काव्यलेखन

दाटते आहे निराशा फार हल्ली....(हजल-तरही) :-)

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 7 November, 2012 - 11:11

बंद केले मी मुखाचे द्वार हल्ली
दाटते आहे निराशा फार हल्ली

चापते अन लोळते वाटेल तेव्हा
विसरते मी दिवस-महिने-वार हल्ली !

लोळण्याची पैज होते भटकण्याशी
द्वाड झाले सांगण्याच्या पार हल्ली

खर्चली मी तू दिलेली कॅश सगळी
पर्स माझी भरजरी-जरतार हल्ली

सदगुणांचे मोल कवडीमोल झाले
शोधती नवराच तालेवार हल्ली

जीवना रे राख थोडी बूज माझी
बघ टिकेचा चालला भडिमार हल्ली

रंग-रुपाला वयाची चाड नाही
शुभ्र कवळी, केस काळेशार हल्ली

-सुप्रिया.

बुरख्याआडचे वाढले वार हल्ली

Submitted by शायर पैलवान on 7 November, 2012 - 09:14

गझल विडंबनाचा हा पहिलाच प्रयत्न
----------------------------------------------

ना राहिला मोहब्बत-प्यार हल्ली
बुरख्याआडचे वाढले वार हल्ली

होती जयांची कधी मुक्त ओळख
त्यांच्यावरच करतो मी वार हल्ली

बरकतीसाठी ऊर माझा फाटतो
बघवत नाही छंदिष्ट भरभराट हल्ली

सांगण्या शहाणपणा ना कुणी उरला
कानामधे ओतती सारे विष हल्ली

चाललो लाऊन घेण्या फास मी
हाय! दोर मिळेना कुठे अस्सल हल्ली

दिल्लीत ना विचारे आज कुणी मजला
गल्ली गाजवतो शायर पैलवान हल्ली

दाटते आहे निराशा फार हल्ली...... (तरही)

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 7 November, 2012 - 08:44

बंद केले मी सुखाचे दार हल्ली
दाटते आहे निराशा फार हल्ली

वेदनेने वेढले आयुष्य केव्हा ?
विसरते मी दिवस-महिने-वार हल्ली !

यातनांची पैज होती हुंदक्यांशी
दु:ख गेले आसवांच्या पार हल्ली

झेलले वर्मी दिलेले घाव तेव्हा
जखम माझी भरजरी-जरतार हल्ली

भावनांचे मोल कवडीमोल येथे
कोरडा व्यवहार तालेवार हल्ली

जीवना रे राख थोडी बूज माझी
संकटांचा चालला भडिमार हल्ली

-सुप्रिया.

म्हटलं करावी कविता

Submitted by अ. अ. जोशी on 7 November, 2012 - 07:25

द्यावी म्हटलं ताणून...
मग साहित्याचं काय होणार ?
म्हटलं करावी कविता
बसल्या बसल्या काय करणार..?

रहावं म्हटलं निवडणुकीला उभे
पण, आमच्यासारखे खपत नाहीत
हजारों जरी असले तरी,
माबोवरचे चालत नाहीत

काहींना हवी असते मजा
त्यासाठी आम्ही का झटावे?
जे झटून झटून झिजतात
त्यांचे आम्ही का लिहावे?

उत्तर शोधून सापडत नाहीच
की विचार करून तरी किती करावा...
आणि उरतो एकच प्रश्न
कि मुळातच तो कशाला करावा ?

मलाहि वाटतयं.....

Submitted by hitendra_29 on 7 November, 2012 - 04:03

मलाहि वाटतयं.....
मलाहि वाटतयं.....

मलाहि वाटतयं तुझं माझ्यावर खुप प्रेम असावं,
तुझ्या डॊळ्यांत मला ते दिसावं.....

मलाहि वाटतयं तुझ्या बरोबर खुप काही बोलवं,
मग खुप बोलुन थोड्या वेळ शांत व्हावं.....

मलाहि वाटतयं तु मला जवळ घ्यावं,
मिठि मारुन मग घट्ट धरावं.....

मलाहि वाटतयं तुझ्या मिठित सर्व कहि विसरुन,
मि फ़क्त तुलाचं आठवावं.....

मलाहि वाटतयं तुझ्या सोबत खुप भांडवाव,
मग भांडण मीटून पुन्हा गोड व्हावं.....

मलाहि वाटतयं तुझ्या सुखांत शामिल हॊऊन जावं,
मग त्या पेक्शा हि तुला खुप सुख द्यावं.....

मलाहि वाटतयं तुझ्या दुःखात तुझ्या बरोबर रडावं,

भोवती अंधार वारेमाप आहे!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 6 November, 2012 - 22:22

गझल
भोवती अंधार वारेमाप आहे!
चालण्याचा पावलांना शाप आहे!!

रोज जगण्याची लढाई....रोज मृत्यू!
जीवनाचा काय थोडा व्याप आहे?

ते चवीने वेदना चघळीत होते;
चाखली कोणी सुखाची खाप आहे?

वेगळा ठेका, निराळा ताल माझा!
मी मृदंगाची चुकीची थाप आहे!!

मोठमोठ्यांना खटकलो त्यामुळे मी....
चहुकडे माझाच वार्तालाप आहे!

पाहुणा समजून केली सरबराई;
चावला तेव्हा कळाले साप आहे!

तेवढी खडतर हवी तुमची तपस्या;
कोणताही शाप घ्या.... उ:शाप आहे!

भोगली शिक्षा..न केलेल्या गुन्ह्याची...
आज ते म्हणतात...मी निष्पाप आहे!

टाळते दुनिया अशा का माणसाला?
नेमका जात्याच जो अश्राप आहे!

एरवी समजतो मी स्वतःला दबंग वा रावडी (विडंबन)

Submitted by A M I T on 6 November, 2012 - 11:13

बेफींच्या जखमांना परिचारिका मलम थापत होती, तेव्हा आमच्या अंतरीच्या उगाचच ताज्या झालेल्या या जखमा...

गच्चीत टाकले आज वाळत बायकोने पापड इथे
सांगा बरे, खेळायचे आम्ही आता कॅरम कुठे?

हापीसातला प्युन सांगतो, चोळीत तंबाखु चुना
सांच्याला काल गेले होते साहेब कुठे, मॅडम कुठे?

बांधला मीही असता, ताजमहाल खातर तुझ्या
हाय ! पण कुठे तू अन ती मुमताज बेगम कुठे?

शेजारच्या काकुंनी केला केसांचा बॉबकट कशास?
मग कळाले कार्ट्याने चिकटवले च्युईंगम कुठे?

एरवी समजतो मी स्वतःला दबंग वा रावडी
बायको दिसताच पळतो माझ्यातला सिंघम कुठे?

सुज्ञपणाचा बुरखा मजला कधी न आला पांघरता!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 6 November, 2012 - 10:19

गझल
सुज्ञपणाचा बुरखा मजला कधी न आला पांघरता!
तुझ्याप्रमाणे मला न आला तोल स्वत:चा सावरता!

वादळ आले क्षण काही पण, विसकटलो मी हाय किती!
युगे लोटली तरी न आला मला पसारा आवरता!!

काय फुलांच्या निमंत्रणाची वाट पाहतो भ्रमर कधी?
गुंजारव तो करू लागतो, बागबगीचे मोहरता !

अशाच एका रम्य सकाळी सुगंध झालो मीच स्वत:;
वा-यासंगे रानफुलांच्या वस्तीमध्ये वावरता!

उभ्या उभ्या ती मला भेटली, बहरत गेला जन्म उभा!
फुलावयाला एक लाघवी स्पर्श पुरेसा ओझरता!!

कणाकणावर दिसू लागली चैतन्याची छाप मला!
तुझ्या अलौकिक लावण्याने डोळे माझे मंतरता

धार तळपत्या तलवारीची जरी माझिया जगण्याला;

आकाशाशी नाते जोडते..

Submitted by कमलाकर देसले on 6 November, 2012 - 09:14

आकाशाशी नाते जोडते ..

झाड वाट पहातय ..
सर्व पक्षी उडून जाण्याची .
एकही पक्षी नसल्याच्या
एकांताची ..

केव्हातरी उडून जातात काही पक्षी..
नवे येत रहातात काही .
नवेही जुने होतात ,घरटी बांधतात ..
नि ते ही जातात उडून
पण, झाड काही मोकळे होत नाही ..
येत रहातात नवे,जुने पक्षी पुन्हा पुन्हा ..

चुकून येते अशी वेळ कधीतरी ;
खूप पक्षी उडून जातात ..
मग उरलेले काही ..
नि शेवटचा पक्षीही फडफडवत पंख ..
आकाशगामी होतो.

झाड घेते मग खोल श्वास ..
नि सुस्काराही सोडते .
नि पकडू पहाते हवा असलेला एकांत ..

पुन्हा तेच होते ..
क्षणाच्या चिमटीतून निसटून जातो ..
एकांताचा पारा .

धरबंध सुटल्यासारखा

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 6 November, 2012 - 08:54

निश्वास बुजल्यासारखा अन श्वास थिजल्यासारखा
जो-तो इथे जगतो असा नुकताच विझल्यासारखा

देवा अश्या देवू किती अवघड परीक्षा सारख्या...
केव्हातरी वागव जरा मी पास असल्यासारखा

घुसमट नकोशी वाटते होईन म्हणते मोकळी...
तू ही बरस ना पावसा धरबंध सुटल्यासारखा

सावत्र बापासारखा का वागशी रे जीवना
केल्या चुका, झाल्या त्रुटी गावीच नसल्यासारखा

रेंगाळताना चांदवा दिसतो घरावर आजही...
धुंडाळतो प्रेमास त्या प्रेमात पडल्यासारखा

हातातल्या रेषेवरी आयुष्य ठरवावे कसे...
मृत्यू अचानक गाठतो भाकीत चुकल्यासारखा

-सुप्रिया.

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन