काव्यलेखन

ही तुझ्या कृपेची किमया...लाभली मुक्याला वाणी!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 31 October, 2012 - 22:16

गझल
ही तुझ्या कृपेची किमया...लाभली मुक्याला वाणी!
जी दिलीस दु:खे मजला त्यांचीच जाहली गाणी!!

ना तरंग सुखदु:खांचे, ना ओढ कुठे झरण्याची....
दुनियेच्या डोहामधले मी म्हणजे निश्चल पाणी!

दरवळू लागली आहे श्वासात कस्तुरी माझ्या;
ही तुझ्याच अस्तित्वाची समजावी काय निशाणी?

बघ तुझी लोचने सुद्धा हिंदळू लागली आता...
बहुतेक सारखी आहे दोघांची प्रेमकहाणी!

वैराण वाटते मजला ही वर्दळ शहरामधली;
वाराही छेडत आहे तळमळती एक विराणी!

उधळीत राहिलो नुसता मी रंगगंध हातांनी;
व्यवहार समजला नाही, ना कळली देणीघेणी!

का स्तुतीमुळे हुरळू मी? का निंदेने कचरू मी?

"वेडाबाई"

Submitted by -शाम on 31 October, 2012 - 11:50

उरी अमृताचा पान्हा गोड गळ्यात अंगाई
देवा साऱ्यांना मिळू दे माझ्या आईवानी आई....|

वितभर पोटासाठी जायी तुडवीत रान
मोळी घेऊन यायची दरी डोंगरामधून
गंध तापल्या रानाचा तिच्या घामातून वाही.....|

दंड घातल्या साडीचा घेई नेटका पदर
लावी रुपया एवढे कुंकू गोऱ्या भाळावर
कधी सोन्यानाण्यासाठी डोळा पाणावला नाही...|

धान उसनं-पासनं अर्ध्याराती दळायची
नावं घेत लेकरांची ओवी ओवी घुमायची
घास भरवी पिलांना एक चिऊ वेडाबाई...........|

नाही कधी जुमानलं तिने दुखणं-खुपणं
घरट्याच्या सुखासाठी दिलं उधळून जिनं
सोसलेल्या दुःखापोटी बोल कडू झाला नाही.....|
.
.
.

जन्मोजन्मी तुझ्यासाठी कुस तुझीच मागेन

सांगेन काय आता...

Submitted by मुग्धमानसी on 31 October, 2012 - 06:24

सांगेन काय आता माझ्या मनात आहे,
क्षण टाळल्या सुखाची ती पायवाट आहे.

पाहेन रोज तुजला मी याच आरशात,
समजवेन अन स्वतःला कि मीच त्यात आहे.

आकाश पेलणारे झाले जुने तराणे,
गाण्यात फक्त माझ्या ती चांदरात आहे.

सांगू कसे नी काय माझ्या मुक्या मनाला,
असले मुकेच झुरणे त्याच्या मनात आहे.

शब्दास शब्द जुळता आले जुळून गाणे,
गाण्यास अर्थ जुळण्या आता हयात आहे...!!!

शब्दखुणा: 

स्वप्न

Submitted by मुग्धमानसी on 31 October, 2012 - 06:15

स्वप्नात पाहिला सूर्य उषःकालाचा,
मी वक्षी त्याच्या शांत पहुडले होते.

भगभगीत तपत्या उष्ण उदास दुपारी,
चांदण्यात न्हाउन चिंब जाहले होते.

कोणत्या दिशेतुन हाक बोलकी आली,
मी दिशाहीन आकार गळाले होते.

चाहूल रातिची मधेच ऐकू आली,
मी सोबत थोडे दिवे घेतले होते.

मी थकून अलगद नेत्र झाकले थोडे
तितक्यात किती क्षण निसटुन गेले होते.

पाहिली उशाशी एक पाकळी ओली,
माझ्याच मनी ते फूल उमलले होते...!

शब्दखुणा: 

दु:ख झाले पाखरू

Submitted by जयवी -जयश्री अंबासकर on 31 October, 2012 - 05:13

आज माझ्या वेदनेला
पंख हसरे लाभले
दु:ख झाले पाखरू
अन नाचु गाऊ लागले

भिरभिरीची पाखराच्या
सवय होऊ लागली
वेदनेच्या जाणिवेची
गरज भासू लागली

दूर झाले मग सुखाच्या
पाश सारे तोडले
जीव जडला वेदनेवर
दु:ख मिरवू लागले.

भेटते जेव्हा नव्याने
वेदनेला त्या जुन्या
जाग येते जीवनाच्या
मैफिलीला मग सुन्या

जयश्री
३१.१०.२०१२

शब्दखुणा: 

मनास वाटे -

Submitted by विदेश on 31 October, 2012 - 03:57


. .
मनास वाटे
उगाच वाटे
उदास वाटे
भकास वाटे

मनात वारे
उगाच सारे
भलते सारे
गोळा सारे

मनात काय
उगाच काय
भलते काय
वाटते काय

मनास नाही
उमगत काही
भलते प्रवाही
वहातच राही !

.

'साहिर'

Submitted by रसप on 31 October, 2012 - 00:37

उघड्या छातीवर वेदनेच्या झळयांना
मुद्दाम, जाणीवपूर्वक झेलून
मी हृदयाला पोळले
आणि स्वत:च चालवल्या त्यावर कट्यारी
उभ्या, आडव्या, तिरक्या.... आरपारही
थबथबलेल्या हृदयातून ओघळणाऱ्या
प्रत्येक थेंबाला
कागदावर पसरवलं
आणि माझ्या उधार वेदनेचं
कृत्रिम भावविश्व मोठ्या आर्ततेने चितारलं
लालेलाल शब्दांनी
पानभर चितारूनही समाधान झालं नाही..
बोळा करून अजून पान कोपऱ्यात जमलेल्या ढिगाऱ्यात भिरकावलं..
वहीचं शेवटचं पान उरलं होतं..
माझ्याच नकळत, माझ्याच हातांनी लिहिलं -
'साहिर' !
त्या वेळी डोळ्यांना झालेली जखम खरी होती..
आता रक्ताला डोळ्यांतून टिपून..
कागदावर वेदनेला सजवायचं ठरवलं आहे..

प्राण माझा जायचीही वाट नाही पाहिली!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 30 October, 2012 - 22:26

“स्मशानी अस्थि माझ्या घ्यावया येवू नका कोणी;
इथे दिसतील माझी फक्त स्वप्ने राख झालेली.........”
....................प्रा. सतीश देवपूरकर
गझल
प्राण माझा जायचीही वाट नाही पाहिली!
केवढ्या घाईत माझी प्रेतयात्रा चालली!!

मी किती चुपचाप होता प्राण माझा सोडला;
हातचे टाकून सारी माणसे का धावली?

आपले ज्यांना म्हणालो कापले त्यांनी खिसे;
कापला ज्यांनी गळा ती माणसेही आपली!

लाज झाकायासही ना लाभला कपडा कधी;
माझिया प्रेतावरी ही शाल कोणी टाकली?

वस्त्रही त्यांनीच माझ्या जिंदगीचे फेडले;
प्रेत माझे नागवे अन् लाज त्यांना वाटली!

मी जसा दिसतो तुम्हाला मी असे अगदी तसा;

रख्स-ए-बिस्मिल (DANCE OF A WOUNDED)

Submitted by हरवलेल्या जहाजा... on 30 October, 2012 - 16:40

या शहरात,
इंद्रियांची भूमिका
विस्तारते क्षणोक्षणी.
देह शिणत नाही.
पण, जीव शिणतो नेमाने.

इथेही आहेत
वारुळांचे चक्रव्युह,
सनातन वेदनांचे
अमानुष पर्याय,
गिधाडं-प्रेतांच्या
बेगुमान वस्त्या,
सावलीला दिवस
आणि
करुणेला रात्र.

इथे
काळोखाच्या ओठांतून,
बर्फाळ प्रार्थनाही
वाहत जातात,
अवरोधाच्या उगमाकडे.
भळाभळा अस्तित्व सांडत
गर्दी जगत रहाते,
होकार नकारांमध्ये
अडकलेल्या
ऐतिहासिक आवृत्त्या...

इथल्या किंकाळीतच,
नग्न आत्म्याचा देह
वस्रांसकट जन्म घेतो.
भयमग्न आवेगात
देह नग्न होतो.
आत्मा वस्र घेतो...

या गर्दीतच माझाही
चेहरा असतो हुबेहूब.
सुरा घेतलेले तरुण आणि

सरत्या अशा या सांजवेळी...

Submitted by जाह्नवीके on 30 October, 2012 - 12:03

काही दिवसांपूर्वी बेफिकीर यांची २०३, डिस्को..... ही कथामालिका वाचली......प्रत्येक भाग वाचताना अंगावर काटा येत होता..काय आयुष्य असेल तिथल्या मुलींचं.....रोज होणारा शारीरिक, मानसिक त्रास म्हणजे सहनशक्तीची परिसीमा......आपण फक्त शब्दातच मांडू शकतो.......कदाचित तेही अपुरेच आहे...... "सत्यमेव जयते" या आमीर खान च्या कार्यक्रमातही हाच मुद्दा चर्चेला आला होता.......हे सगळं वाचून आणि बघून सुरेश भटांच गाणं आठवलं, "त्या कोवळ्या फुलांचा बाजार पहिला मी"......

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन