काव्यलेखन

अश्रू जरा ओघळले तू जाताना....

Submitted by deepak_pawar on 16 March, 2013 - 02:18

अश्रू जरा ओघळले तू जाताना

ना शब्द ओठी फुटले तू जाताना...

जलप्रलय यावा तैसा पूर नदीला

आभाळ ही कोसळले तू जाताना...

ती रात होती पुनवेची तेव्हा ही

का चांदणे ना पडले तू जाताना...?

हे वेदनेचे काटे रस्त्यातूनी

ना फूल कोठे फुलले तू जाताना...

उधळून जीवन गेले तेव्हा माझे

वादळ जरासे उठले तू जाताना...

ही वेस ओलांडूनी गेलीस तसे

आधार सारे तुटले तू जाताना...

शब्दखुणा: 

बालमजूर

Submitted by psajid on 16 March, 2013 - 01:28

बालमजूर

बालमजूर
श्री. साजीद यासीन पठाण

आठ तासांच्या चक्रात बाबा
माझं बालपण हरवून गेलं,
अकाली प्रौढत्व दिलंत तुम्ही
माझं खेळायचं राहून गेलं ........!

दारिद्र्याचा बजावण्या खड्डा
लहान भावाला संगती न्हेलं,
हुशारीची मलाच वाटली लाज
दप्तर फेकून हाती खोरं घेतलं ........!

यशाची माझ्या देऊन हमी
मास्तरांनी हुशारीचं दिलं दाखलं,
म्हणालात तुम्ही त्यानला
“ पोटी माझ्या चार मुलं - ...........

इतक्या मोठ्या दुनियेत मास्तर
माझं पोरगच का अडाणी ऐकलं,
शिकूनच का भाकरी मिळते
किती अडाणी उपाशी मेलं ........?

माझं हातपाय थकलं आता
करील बहिणींच हात पिवळं,
पर अपराधाची बोच मनी

शूर शिवबा राहतो हृदयात माझ्या !

Submitted by राजीव मासरूळकर on 15 March, 2013 - 15:15

गझल

चंद्र मी झाकून आहे आत माझ्या
पेटलेला सूर्यही रक्तात माझ्या !

वागतो दुःखातही योद्ध्याप्रमाणे
शूर शिवबा राहतो हृदयात माझ्या !

जाळतो मी जात वशिला अन् गरीबी
ध्येयशिखरे गाठणे हातात माझ्या !

वाटता तुज जाहले बेरंग जीणे
घे सखे तू रंगुनी रंगात माझ्या !

पेरणी कवितेत अर्थाची करावी
तीच शक्ती ओततो औतात माझ्या!

जन्मलो चिखलात मी 'राजीव' होउन
वाहतो मृद्गंधही श्वासात माझ्या !

- राजीव मासरूळकर
मु. पो. मासरूळ
ता. जि. बुलडाणा
rajivmasrulkar@ ­ gmail.com

विराणी

Submitted by डॉ.विक्रांत प्र... on 15 March, 2013 - 14:30

भिजलेल्या फांदीवर
पक्षी एकटा भिजत
भिजलेल्या सुरामध्ये
होता उगाच झुरत

तेच एक गाणे त्याचे
किती किती ऐकायचे
मान्य प्रेम भंगलय
किती किती रडायचे

माझे हे बोल त्याला
मुळीच पटले नाही
दु:ख जडले प्रेम ते
कधी कमी झाले नाही

खिडकी बंद केली मी
गडद पडदे खाली
तरीही त्याची विराणी
घुसतच आत आली

ओल्या गर्द अंधारात
पिंजून पिंजून गेलो
विरघळुनी सुरात
मग पक्षी तोच झालो

दिवे देत नाही

Submitted by सांजसंध्या on 15 March, 2013 - 13:45

Light 1 दिवे देत नाही Light 1

काल एका कवीच्या, गाली होत्या खळ्या
चष्मा उचलून म्हटले "ते", अल्सर आहे खुळ्या Sad

पुन्हा होती कवितेत, काळजामधे चिता
पुस्तक काढून म्हटले ते, पोर्शन कुठे होता Lol

जास्वंदीच्या ओठांना, भुंगा दंशून गेला
स्केच काढून म्हणाले, ओठ कुठे गेला Uhoh

मी ही आता ठरवलंय, हुश्शार जरा होऊ
लपून छपून झाडीमधे, टोचा मारत जाऊ.. Wink

कविता आता शिकणारै, मेडीकलला जावून
कथा लिहून देईन बाई, टॅलीक्लास लावून Proud

तरीदेखील म्हणेल कुणी , हद्द झाली बाई
म्हणेना का लगेच आम्ही, दिवे देत नाही :हहगलो::फिदी::खोखो::हाहा:

- संध्या

विरह

Submitted by अमेय२८०८०७ on 15 March, 2013 - 12:55

कसा सरता सरेना तुझ्या वाटेचा दिवस
शुभ्र पुनवेची झाली नसताना तू अवस
पुन्हा भेटीस कातर माझे अंगणाचे हात
ओल्या स्पर्शास आतुर उधाणाची चांदरात
पान हलताना भासे लागे तुझीच चाहूल
सावल्यांनी झावळ्यांच्या पडे मला रानभूल
रात्र विसावून गेली वेळ उसवून आली
तुला सोबती गेलेली पाखरेही मागे आली
काळजास रक्तरंग ओझे विरहाचे दाट
नाही तुझा प्रेमसंग कशी होईल पहाट

तू . . . . ! (एक तुझी कविता)

Submitted by राजीव मासरूळकर on 15 March, 2013 - 11:57

तू . . . . . !

तू असतेस अशी
की कुणी नसावंच जणु घरात
मात्र तू असतेस नक्कीच . . . . .!
सकाळी सकाळी
मी हाती घेतलेल्या
वृत्तपत्राच्या मुखपृष्ठावर
असतो तुझा न्हालेला
कोरा टवटवीत चेहरा . . . . ,
तुझ्या रात्रभोर केसांचा मुग्ध गंध !
प्रत्येक पानावर असतात रेखलेल्या
तुझ्या विविधांगी अदा
कुठे यशाच्या कथा . . . .
कुठे अपयशाच्या गाथा . . . . .
कुठे अपहरण तर कुठे वस्त्रहरण . . . . . . . . !

तशी तर तू बोलत नाहीस कधीच
मात्र तू बोलतेस नक्कीच . . . . . .
बोलतात नादमय
तुझे प्रेमळ कंगण
बोलतात तुझ्या हातातल्या
शिणलेल्या कपबश्या
बोलतात तुझी कंटाळलेली भांडीकुंडी
बोलतं तुझं धुणं-सारवणं
बोलतो तुझा अबोल अलवार गहिवर

लाल चोपडी

Submitted by जयनीत on 15 March, 2013 - 09:04

वाडयावर दरोडा पडला
सावकार भयाने दडला

जागुनी खाल्ल्या मिठास
लढुनी सालदार मुकला प्राणास

सावकाराची तिजोरी फुटली
कुल मर्यादेची रेषा मिटली

फक्त हिशेबाची लाल चोपडी
आलेल्या घाल्यातून सुटली

कवटाळून तीस कात टाकली
सावकाराने पुन्हा पेढी थाटली

वर्षा अंती हिशेबा मधे
सालदाराची दिसली बाकी

जाण ठेउनी बलिदानाची
खंत न केली जरी फारशी

पण आजही दिसते नोंद चोपडीत
बुडीत रक्कम म्हणून त्याची

-- त्या तुझ्या स्पर्शाविना फुलणे नकोसे वाटते

Submitted by ganeshsonawane on 15 March, 2013 - 06:31

-- त्या तुझ्या स्पर्शाविना फुलणे नकोसे वाटते

दररोजचे हे तेच ते जगणे नकोसे वाटते
जगण्यास या जगवायचे दुखणे नकोसे वाटते

हा रोजचा येतोच वारा खुलविण्या माझ्या कळ्या
पण त्या तुझ्या स्पर्शाविना फुलणे नकोसे वाटते

जे पाहिजे ते चेहरे हे लोक आणू लागले
माझा जुना हा चेहरा असणे नकोसे वाटते

एकेक गुंता सुटविण्या आयुष्य गेले हातचे
गुंत्यात पुन्न्हा गुंतुनी सुटणे नकोसे वाटते

जेंव्हा बिचारी रातराणी एकटी गंधाळते
बाहोत तेंव्हा असुन तू नसणे नकोसे वाटते

तुला पाठमोरे पाहून वाटले रे...

Submitted by मुग्धमानसी on 15 March, 2013 - 03:35

तुला पाठमोरे पाहून वाटले रे
मी एकटी सभोती धुके दाटले रे

तु दे ना मला रुंद छाती तुझी
किती हुंदके या उरी साठले रे

रुसूनी तुझा गारवा दूर गेला
नी घरकुल उन्हाने इथे थाटले रे

माया नसू दे असू दे निखारे
कळू दे मला जे तुला वाटले रे

किती शब्द अडकून बसले गळ्याशी
किती दाट आभाळ हे दाटले रे

दिसेना मला भाबडा चंद्र माझा
कसे चांदणे कोवळे फाटले रे?

कसे कोरडे जाहले सप्त सागर
कशी मी तुझ्या आतुनी आटले रे?

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन