काव्यलेखन

फळे चाखली तेव्हा मजला अर्थ कळाला फुलण्याचा!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 5 November, 2012 - 06:44

गझल
फळे चाखली तेव्हा मजला अर्थ कळाला फुलण्याचा!
घोट घोट मी अश्रू प्यालो, स्वाद समजला जगण्याचा!!

विरंगुळ्याला तुला नेमका हवाच होता कुणी तरी;
सोस तुलाही हसण्याचा अन् सोस मलाही फसण्याचा!

पंख मिळाले सोनेरी; पण...हाय, गगन मी गमावले!
वरदानाच्या वेषामध्ये शाप मिळाला झुरण्याचा!!

सांग पाखडू कसे सुखाला? सुखासारखे दु:ख दिसे;
पाखडताना पाठ वाकली, बेत बिनसला दळण्याचा!

वाचवणारा थिटाच पडला, बलाढ्य ठरला बुडणारा!
बुडणा-याने मनात होता चंग बांधला बुडण्याचा!!

एक चेहरा, रंग परंतू किती त-हेने पालटतो!
घोर लागला त्यास केवढा, असण्यापेक्षा दिसण्याचा!!

उंदीरमामांची फजिती.......

Submitted by पुरंदरे शशांक on 5 November, 2012 - 05:35

उंदीरमामांची फजिती.......

उंदीरमामा चालले होते इकडेतिकडे पहात
धपकन पडले एकदम, नि चरफडले मनात

बघतात खाली चमकून ते आले काय पायात
टिकलीची डबी लाल निरखत घेऊन हातात

टिकल्या पाहून तोंडाला पाणी सुटले जोरात
खाऊ लाल वाटला त्यांना, घेऊन आले बिळात

दाताने उकरताना गेल्या एक्-दोन तोंडात
चावून चावून तुटत नाहीत काय करावे अशात

आतला खाऊ मिळेल कसा विचार केला मनात
घेतला एक दगड आणि फोडली पुढली जोशात

धाडधूम आवाज झाला छोट्याशा बिळात
मामा बिचारे घाबरुन आईकडे बघतात

अन्नपुर्णेश्वरी

Submitted by -शाम on 5 November, 2012 - 03:55

अन्नपुर्णेश्वरी तुझी आरती गातो
घास मुखी घेताना तुझे नाम मी घेतो ||धृ||

व्याकुळलेली सृष्टी जेंव्हा निजदृष्टी दिसली
काशी तिर्थावरी तेंव्हा गौरी प्रगटली ||१||

चराचरावर आई तुझे कोटी उपकार
विन्मुख दिसता कोणी सत्वर होशी साकार ||२||

भुकेजल्या जीवांच्या मुखी भरवीशी घास
तुझ्या कारणे चाले अवघ्या अवनीचा श्वास ||३||

तू मायेचा सागर अवघे चैतन्य तूचि
शाम विनवितो आता सकळा सुख वैभव देशी ||४||

.......................................................................................

कधी काळ आपला नाही म्हणून

Submitted by अनंत ढवळे on 4 November, 2012 - 15:39

कधी काळ आपला नाही म्हणून
कधी लोक आपले नाहीत म्हणून

कधी रस्ते ओळखीचे नाहीत म्हणून
कधी आधार सापडले नाहीत म्हणून

कधी व्यवस्था आपली नाही म्हणून
कधी आपली व्यवस्था उभारता आली नाही म्हणून

कधी भूमिका फसल्यात म्हणून
कधी बाजू ठरवताच आल्या नाहीत म्हणून

कधी भोगवादाचा चीड आली म्हणून
कधी वस्तूंच्या झगमगाटात हरऊन गेलोत म्हणून

कधी आदर्श सापडले नाहीत म्हणून
कधी वाटा पाडता आल्या नाहीत म्हणून

कधी इतिहास समजला नाही म्हणून
कधी वारसा खोटाय हे समजलं म्हणून

कधी नाकारलो गेलोत म्हणून
कधी तग धरू शकलो नाहीत म्हणून

कधी संतापण्याच्या सर्व शक्यता मावळल्याहेत म्हणून

शब्दखुणा: 

बा कविते

Submitted by एक प्रतिसादक on 4 November, 2012 - 03:12

दयाळू कविते
कृपाळू आहेसि
ठेविले मजसि
आनंदात ॥

नैराश्यात मन
रमवी तुझ्याशी
वैफल्य जगाशी
दावू नये ॥

कृपा अशी झाली
अंगणात तुझ्या
हासू आले माझ्या
ओठावरी ॥

तुझ्या आधाराने
खेळीमेळी राहू ।
तुझे गीत गाऊ ।
आनंदाचे ॥

(चाचांचा पहिला प्रयत्न )

'संभाजीराजे'

Submitted by अनिल तापकीर on 3 November, 2012 - 23:38

धगधगता अंगार होता
अतुलनीय वीर होता
वाघासारखा शूर होता
*****संभाजीराजा
जेवढा हळवा कवी होता
तेवढाच कणखर बाणा होता
रणांगणी धधडणारा वणवा होता
***** संभाजीराजा
धर्माचा अभिमानी होता
मराठा असण्याचा गर्व होता
शूर सिंहाचा छावा होता
***** संभाजीराजा
मातृपितृ भक्त होता
भवानीमातेचा दास होता
स्वराज्याचा प्राण होता
***** संभाजीराजा
राजे तुमचा आम्हाला अभिमान वाटतो अनिल तापकीर

कळेना लागला माझ्या जिवाला ध्यास कोणाचा?

Submitted by सतीश देवपूरकर on 3 November, 2012 - 23:10

गझल
कळेना लागला माझ्या जिवाला ध्यास कोणाचा?
जिथे जातो तिथे होतो मला आभास कोणाचा?

खळाळू लागले गात्री सुगंधी पाट रुधिराचे......
मला गंधाळणारा हा गुलाबी श्वास कोणाचा?

घरी आपापल्या गेले ऋतू असतील एव्हाना;
इथे रानात एकाकी झुरे मधुमास कोणाचा?

कधी ऎसे कधी तैसे, मिळाले सर्व नजराणे!
फुलांचा हार कोणाचा, कधी गळफास कोणाचा!!

कसे हे सोडवू कोडे? कसे हे चेहरे वाचू?
मला ना बांधता आला कधी अदमास कोणाचा!

पुन्हा मी मोकळा झालो, पुन्हा दे शाप एखादा....
नव्याने सांग मी भोगू अरे, वनवास कोणाचा?

तुला मी सोबतीसाठी किती हाका दिल्या होत्या;

मी सोडले

Submitted by श्रावण१८ on 3 November, 2012 - 12:35

रंगविल्या चेहऱ्यांचे सत्य जाणणे सोडले
मी उडत्या पाखरांचे पंख मोजणे सोडले

हे विष देहात ज्यांचे रोज वाहते माझिया
त्या जहरी श्वापदांचे डंख मोडणे सोडले

घाव शरीरी नखांनी जे करी स्वत: आपुल्या
मी जखमांना तयांच्या मीठ चोळणे सोडले

ते रडगाणे तयांचे रोज तेच गाती उगा
मी फुकटे सांत्वनाचे शब्द बोलणे सोडले

कोमलशा भावनांचे ना कुणी इथे सोयरे
आज कुणा 'श्रावणा'ने जीव लावणे सोडले
@ 'श्रावण' (शंकर पाटील) - ०१/११/२०१२

बस डे वरती पुणे भाळले

Submitted by निशिकांत on 3 November, 2012 - 00:21

(बस डे चे टीव्ही वरील वार्तांकन पाहून सुचलेली कविता)

सत्कर्माचे रोप लागले बघता बघता
बस डे वरती पुणे भाळले बघता बघता

कधी नव्हे ती गाड्यांना अंघोळ लाभली
हरेक गाडी नजरेमध्ये भरू लागली
रूपवतींनी लक्ष वेधले फिरता फिरता
बस डे वरती पुणे भाळले बघता बघता

रुंद केवढे रस्ते इथले ! आज उमगले
किती सुखावह तुरळक ट्रॅफिक मला समजले
बरे वाटले श्वास मोकळे भरता भरता
बस डे वरती पुणे भाळले बघता बघता

नको पक्ष अन् विपक्ष, सारे एकमताने
भाग्य लिहू या आपण अपुले विश्वासाने
पंखांना बळ आज लाभले उडता उडता
बस डे वरती पुणे भाळले बघता बघता

जसे वाहिले उपक्रमाच्या दिवशी वारे

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन