काव्यलेखन

आठवांचा पसारा....

Submitted by योगितापाटील on 26 February, 2013 - 10:53

आठवांचा पसारा....पुन्हा एकदा
वेदनांना धुमारा....पुन्हा एकदा

जाहला का तुझा स्पर्श मज सांग ना
कातळाला शहारा...पुन्हा एकदा

दे निखाऱ्यास फुंकर जराशी तुझी
गारठ्याला उबारा...पुन्हा एकदा

सांत्वने ती पुरे फक्त डोळ्यातली
काळजाला सहारा...पुन्हा एकदा

ध्वस्त आतून झालो कितीदा तरी
वादळाला निवारा...पुन्हा एकदा

दाटल्या खूप भरती तळाशी अता
आसवांना किनारा...पुन्हा एकदा

स्वैर गंधाळतो मोगरा तो म्हणे?
घातला मी पहारा...पुन्हा एकदा

-योगिता पाटील

'वाढदिवस'

Submitted by अमेय२८०८०७ on 26 February, 2013 - 09:31

'वाढदिवस'

आली राघववेळ, उठण्याची घटिका झाली
दिवसाचे विझले डोळे, रात्रीस न निद्रा आली.
"पुत्राच्या वाढदिनाचा, सोहळा खास घाईचा",
वडिलांच्या कानी बोले, आवाज आज आईचा.
"बघता बघता सरली, परि कैशी इतकी वर्षे?"
बाळाचे कौतुक दाटे, डोळ्यांतून श्रावण बरसे.
औक्षणास उठते माता, वडिलांचा धरुनि बाहू
"उठवाया सोनुल्याला, दोघेजण मिळुनि जाऊ".
थरथरणाऱ्या हातांनी, सावरती हार फुलांचा
भिंतीवर सैनिकवेषी, हसतो चेहेरा मुलाचा.

कविंचे काव्य...

Submitted by अत्रुप्त आत्मा on 26 February, 2013 - 07:40

अपल्यातून जर कवि गेले,तर अपला काय असेल सूर?
आणी कवितून काव्य गेले,तर कसा असेल त्याचा नूर? ॥ धृ ॥

अपला उदासपणा जायला,काव्य असणार नाहीत.
कुणी हे संकट दूर करावं,तर कवीच असणार नाहीत.
जगणं सगळं हराम होऊन,आयुष्य होइल भेसूर...॥१॥

कुणीतरी मग कवि व्हायला,शब्दांना खेळवत बसेल.
कल्पना आणी शब्दांचे बंध,नुसतेच 'हवेत' चाळवत बसेल.
नंतर नदीत पाणीच नसतांना,नुसता कोरडाच येइल पूर...॥२॥

मग कविची शब्दांबरोबर,जोरदार लढाई होइल.
लढता लढता नकळत तो,खरा कवि होऊन जाइल.
पण रुपकाशिवाय काव्य म्हणजे,शस्त्रांशिवाय योद्धा शूर...!॥३॥

मग कवि मनात म्हणेल,असे ना का काव्य साधे?

शब्दखुणा: 

....डोळ्यांनी

Submitted by वैवकु रीटर्न्स on 26 February, 2013 - 07:32

टा़क मिटवून प्यास डोळ्यांनी
तू पुन्हा गोड हास डोळ्यांनी

मी तुला काय , पाहतो आहे?
पाह , घेतोय श्वास डोळ्यांनी !

मी मनानेच पाहतो आता
फक्त दिसलेत भास डोळ्यांनी

हा पहाराय सख्त दुनियेचा
येच , खेळूत रास डोळ्यांनी

स्वप्न विरते तुझे ..बघू जाता
आज धरलाय ध्यास डोळ्यांनी

काळ

Submitted by समीर चव्हाण on 26 February, 2013 - 04:06

काळ मोठा तीमारदार आहे
प्रत्येक नाइलाजाचा इलाज
प्रत्येक प्रश्नाचं उत्तर

आजवर बरच हसं झालं
गम्मत उडवली गेली
कधी वाईट वाटलं नाही असं नाही
पण सोपी पळवाटही नव्हती

काही होते जिवाभावाचे
बोट धरून शिकवणारे
बाळा, तात्या आला नाही, तात्या आले

शब्दखुणा: 

माय मराठी

Submitted by उदयजोशी६००० on 26 February, 2013 - 02:26

माय मराठी.....

कितीक लढले, झिजले आणिक विझले जिच्याचसाठी
दहादिशांना गर्जत राहो अमुची माय मराठी....

छत्रपती शिवराय आमुचे, एकच आमुचा राणा
भिडे जाउनी अटकेलाही तोच मराठी बाणा
खड्गहस्त हा सदैव राही भारतभूच्या पाठी
दहादिशांना गर्जत राहो अमुची माय मराठी....

ज्ञानेशाची ओवी आणि अभंगवाणी तुकयाची
समर्थांचे श्लोक शिकविती गोष्ट शक्ती- युक्तीची
जरीपटक्यासह दौडत गेली संन्याशांची छाटी
दहादिशांना गर्जत राहो अमुची माय मराठी....

प्रतिभा, प्रतिमा गुंफिती येथे नक्षत्रांच्या माळा
महाराष्ट्र निर्मिण्यास उठल्या शब्दांमधुनी ज्वाळा
स्वये रेखिले सरस्वतीने भाग्य जिच्या लल्लाटी

रुखरुख थोडी--( संकेत तरही )

Submitted by निशिकांत on 25 February, 2013 - 23:50

रुखरुख थॉडी वसंत नाही आला फुलून याची
तिव्र वेदना मीच अंतरी गेलो सुकून याची

वेस हरवली, मंदिर गेले शहरीकरणी कोठे?
प्रभो नोंद घे हात जोडतो मंदिर स्मरून याची

उदास का मी ऊंच पाहुनी श्रिमंतांची वस्ती?
खुशी वाटते लक्तरात मी जगलो हसून याची

अन्यायाची चीड क्षणाची, पुन्हा लोक हे सारे,
लाज वाटते, कोषामध्ये जगती दडून याची

उन्मेषाने चढत राहिलो धवल यशांची शिखरे
खंत वाटते माझे अपुले बघती दुरून याची

घाव नवे अन् नव्या वेदना खुशीखुशीने सहतो
काळजी जुन्या जखमा नाही आल्या भरून याची

शिकवलेस तू तर पिल्लांना उडावया आकाशी !
बोच कशाला "निशिकांता" ते गेले उडून याची?

आजी माझी लाडकी

Submitted by गजानन काकडे on 25 February, 2013 - 21:20

आजी माझी लाडकी ....

आजी माझी लाडकी
देते मला रुपया
देते काला चुरून
आजीच्या हातची किमया !

भेटा माझ्या आजीला
देईल ती गारीगार
आजीसोबत माझ्या
मजा येते फार फार !

आजी सोबत खेळूया
गोष्टी तिच्या ऐकुया
मग तिच्या लुगड्यात
तिथेच झोपून जाऊया !

चष्मा आजीचा जाड जाड
लपवून त्याला ठेवूया
आगीनगाडी खेळूया
खाऊ गोड खाऊया !

- गजानन काकडे

शब्दखुणा: 

ये रविवारा !

Submitted by राजीव मासरूळकर on 25 February, 2013 - 13:11

===ये रविवारा===

ये रविवारा !
सप्ताहातील कष्टाचा शिण
घालव सारा
ये रविवारा !

लवकर उठुनी तयार व्हावे
दोन घास पोटी ढकलावे
दिनभर काबाडकष्ट करावे
माथ्यापासून वाहत जाती
घामाच्या धारा
ये रविवारा !

पाच दिसांच्या बडग्यानंतर
शनिवारच्या हाफ डे नंतर
तणाव चिँता हो छुमंतर
समुद्रावरिल अनुभवावा
उनाड वारा
ये रविवारा !

ऑफिसातली खोटी वटवट
मुर्ख बॉसची तर्कट कटकट
टंकक की बोर्डाची खटखट
श्वास मोकळा घेण्यासाठी
फोडून ही कारा
ये रविवारा !

हट्ट मुलांचा सहलीकरीता
सौ कंटाळे टी व्ही बघता
मीही बोर ते तेची खाता
शिळे जाहले जीवन देवा
फुंकर तरी मारा ,
ये रविवारा !

बसेन म्हणतो फेसबुकावर

"संध्यानिधान"

Submitted by अमेय२८०८०७ on 25 February, 2013 - 11:31

अंधारून येता विझती
दिवसाचे पंचःप्राण
त्या अस्ताच्या साक्षीने
ताऱ्यांना स्फुरते गान

कुंचले रक्तरंगांचे
त्वेषाने फिरती खाली
निर्मिती-वेदना झाली
साकळले देहभान

क्षितिजाच्या आडोशाने
दाराशी स्मरणे यावी
जणू ग्रीष्मामध्ये व्हावी
वर्षेची पूर्ण तहान

ह्या समयी दिसते काही
सूर्यासही गमे न ऐसे
हृदयास लावते पिसे
मारव्यात भिजली तान

श्वासांची उकलून येवो
निरगाठ अशाच वेळी
कातरल्या लाभो काळी
जन्माचे लुप्त निधान

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन