काव्यलेखन

''सहज भरकटत नजर''

Submitted by भारती.. on 8 March, 2013 - 04:26

''सहज भरकटत नजर''

सहज भरकटत नजर थांबली
तुझ्या श्यामले नजरेपाशी
जाळून घ्यावे असे कवडसे
बुडून जावे अशी उदासी

तूही गडे समजून जरा घे
या डोळ्यांची अशब्द भाषा
जागृतीमधल्या रुख्या आकृती
स्वप्नांमधल्या प्रश्निल रेषा

आकळले मज तुलाही येती
अज्ञातातून अखंड हाका
भूगर्भाचे शोषून किती स्तर
विस्तारित तव शाखा शाखा

अनुबंधांच्या शिल्पित शहरी
हरलीस तूही सर्वस्वाने
पुनः नवीनच वेशींपाशी

शब्दखुणा: 

सारे असून सुद्धा

Submitted by -शाम on 8 March, 2013 - 01:30

वारा खाउन सुद्धा जगलो
इतके होवुन सुद्धा जगलो

भीक न मागू शकलो तेंव्हा
स्वप्ने चावुन सुद्धा जगलो

काजळले आयुष्य ज्यामुळे
त्या डोळ्यांतुन सुध्दा जगलो

इतके केले प्रेम कुणावर
हृदयावाचुन सुद्धा जगलो

तुझ्या किनारी लाटेसम मी
हताश परतुन सुद्धा जगलो

दु:खे गरिबी भूक वंचना
सारे असून सुद्धा जगलो

हे बाहेरुन नकोस ठरवू
असाच आतुन सुद्धा जगलो

..........................................................शाम

चंद्र एखादा तरी - आनंदयात्रीची गझल सुरांसह

Submitted by दाद on 8 March, 2013 - 00:49

http://www.maayboli.com/node/41197

आनंदयात्री .. नचिकेतची ही एक अप्रतिम गझल... वाचल्याक्षणी सुरांसह मनात उमटली.. इतकी तीव्र की इथे दिल्याशिवाय डोकं अन मन शांत होणार नाही ह्याची खात्रीच झाली.
सुरांवर, शब्दांवर प्रेम आहे माझं... पण मी गायक नाही. तेव्हा ह्या नितांतसुंदर गझलला न दुखवता काही सुरांत ढ्ळलं असेल तर... वाचले... नाहीतर समजून घ्या माझा वेडेपणा.

मी विजेता

Submitted by जयवी -जयश्री अंबासकर on 7 March, 2013 - 23:59

महिला दिनानिमित्त माझ्या सगळ्या सख्यांना खूप खूप शुभेच्छा !!!!
माझी ही कविता आपल्या सगळ्यांसाठी !!

मी विजेता

नाचती ही प्रश्नचिन्हे
फेर धरुनी का अशी
ऊरी धडधड, श्वास अवघड
आर्त हुरहुर का अशी

जीवनाच्या हर सवाला
सहज उत्तर मी दिले
लाभले जे हसत खेळत
आजवरी स्वीकारीले

आज मग का मी निरुत्तर
आज का मी पांगळी
का सुचेना मार्ग काही
आज का मी वेगळी

जोर माझ्या मनगटी
माघार ना मी घेतली
खेळ रडीचा जाहला
तेव्हाच नियती जिंकली

हार कधीही मानली ना
आसवे गाळून मी
सावरोनी घाव ऊरीचे
बाजी हर जिंकेन मी

संघर्ष माझा मित्र आता
आज नियती अंकिता
मात तुजला देऊनीया

एकदा थेंबा मनातच..

Submitted by रसप on 7 March, 2013 - 23:09

एकदा थेंबा मनातच तू स्वत:ला पाझरव
साचल्या निद्रिस्त डोही तू तरंगांना उठव

हासते जे नेहमी ते फूल असते कागदी
दु:ख होता हासणारे फूल हो, अश्रू फुलव

मी किनारा सागराचा, तू नदीचा काठ हो
दगड वाळू जमवली मी, तू जरा हिरवळ सजव

जे नसे माझ्याकडे ते पाहिजे असते तुला
समज थोडीशी प्रपंचा तू स्वत:लाही शिकव

ये तुझे मंदीर बांधू आजवर नव्हते असे
तूच मूर्ती, तूच भिंती, तू पुजारी, तू गुरव

'काल' गेला ज्या दिशेने 'आज'ही जातो तिथे
पण उद्याची पाउले 'जीतू' हवी तिकडे वळव

नारीशक्ती : जागतिक महिला दिन विशेष

Submitted by अनिल आठलेकर on 7 March, 2013 - 14:45

कधीच नव्हती तुझी अपेक्षा कुणी करावी स्तुती
स्वजनांसाठी सदैव देशी स्वप्नांची आहुती..........
कधी न कळली तरी नराला तुझी किती महती
तुझीच होती कृपा म्हणुनी संसारी रमती...........

तुझ्याचसाठी असे पाळणा जणू टांगलेला
सदैव होता संसार कपाळी तुझ्या बांधलेला
अखंड झाली अशीच होळी तुझ्या भावनांची
नसे कुणाला खंत जराही तुझ्या वेदनांची......

तुला पुजिले देव्हारयातुनी अपार नेमाने
बंदिवानही तुलाच केले बळेच प्रेमाने
कधीच नव्हती तुला तरीही मुभा बोलण्याची
गृहित होती जशी कोष्टके तुझ्या मान्यतेची

कधी न होती तरी निराशा तुझ्या हास्य वदनी
माया ममता निर्झर जणू की पाझरती नयनी

‘सृजन ‘

Submitted by अमेय२८०८०७ on 7 March, 2013 - 11:53

तुटके तुटके घास ढगांचे
नभात गहिवर साकळलेले
हलके हलके श्वास कळ्यांचे
देठापासून व्याकूळलेले

शोधी शोधी वाट दुधाची
पाडस निरसे भुकेजलेले
सोडी सोडी गाठ मधाची
ऊर जननीचे पान्हवलेले

गोरे गोरे गाल रतीचे
मदन धुंदीने लालटलेले
कोरे कोरे भाळ सतीचे
अंतिम मळवट विदारलेले

मोठा मोठा निखळे तारा
भय प्राणांचे गाठवलेले
लाटा लाटा ओती किनारा
जहर शिवाचे साठवलेले

प्रलयी प्रलयी वाढे पाणी
जाता जाता रसा तळाशी
दुलई दुलई पिंपळ पानी
शैशव अलगद हसे स्वतःशी

घनता

Submitted by वैवकु on 7 March, 2013 - 08:53

सवाल करते असा मला जिंदगी स्वत:ची
कधीच की बाळगू नये आस उत्तराची

हरेक व्यक्ती मलाच पत्ता विचारिताहे
मला कुठे वाट माहिताहे तुझ्या घराची

तुझी खुमारी सभोवताली विरून जाते
अजून घनता वधारते आतल्या धुक्याची

निकाल लावून टाकणे चांगल्या प्रथांचा
चला जुनी खोड मोडुया ह्या नव्या युगाची

अशी कशी भूमिका वठवतोस विठ्ठला तू
निवांतुनी वाट पाहणे विश्व संपण्याची

अब्रू गरीब घरची लुटते हजार वेळा ..

Submitted by ganeshsonawane on 7 March, 2013 - 06:55

मन एकदाच जुळते तुटते हजार वेळा
सल एकदाच होते सलते हजार वेळा

वाटे फुलातला हा मकरंद प्यार प्यावा
पण पाकळी फुलाची मिटते हजार वेळा

येथे बड्या महाली इज्जत गुलाम आहे
अब्रू गरीब घरची लुटते हजार वेळा

मज पावलांस आता कुठली दिशा मिळाली
नभ चंद्र तारकांचे मिळते हजार वेळा

बेरीज रोजची पण बाकी झिरोच येते
कोडेच जीवनाचे चुकते हजार वेळा

ही जीवनात माझ्या पडझड सुरू जहाली
माझेच भाग्य मजवर रुसते हजार वेळा

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन