काव्यलेखन

भाबड्या मनाला माझ्या पढवून नको ते बसलो!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 16 November, 2012 - 03:49

गझल
भाबड्या मनाला माझ्या पढवून नको ते बसलो!
ती सहज हासली अन् मी समजून नको ते बसलो!!

अद्याप समजले नाही मन तिचे म्हणावे तैसे;
मी अर्थ तिच्या नजरेचे जुळवून नको ते बसलो!

ठसठसू लागल्या माझ्या प्राणांत गुलाबी जखमा.....
मी नकळत काही धागे उसवून नको ते बसलो!

माझ्याच मनाची आता समजूत कशी घालू मी?
मी मनोगतांचे कित्ते गिरवून नको ते बसलो!

लोटल्या बघ्यांच्या झुंडी, मी नव्हतो भानावरती;
फुटलेल्या धरणासम मी बरळून नको ते बसलो!

शेवटी जुंपले त्यांनी मजलाच हाय घाण्याला!
मी ठरलो दीडशहाणा, सुचवून नको ते बसलो!

आवरू कसा मी आता स्मरणांचा सर्व पसारा?

भानगड चक्क वाजवी होती

Submitted by कौतुक शिरोडकर on 16 November, 2012 - 03:16

(सुज्ञ वाचकांनी या हझलेच्या मालकाला ओळखले असेलच. ते परममित्र असल्याने त्याची माफी वगैरे मागत नाही. त्यांनी तशी मागणी नोंदवली तर नक्कीच मागितली जाईल. या गझलेतील सर्व शेर आत्मिक अनुभुतीत आलेले असल्याने त्यात कोणी सात्विक बदल सुचवू नयेत. त्यापेक्षा नवी हझल पोस्टावी. पुढे नवीन शेर सुचल्यास, माझ्या उपलब्ध वेळेप्रमाणे, ही शेपटी वाढत जाण्याची संभावना आहे. वाचकांनी क्रमशः असल्याने उगाच धिंगाणा घालू नये.)

भानगड चक्क वाजवी होती
चोविसातील... आठवी होती

त्यातली आपली असो कोणी
सावजे सर्व लाघवी होती

गावभर बोंब.. ती कशी दिसते ?
ढेप की गोड काकवी होती ?

रोज आहे जुनीच लफडी पण

....जिप्सी-लमाणी ती

Submitted by वैवकु on 15 November, 2012 - 11:33

इतरत्र प्रकाशित करण्यास आधीच दिलेले असल्याने व इथे प्रकाशित करायची परवानगी त्या प्रकाशकाकडून न घेतल्याने हे लेखन काढून टाकले आहे

खूप दिवसांनी

Submitted by भारती.. on 15 November, 2012 - 11:13

खूप दिवसांनी ..

खूप दिवसांनी अत्यंत नवखेपणाने शब्दांपाशी थांबणे :
मागत त्यांच्याकडे अधलेमधले सगळे साचलेले जगणे
तुला नाही समजायची ती कुतरओढ आतल्या तंतूंची
वैराण ओसाडीचा मध्यबिंदू शोधून तोल साधण्याची.

कशाचाच कशाशी तसा नसतो संबंध कुठूनही .
रोजचेच येणे-जाणे-व्यवहार. आत हलणारे काहीबाही
अस्वस्थ ढगाढगांचे पुंजके ऋतुऋतू रंगचाहूल
हट्ट स्वतःचे सर्वांचे जोजवत उचललेले पाऊलपाऊल.

सगळीकडून स्पष्ट झालेली बाह्यरेषा संबंधांची
मर्यादांचं नक्षीदार जगणं लपेटून झोकात वावरण्याची.
कुंपणाच्या अलिकडून पलिकडून जिव्हाळ्याने बोलताबोलता
अंतर्याम गदगदा हलवतात क्षोभाच्या वादळलाटा.

कविता - १

Submitted by प्रदीप पुरंदरे on 15 November, 2012 - 09:34

प्रिये बाहुली

भरल्या संसाराची पूर्णच स्वप्ने!

तरीही म्हणतेस
जाणवते पोकळी
ऐकु येतात माझी गाणी
अंधारून येतं एकलेपण वारंवार संध्याकाळी

सुरक्षितता महाग पडली
भातुकलीचा कंटाळा आला
बंडाचीही तयारी नाही
प्रिये बाहुली,
गेला क्षण येणार नाही

शब्दखुणा: 

तुझा आभासही आता मनाला वाटतो दावा!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 15 November, 2012 - 04:15

गझल
तुझा आभासही आता मनाला वाटतो दावा!
तुझ्यामध्ये अहोरात्री किती हा जीव गुंतावा?

तुझी दिसते खुबी मजला इथे दृश्यात एकेका....
मला हे ओळखू आले....न हा नुसताच देखावा!

रगाड्यातून कामाच्या कुठे मज वेळ वाचाया?
मला प्रत्येक क्षण येतो नवा घेवून सांगावा!

विसर पडतोच देवाचा, परंतू दु:ख आले की,
न चुकता त्याच देवाचा सुरू करतात ते धावा!

पहा कोणासही त्याच्या दिसे हातात मोबाइल!
जवळ हे विश्व आलेले, हरवला मात्र ओलावा!!

किती छोटे, किती साधे, असो घर आपले असते!
स्वत:चे खोपटे सुद्धा, अरे, प्रासाद मानावा!!

न लागे वेळ तोडाया, कधीही कोणते नाते....

पुण्य वाकले

Submitted by निशिकांत on 15 November, 2012 - 03:48

सत्तेवरती पाप बैसले
सलाम करण्या पुण्य वाकले

कोल्हे कुत्रे रस्तोरस्ती
वाघ सिंह का कमी जाहले?

पोवाडे मी लिहू कुणावर?
शौर्य कालचे लुप्त जाहले

भ्रुणहत्त्येच्या सुपारीस का
डॉक्टरची फी म्हणू लागले?

आज तिला सुखरूप वाटते
वार्धक्याचे कवच लाभले

सन्याशांच्या भगव्या खाली
क्षुद्र पशूंनी स्वार्थ साधले

नोटांवरती सदैव हसती
गांधींनीही दु:ख झाकले

गमक यशाचे नवीन झाले
कुणी कुणाचे पाय खेचले

"निशिकांता"ने धवल बघाया
इतिहासाचे पान चाळले

दाटते आहे निराशा फार हल्ली (तरही)

Submitted by बेफ़िकीर on 15 November, 2012 - 02:35

यावेळीच्या तरही मिसर्‍यासाठी डॉक्टरांचे आभार! माझा प्रयत्न येथे प्रकाशित करत आहे.
=========

आसवांची खिन्न संततधार हल्ली
दाटते आहे निराशा फार हल्ली

एकही उघडे दिसेना दार हल्ली
फक्त नावाला असे शेजार हल्ली

मी कसा ते फक्त मी पाहू शकावे
एवढा पडतो कुठे अंधार हल्ली

सोडल्यापासून तगडी नोकरी मी
वाटते येऊ नये रविवार हल्ली

संपली होती जणू नवजात कविता
मी पुन्हा रोगामुळे गर्भार हल्ली

-'बेफिकीर'!

दाटते आहे निराशा (तरही)

Submitted by आनंदयात्री on 15 November, 2012 - 01:46

'दाटते आहे निराशा फार हल्ली' या अतिशय सहज तरीही प्रभावी ओळीबद्दल ज्यांची कुणाची असेल त्यांचे अभिनंदन! मला फार आवडली ही ओळ.. माझा हा प्रयत्न
(मूळ गझलेत चिकार शेर आहेत. त्यापैकी निवडक शेर इथे देतोय. संपूर्ण गझल ब्लॉगवर वाचता येईल)

दाटते आहे निराशा फार हल्ली
देत नाही दु:खही आधार हल्ली

बंद काचेमागचे दिसते कुणाला?
लाजही करते खुला व्यभिचार हल्ली

प्रेम, नाती, दु:ख, शपथा, मौन, ओळी
वाटती हे फक्त सोपस्कार हल्ली

मुखवटे ती घालते जुलमी सुखाचे
वेदना जगते तिची लाचार हल्ली

ठेचली जातात स्वप्ने शेकड्यांनी
धावते आयुष्य बेदरकार हल्ली

भेट अपुली हेच औषध फक्त आता

माझ्यात तू..

Submitted by कौतुक शिरोडकर on 14 November, 2012 - 12:40

माझ्या आभाळाच्या माथी
हासे तुझी चंद्रकोर
मोट चांदण्याची छोटी
घट्ट वेढी स्वप्नदोर

माझ्या सागरात नांदे
तुझा मोकळा तराफा
गाज होऊन निनादे
अंतरंगातल्या वाफा

माझ्या वेलीवर झुले
तुझ्या फुलांचे ताटवे
मुक मनाचा देव्हारा
गंध गाभारी पालवे

माझ्या रांगड्या ओंजळी
तुझ्या पापणीचे मोती
झिरपता ते देहात
त्याची सुखावली माती

माझी बावळी कविता
तुझ्या अक्षरांची माया
शब्दांच्या इमल्याला
तुझ्या काळजाचा पाया

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन