही मागल्या

वेदना हुश्शार माझ्या केवढ्या !
ना कधी भांबावल्या, कंटाळल्या

-सुप्रिया.

पोर माहेरास आली सासरी सोडून दे

Submitted by बेफ़िकीर on 1 December, 2012 - 00:50

पोर माहेरास आली सासरी सोडून दे
चल मला मद्यालया माझ्या घरी सोडून दे

मी तुझा कोणीच नसणेही तुझा असणेच मी
शक्य झाले तर मला माझ्यावरी सोडून दे

लांबुनी घालून वळसा भेटता येईल की
एकमेकातील दुर्दैवी दरी सोडून दे

एक तर दिसतेस तू वरती बरी दिसतेस तू
हे तरी सोडून दे वा ते तरी सोडून दे

श्रावणाची ही दिरंगाई नको झेलूस तू
वेळच्यावेळी न आलेल्या सरी सोडून दे

बोलणे राहून जाते पाहण्यामध्ये तुला
कारणावाचून नटणे भरजरी सोडून दे

एक म्हातारी मुलाला विनवताना पाहिली
भाकरी आहे इथेही चाकरी सोडून दे

कान राधेचे कुठे पळतात का खोटारड्या
धर्म दे स्थापून आता बासरी सोडून दे

आनंद

Submitted by चाऊ on 1 December, 2012 - 00:00

कुणी पुसावे डोळे म्हणून आसवं येत नाहीत
का होतात सर्द पापण्या मलाच नाही माहीत

सरत नाही संध्याकाळ विरत नाही अंधारात
दिवस रात्रीच्या वेशीवरती हरवलेपण आत

कळले नाही कधी निसटला हातामधला हात
गेले सारे उरे निशाणी हातावरल्या रेषांत

सगळे आहे तरी रितेपण झाकळल्या मनात
काय मिळे हे सुख मलाही तु दिलेल्या कळांत

काळालाही काही कळेना हि स्तब्धता जगात
सुखावते अस्वस्थ वेदना, शांती तळमळण्यात

दुखावला जो उरी झेलुनी कट्यारीची पात
तोच जाणतो लपवुन अश्रु जगणे आनंदात

शब्दखुणा: 

येऊन जा तू

Submitted by श्रावण१८ on 30 November, 2012 - 09:08

आठवांच्या महाली आज येऊन जा तू
पावलांची निशाणी भेट देवून जा तू

घाव राहो उराशी लाख दुखरे ऋणाचे
आसवांची उधारी रोख फेडून जा तू

तोल ढळता जरासा सावरावे कसे मी
एकदा फक्त हाती बोट देऊन जा तू

स्पर्श थंडावलेला शब्दही गोठलेले
आग माझ्या चितेची आज शेकून जा तू

खेळ नवखाच तुजला, कुशल सारे विरोधी
'श्रावणा' हारलेला डाव जिंकून जा तू
@ 'श्रावण' - ३०/११/२०१२

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन