काव्यलेखन

बाळ-सीताराम-मर्ढेकर

Submitted by ट्यागो on 27 November, 2010 - 02:28


बाळ- सीताराम- मर्ढेकर

हे भन्नाट प्रकरण. यातला बाळ खूप जवळचा वाटतो; माझ्या मित्रासारखा. त्याच्या खांद्यावर हात ठेऊन दोन-चार कविता सहज वाचून होतात.
सीताराम थोडे प्रौढ; माझ्या वडिलांच्या वैगैरे वयाचे. एक आदब राखत मी त्यांच्या काही कविता वाचतो, काही सहज कळतात, काही प्रयासाने.
मर्ढेकर हे त्यापुढचे काहीच थांगपत्ता न लागू देणारे. माझ्या जाणिंवापेक्षा कैकपट दूर असणारे, अस्वस्थ करणारे. क्वचीत उमगणारे.

......... वाटे हवेहवेसे

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

(आयुष्यातल्या वळणांवर काही क्षण असे असतात जे कायम प्रफुल्लित असतात. कोणतीच एक्सपायरी डेट नसलेले. ही रचना त्या क्षणांना आणि त्या क्षणाला स्मरणीय बनवणार्‍या सखीला.)

आभास चांदण्यांचे, वाटे हवेहवेसे
गंधाळल्या फुलांचे, काटे हवेहवेसे

तू लाजतेस तेव्हा, मौनास रंग नवखे
अर्थास लाभणारे, फाटे हवेहवेसे

सारे ऋतू निमाले, उरला वसंत देही
शृंगार श्रावणी जो, थाटे हवेहवेसे

स्पर्शातल्या लयीने, श्वासात ताल धरता
रोमांच रोमरोमी, दाटे हवेहवेसे

माझाच मी न उरतो, विरतो तुझ्या कलाने
जिंकून हारण्याचे, घाटे हवेहवेसे

प्रकार: 

लीडर

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

मला बनायचे लीडर
मला बनायचे लीडर!
बनु द्याल मला लीडर?
होऊ मी? होऊ मी?
खरंच?
मी आता लीडर!
मी झालो लीडर!

काय करुया आपण आता?

Roger McGough यांच्या कवीतेचा अनुवाद

प्रकार: 

‘रानमेवा’ काव्यसंग्रह.

Submitted by अभय आर्वीकर on 11 November, 2010 - 23:58

‘रानमेवा’ पुस्तक प्रकाशन

श्री संत गजानन महाराजांच्या पदस्पर्शाने पावन झालेल्या पुण्यनगरीत,शेगांव येथे बुधवार दिनांक १० नोव्हेंबर २०१० रोजी ‘रानमेवा’ या माझ्या पहिल्यावहिल्या काव्यसंग्रहाचे प्रकाशन मा. शरद जोशी यांच्या हस्ते संपन्न झाले.
मा. शरद जोशी यांच्या अमृतमहोत्सवानिमित्त आयोजीत शेतकरी महामेळाव्यात शेतकरी संघटनेचे अध्यक्ष मा. रविभाऊ देवांग, कवी इंद्रजित भालेराव, माजी आमदार मा. वामनराव चटप, माजी आमदार मा. सरोजताई काशीकर आणि शेतकरी संघटनेचे पदाधिकारी उपस्थित होते. कार्यक्रमाला अंदाजे दिड लाख शेतकरी उपस्थित होते.

‘रानमेवा’

तो

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

डोळ्यांतून भरलेली लाचारी सांडणारा
मनातल्या मनात स्वत:शीच भांडणारा
आतड्यातला पीळ लोकांसमोर मांडणारा
तो...

माध्यान्हीला पाय पोळत अनवाणी चालणारा
अर्ध्यामुर्ध्या चिंध्या कपडे म्हणून घालणारा
स्वत:च्या आयुष्याला स्वत:च सलणारा
तो...

जगाच्या दृष्टीने कोणीही नसलेला
कचर्‍याचा भाग बनत कचर्‍यावर पोसलेला
मरण येत नाही म्हणून जगत असलेला
तो...!

प्रकार: 
शब्दखुणा: 

कवितेची ओळख

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

मी सांगतो त्यांना कविता निवडायला
आणि मग ती प्रकाशाकडे धरायला
जणु काही एखादा फोटो ...
किंवा कानाला लावून पहा म्हणतो !

सोडा एक उंदीर कवितेत आणि पहा कसा
तो येतो बाहेर शोधून त्याचा रस्ता.
किंवा हिंडा कवितेच्या दालनात,
दिव्याचे बटण शोधित भिंती चाचपडत !

मला वाटते त्यांनी करावे स्किईंग
कवितेच्या पृष्ठभागावर,
एका बाजुला असलेल्या
कवीच्या नावाला हॅलो म्हणत !

पण त्यांना मात्र ते काही नाही रुचत ..
घेतात ते कविता,
बांधतात एका खुर्चीला आणि
छळ करुन मिळवतात कबुलीजवाब !

जुन्या गादीतला कापुस काढावा
काठीने झोडपून,
तसा काढतात अर्थ कवितेतून !!

प्रकार: 

अनाकलनीय मित्र

Submitted by पुरंदरे शशांक on 28 October, 2010 - 07:23

अनाकलनीय मित्र

पावसाचे एक कधीच कळत नाही
मैत्र जुळूनही अनोळखपण संपत नाही

सौम्य -रौद्र स्वरूपातून अरूपाची ओळख देत नाही
सरसर दरदर कोसळूनही मौन काही सोडत नाही

सप्तरंगी खेळ कधी नजर उचलून पहात नाही
हिरवे लेणे लेववून धरा कवेत घेत नाही

अंगाखांद्यावर हात ठेवतो सखा कधी होत नाही
स्पर्शून जातो मनामनाला आठव कधी ठेवत नाही

विसंवादी सूर याचे ताल मेळ जमत नाही
मल्हाराशी याचे नाते तोडूनही तुटत नाही

भरभरून आला तरी शोष काही संपत नाही
दंवावाटे कधी उतरून नातं कधी तोडत नाही

मनातून पुसायचा म्हटला तरी जात नाही

शब्दखुणा: 

तू...

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

तू...

खिडकीच्या गजागजातून
तू माझ्या घरात शिरतोस
हळूचं हृदयात उतरतोस
माझ्या नसानसात भिनतोस
मध्यरात्रीची झोप घालवतोस
दुलईतली ऊब चोरतोस
मालवलेल्या स्वप्नांना उठवतोस
चांदण्याची आरास मांडतोस
पहाटेच्या दवात विरघळतोस
माझ्या मनातला चंद्र...
तू जेंव्हा अवचित ग्रासतोस
मी निर्मिलेलं आभाळ मग
माझ्यावरचं कोसळवतोस!!!

प्रकार: 

तू आणि तुझे शब्द........

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

तू आणि तुझे शब्द...
नक्की कोणाच्या प्रेमात पडावं??? तेच कळत नव्हतं .......

पण मनाचा हा गुंता क्षणात सुटला !!.

तुझ्या प्रेमात पडणं जास्त श्रेयस्कर आहे बघ,
कारण....

शब्दाना कुठेतरी मर्यादा येतेच की !!!!

प्रकार: 
शब्दखुणा: 

श्वास पडले कमी

Posted
9 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
9 वर्ष ago

डोहात चांदणे,चांदण्यात मी
वेचता वेचता श्वास पडले कमी

रे भोगतो जरी स्वप्न शिक्षेपरी
पापण्या जोडतो रोज स्तवनात मी

जा घाल रे सुखा मला तू शिव्या
साथ वेदनेचा ना सोडणार मी

पंख दुबळे जरी सूर्य-झेप मनी
स्वप्न घाण्यास इथल्या ना जुंपणार मी

दिसता वेगळे रूप ह्या दर्पणी
सोड हा देह!वाचली नोटीस मी

अंग भोगमग्न हे जामे मलमली
नग्न आत्म्याचा दोष दिला कृष्णास मी

प्रकार: 

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन