काव्यलेखन

दाटते आहे निराशा फार हल्ली (तरही)

Submitted by बेफ़िकीर on 15 November, 2012 - 02:35

यावेळीच्या तरही मिसर्‍यासाठी डॉक्टरांचे आभार! माझा प्रयत्न येथे प्रकाशित करत आहे.
=========

आसवांची खिन्न संततधार हल्ली
दाटते आहे निराशा फार हल्ली

एकही उघडे दिसेना दार हल्ली
फक्त नावाला असे शेजार हल्ली

मी कसा ते फक्त मी पाहू शकावे
एवढा पडतो कुठे अंधार हल्ली

सोडल्यापासून तगडी नोकरी मी
वाटते येऊ नये रविवार हल्ली

संपली होती जणू नवजात कविता
मी पुन्हा रोगामुळे गर्भार हल्ली

-'बेफिकीर'!

दाटते आहे निराशा (तरही)

Submitted by आनंदयात्री on 15 November, 2012 - 01:46

'दाटते आहे निराशा फार हल्ली' या अतिशय सहज तरीही प्रभावी ओळीबद्दल ज्यांची कुणाची असेल त्यांचे अभिनंदन! मला फार आवडली ही ओळ.. माझा हा प्रयत्न
(मूळ गझलेत चिकार शेर आहेत. त्यापैकी निवडक शेर इथे देतोय. संपूर्ण गझल ब्लॉगवर वाचता येईल)

दाटते आहे निराशा फार हल्ली
देत नाही दु:खही आधार हल्ली

बंद काचेमागचे दिसते कुणाला?
लाजही करते खुला व्यभिचार हल्ली

प्रेम, नाती, दु:ख, शपथा, मौन, ओळी
वाटती हे फक्त सोपस्कार हल्ली

मुखवटे ती घालते जुलमी सुखाचे
वेदना जगते तिची लाचार हल्ली

ठेचली जातात स्वप्ने शेकड्यांनी
धावते आयुष्य बेदरकार हल्ली

भेट अपुली हेच औषध फक्त आता

माझ्यात तू..

Submitted by कौतुक शिरोडकर on 14 November, 2012 - 12:40

माझ्या आभाळाच्या माथी
हासे तुझी चंद्रकोर
मोट चांदण्याची छोटी
घट्ट वेढी स्वप्नदोर

माझ्या सागरात नांदे
तुझा मोकळा तराफा
गाज होऊन निनादे
अंतरंगातल्या वाफा

माझ्या वेलीवर झुले
तुझ्या फुलांचे ताटवे
मुक मनाचा देव्हारा
गंध गाभारी पालवे

माझ्या रांगड्या ओंजळी
तुझ्या पापणीचे मोती
झिरपता ते देहात
त्याची सुखावली माती

माझी बावळी कविता
तुझ्या अक्षरांची माया
शब्दांच्या इमल्याला
तुझ्या काळजाचा पाया

कधी मी आगही प्यालो, कधी मी झोकला वारा!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 14 November, 2012 - 10:25

गझल
कधी मी आगही प्यालो, कधी मी झोकला वारा!
कधी मी वेचल्या ठिणग्या, कधी मी वेचल्या गारा!!

गळाले फूल चाफ्याचे, तिच्या वेणीतुनी ऐसे;
अवेळी कोसळे कोणी नभामधला जसा तारा!

तिचे ते ओठ थरथरते, जणू वीणाच गाणारी!
कशा छेडायच्या आधी अशा झंकारती तारा?

कधी दिंडी, कधी माझी निघाली धिंडही येथे;
जगाला लाभला होता जणू हुकमीच डोलारा!

दिल्या हाका मला कोणी? कुठे मी चाललो आहे?
मला पाहून का केला दिशांनी आज पोबारा?

मलाही पेलवेना का स्वत:ची जिंदगी माझी?
असे का लागले वाटू? जणू मी वाहतो भारा!

-------प्रा.सतीश देवपूरकर
भूशास्त्र व खानिज तेल तंत्रद्न्यान विभाग,

लाल लाल फुगा

Submitted by पुरंदरे शशांक on 14 November, 2012 - 01:03

लाल लाल फुगा

लाल लाल फुगा फुगवू चला
गोल गोल मोठ्ठा झाला पहा

उडवू फुगा वरती जरा
खाली येता उडवा पुन्हा

मस्त खेळू फुगा फुगा
ढोलमटोल लाल लाल फुगा

फुगा फुटला फटाक्कन
सोनू पळाला/ली सटाक्कन

टाळ्या वाजवा सटसटसट
फुगवा नवा पटपटपट

शब्दखुणा: 

बीन बॅग

Submitted by बेफ़िकीर on 13 November, 2012 - 16:30

निरागस हेलकावे देत जा तू
मनाला खेळवाया येत जा तू
समाधाना जिथे जातोस तेथे
कडेवरुनी मलाही नेत जा तू
==================

तिला हे समजुनी घेण्यात कोठे वाटते गोडी
कुणाचे थांबते रडणे कुणी निष्ठूर आल्याने
करावी लागली असणार गाडीऐवजी होडी
तिच्या रस्त्यात माझ्या आसवांचा पूर आल्याने
===============================

हळवा कोना तलम दुपट्ट्याचा प्रतिमांमध्ये सापडतो
उपमांच्या हिसक्याने बसतो फास, गळा नाजुक अवघडतो
श्वासांच्या वाढीव लयीने विस्फोटक आशय धडधडतो
नकोच कविता करायला मी, ताण तुझ्या वक्षांवर पडतो
======================================

दिशाहीनसा चालत आहे या रस्त्यावर

शब्दखुणा: 

डोह

Submitted by उमेश वैद्य on 13 November, 2012 - 03:44

डोह

दिवाळीच्या अंगी काळी चंद्रकळा
जरतारी उजाळा अंगभर
नेसुनी निघाली यमुनेच्या जळी
डोईवर काळी मोकळी घागर

बुडता घागर बुडबुडे येती
त्याच्या लक्ष ज्योति जळामाजी
घागरीत पाही भरला प्रकाश
मग सावकाश विसावली

घागर वाहून गेलीया पाण्यात
बाहेर का आत पाणीच पाणी
उम्या म्हणे ऐसा खोल हा डोह
येता ना बायांनो पाणीयासी

उ.म. वैद्य.

शब्दखुणा: 

आता खरी कळाली गोडी मला फळांची!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 13 November, 2012 - 00:43

गझल
आता खरी कळाली गोडी मला फळांची!
आयुष्य आज वाटे परडी जणू फुलांची!!

येते झुळूक जेव्हा जेव्हा तुझ्या स्मृतींची;
माझ्या उरात होते बरसात चांदण्यांची!

आलेख जिंदगीचा माझ्या कसा चितारू?
माझ्या समोर आहे यादी जणू चुकांची!

सुखही दिपून गेले, पाहून दु:ख त्यांचे....
इतकी झकास होती आरास आसवांची!

तू भीडभाड आता ठेवू नकोस माझी;
आली मला शिसारी माझ्याच कौतुकांची!

करशील तूच तुजला घायाळ बोलण्याने....
काढू नकोस खपली इतक्यात वेदनांची!

कल्लोळ शांततेचा घुमतो दहा दिशांना!
शहरात माणसांच्या गर्दी कलेवरांची!!

-------प्रा.सतीश देवपूरकर
भूशास्त्र व खानिज तेल तंत्रद्न्यान विभाग,

"शुभ दिपावली"

Submitted by सत्यजित on 13 November, 2012 - 00:13

क्षितीजाच्या मुठी हळुवार उघडते
अन होते एक सकाळ
मुठीतला सूर्य हळूवार उधळते
अन होते एक सकळ

सूर्यही अजुन दवांना लपेटून
क्षितीजाच्या दुलईत लपतो
गुलाबी स्वप्नांची तुटलेली रे़कॉर्ड
मी पुन्हा प्ले होते का बघतो

ओल्या केसांनी वावरत असतं
कुंकवान भरल कपाळ
सूर्यही फिका चंद्रही फिका
नक्षत्रांनी उजळली सकाळ

शीळ घालता मस्तवाल वारा
माझ्या खिडकीशी येउन अडतो
त्यालाही ठाव ती सुकवताना केस
प्राजक्ताचा सडा पडतो

रंगानी सजली, रांगोळी भिजली
दिव्याची ज्योत न्हाऊन बसली
हिरवा चुडा अन हळद ओली
नववधूशी भासे झेंडूची माळ

नविन कपड्यात अवघडला कंदील
चूळबूळ करत असतो
आईची हाक आणि बांबाचा धाक

विसरणेही तुझ्या लक्षात नाही (तरही)

Submitted by इस्रो on 12 November, 2012 - 09:05

कधी हारायचे रक्तात नाही
विसरणेही तुझ्या लक्षात नाही

कुठे आहे, कुणी ऐसा इथे जो
बुडालेला कधी कर्जात नाही

दया-प्रीती, क्षमा-शांती, अहिंसा
कुणाच्याही अता कर्मात नाही

''किती खड्डे! किती हा घाण रस्ता!"
मुळी हा दोष त्या रस्त्यात नाही

यशामागे निराळे गुपित नाही
लबाडी माझिया तत्वात नाही

सुरक्षित काल ती बाहेर नव्हती
अता सुखरुप ती गर्भात नाही

गझल मज भेटते अन बोलतेही
खरे मी सांगतो, स्वप्नात नाही

-नाहिद नालबंद
[nahidnalband@gmail.com]

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन