काव्यलेखन

शब्दांकुर : पर्ण १

Submitted by संयोजक on 1 September, 2010 - 23:26

2010_MB_Kavyasprurti-1.jpgस्पर्धेचे नियम :
१. ही स्पर्धा फक्त मायबोलीकरांसाठी आहे.
२. ह्या स्पर्धेत सहभागी होण्यासाठी आपल्याला 'मायबोली गणेशोत्सव २०१०' ह्या ग्रूपचे सदस्यत्व घ्यावे लागेल.
३. ह्या स्पर्धेसाठी एका व्यक्तीला एकापेक्षा जास्त प्रवेशिका (चारोळी/कविता) पाठवण्याची मुभा आहे.
४. आपली कविता ३ दिवसांच्या आत इथेच लिहा.
५. तीन दिवसानंतर नवीन विषय देण्यात येईल.
६. स्पर्धेचा निकाल परीक्षकांमार्फत लावण्यात येईल.

गणेशोत्सव स्पर्धा - शब्दांकुर

Submitted by संयोजक on 1 September, 2010 - 22:46

2010_MB_Shabdankur_Poster.jpg

घडले त्यांतिल किती उमगले?
अस्तित्वावर किती गोंदले?
नेणिवेत अंकुरले का रे बीज एकही?
शब्दांतुन दरवळले का रे अस्फुट कांही...?

एखादा अनुभव, एखादा विचार, तर कधी एखादा शब्दही मनात घर करतो, रुंजी घालू लागतो, झपाटून टाकतो आणि बघता बघता कविता उमलते - हा अनुभव कवींना नित्याचाच. अंधारात काजवा चमकून जावा तशी एखादी कल्पना क्षणभरासाठी डोळ्यांपुढून लकाकून जाते आणि मग चकव्या फसव्या वाटांवरूनही तिचा पाठलाग करण्याला पर्यायच उरत नाही.

आज्जीच्या कविता -१

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

खूप दिवसांपासून लिहायचं होतं, माझ्या आज्जीबद्दल- बाईंबद्दल.

बाई- माझ्या वडिलांची आई. घरात सगळेच त्यांना बाई म्हणतात. त्यांच नाव तोळाबाई खंदारे. वय ८४ च्या आसपास. अशिक्षित, मराठवाड्यातल्या एका खेड्यात, मराठ्यांच्या घरात उभा जन्म गेला त्यांचा. अतिशय देवभोळ्या आणि साध्या सरळ स्वभावाच्या. खरंतर सगळ्यांना घाबरुनच रहाणार्‍या. महिन्यातले १५-२० दिवस कोणता ना कोणता उपास करत असतात, या वयातही.

प्रकार: 
शब्दखुणा: 

बोलावणे

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

दिवस बदलत गेले शब्दा मधून माझ्या
नव्या व्याख्यांच्या ऐरणीवर घाव सोसतोच आहे
अर्थ पाळलेली सारी दारे "सावधान" च्या पाट्यांमागे...
तुमच्या गळ्यात शब्दांनो पाहतो मालकीचे पट्टे घट्ट रुतणारे
तुमच्या गुरकावण्यातले इमान ? लाळ गाळतेच आहे
चेहरे रेखलेली सांज नायकिणीच्या घरी
आज शब्दांचा गाव सारा लालदिव्यांचा बाजार आहे....
विकले नाहीच ज्यांनी इमान आपले कसल्याच अर्थाला
अशा शब्दांचा प्रदेश कोण्या अज्ञाताच्या दिशेला ...
ह्या मिथकाच्या वाटेवरचा एक हत्ती
पिसारा फ़ुलावून कित्येक दिवस खुणावतो आहे!

प्रकार: 

देवा

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

मना दाटते सुख, देव पुन्हा घरा आले
काळोखाच्या भय-स्वप्नी तांबडे आभाळ झाले

वाट चुकलेला कोणी, शोधतो काय जाणे?
उरले न त्याचे काही, काय देणे काय घेणे?

कवटाळ घट्ट घट्ट गुदमरे श्वास येथे
भेट तुझी होता देवा, मोकळे भान झाले...

दर्पणात बघतो प्रतिमा देवपणा लाभलेली
तुझ्या-माझ्या मधे कशी द्वैत-काच आडवी उभी?

प्रकार: 

सूर्य

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

सकाळ होता.. जागला सूर्य
पानोपानी.. गोठला सूर्य
नदीतून.. वाहीला सूर्य
चुलीतून.. चेतला सूर्य
भाकरी.. भाजू लागला, सूर्य
निरांजनी.. तेवला सूर्य
दिवस सरता.. थकला सूर्य
थकला भागला.. विझला सूर्य

प्रकार: 

सांग ना तू तरी....

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

माझ्या मनाचा खेळ हा
की भावनांशी ही फितुरी
मी असा का वागतो
सांग ना तू तरी....
हितगुज मी जे बोलतो
नसे ते माझ्या अंतरी
फसतो की मी फसवितो
सांग ना तू तरी....
एक माझा चेहरा अन
लाख मुखवटे त्यावरी
का लपवितो मी स्वताला
सांग ना तू तरी....
साथ तुझी मज हवी
पण मोह मी तो आवरी
का दुरावा हा असा
सांग ना तू तरी....

प्रकार: 

आशावाद

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

आशावाद

कधीही पालवणार नाहीत
अशा वेड्या आशांना
वार्‍यावर बेफिकिर सोडून
तू निघून गेल्यानंतर;
माझे उमेदिचे वसंत
बहर येण्यापुर्वीच
कोळपून गेलेत;
जगण्याची भ्रांत हरवून
आयुष्य वठलेल्या
वुक्षासारखे जीर्णशीर्ण झाले

परंतू..

शिशिराच्या एका बोचर्‍या रात्री
तू केलेल्या प्रतारणेचा दाह
शमवत असताना;
वेड्या मृत बाभळीला
लवलवते कोंब येताना
मी पाहिले.. आणि
भूतकाळात जखडलेले
सर्व संदर्भ क्षणात झडून
नव्या दिशेला पाऊल पडले..

प्रकार: 

आग्रहाचे निमंत्रण..

Submitted by प्राजु on 13 July, 2010 - 00:41

नमस्कार !
मायबोलीच्या सर्व रसिक वाचक, लेखक्, कवी, सुगरणी आणि बल्लवाचार्य मित्र्-मैत्रीणींना सांगताना मला खूप आनंद होतोय, की, माझ्या कविता 'फुलांची आर्जवे' च्या रूपाने रसिकांसमोर आल्यानंतर, त्यातल्या काही कविता आता गीत रूपाने अल्बम मधून तुमच्या समोर येत आहेत. माझ्या कवितांना, उत्तम चाली मध्ये बांधलं आहे संगीतकार अभिजीत राणे यांनी, आणि गायलं आहे वैशाली सामंत, बेला शेंडे, मधुरा दातार, संगिता चितळे, अमृता काळे आणि पौलमी पेठे यांनी.

ओलावा

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

सादळलेल्या रात्रीचा ओलावा पिऊन
निर्माल्यात सुकलेला हिरवा चाफा
हुंगतो करुण आयुष्य एकदा पुन्हा
पुन्हा दरवळतो गंध चहुदिशांनी
संपले सर्व-सर्वकाही वाटते जेंव्हा!
कैफात बुडालेली गझल अपुर्णशी
शोधते शब्दांचे ओलावे मग तेंव्हा!

प्रकार: 

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन