काव्यलेखन

''ओलसर''

Submitted by डॉ.कैलास गायकवाड on 21 November, 2012 - 05:09

शमवू बघती चटक्याचे आघात खोलवर झालेले
डोळ्यांमधल्या दंवात भिजुनी शब्द ओलसर झालेले

लोकतंत्र ? की विडंबना? लोकांसाठी ,लोकांकडुनी
तेच निवडले मंत्री जे बदनाम गावभर झालेले

कुपोषीत्,दुष्काळग्रस्त्,अन्यायग्रस्त गपगार असे
ओरडती नेते ज्यांचे जेवून पोटभर झालेले

हात ठेवला काय तयाने खांद्यावरती प्रेमाने
विस्मरलो त्यांच्याकडुनी अन्याय आजवर झालेले

भडकावे ''कैलास'' लागले विना आग दुनियेमध्ये
सहन जगाचे वार-टोमणे करु कोठवर झालेले?

--डॉ.कैलास गायकवाड

आता वाली कोण?

Submitted by रसप on 20 November, 2012 - 23:05

रक्त मराठी जपणा-याला आता वाली कोण?
"मी मुंबैकर" आवाजाला आता वाली कोण?

एका झेंड्याखाली जमता लाखोंचा समुदाय
थरथरणा-या व्यासपिठाला आता वाली कोण?

कुठल्या अंगुलिनिर्देशाची समजुन घ्यावी दिशा?
गोंधळलेल्या सैन्यदलाला आता वाली कोण?

कोल्हे, बिबटे आणि लांडगे अवतीभवती इथे
वाघानंतरच्या रानाला आता वाली कोण?

आता त्यांचे सिंहासन ते असेच राहिल रिते
माळेमधल्या रुद्राक्षाला आता वाली कोण?

असेच बंधनात राहू दे!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 20 November, 2012 - 21:54

गझल
असेच बंधनात राहू दे!
मला तुझ्या ऋणात राहू दे!!

तुझी झळाळती प्रभा माझ्या;
अशीच लोचनात राहू दे!

जरी तुला न याद मी आलो;
मला तुझ्या मनात राहू दे!

भले न काळजात ओलावा;
निदान बोलण्यात राहू दे!

नसेन घोळक्यात मी कोठे....
मला दिशादिशात राहू दे!

तुझीच ओढ अन् तुझी प्रीती...
हरेक माणसात राहू दे!

मला तुझेच गीत गाऊ दे!
तुझ्याच पैंजणात राहू दे!!

नको महाल, राजवाडाही...
मला घराघरात राहू दे!

फुटेल पत्थरासही पाझर...
मनास या भ्रमात राहू दे!

पशुत्व माणसातुनी जावो....
ममत्व माणसात राहू दे!!

मिळो सुयोग्य स्थान प्रत्येका!
हि-यास कोंदणात राहू दे!!

काही-बाही

Submitted by अमेलिया on 20 November, 2012 - 04:45

कर तू ही तयारीला सुरुवात
घेऊन ये तुझ्याकडचेही काही तुकडे
माझ्या अस्तित्वाचे..
राहिलेच असतील
आठवणींच्या कोशात
अडकलेले चुकून कधी तर

एकालाही रेंगाळत ठेऊ नकोस चुकारपणे
सगळेच्या सगळे क्षण भरून घेऊन ये
ज्यांमध्ये भास होईल पुसटसाही
माझ्या असण्याचा

काळजी घे,
एखादा जरी राहिला ना मागे
तर पुन्हा माजेल सगळे तण

लक्षात ठेव,
मूठमाती देताना
चालतो गाळलेला एखादा अश्रू
तेवढाच मातीत घट्ट बसतो
गाडून टाकण्यासाठी जमवलेला
हळवा कचरा

शब्दखुणा: 

काळाच्या पंजाचा अंगठा छोटा ..

Submitted by कमलाकर देसले on 20 November, 2012 - 04:40

काळाच्या पंजाचा अंगठा छोटा ..

मी पहातो आहे घड्याळ ;
तसा घड्याळाचा एकेक काटा ..

सेकंद काटा
चोवीस तास वणवणणारा..
सेल संपेपर्यंत .
भोवळ आल्यासारखा गरगरणारा ..

काळाचा नेमका किती संचय करणार;
काहीच कसे ठाऊक नसणारा ..
आसक्तीच्या कोठल्या नशेत
धावतो आहे बिचारा ..
सेकंदांच्या बोळी ;
मिनिटांच्या गल्ल्या ;
तासांचे राजरस्ते ....
धावतो आहे बिचारा ..
काळाच्या जीवघेण्या मरणवाटा ;
सेकंद काटा ..

मिनिट काटा ;
चार पुस्तके वाचलेल्या ;
चार कीर्तने ,प्रवचने ,व्याख्याने ऐकलेल्या
मध्यमवर्गीय ..समज आलेल्या
सुजाणासारखा .
वणवणीची भणभण थोडी कमी करून

अलिखित करार

Submitted by निंबुडा on 20 November, 2012 - 01:56

तुझ्या-माझ्यात
आहेत काही अलिखित करार
काही अबोल नियम
तू ही पाळतोस कसोशीने
आणि मी ही असोशीने...

शब्दांशिवायच संमत झालेले काही ठराव
आणि मूक डोळ्यांनी स्वाक्षरी केलेले करार - मदार
उमगतात तुलाही – मलाही...

जगणं सोपं (की अवघड?) करून गेलेले क्षण
निभावतात मग मुक्या साक्षीदारांची भुमिका
त्या अलिखित करारपत्रांवरली
ही एकच गोष्ट फक्त लिखित स्वरुपातली!

ब्लॉगवर पूर्वप्रकाशित

शब्दखुणा: 

खळगा..

Submitted by बागेश्री on 20 November, 2012 - 01:06

एखाद्या आठवणीचे
पडसाद उमटण्याचे थांबले की
पडलेल्या खळग्याचे,
भकासपण जाणवते...!

खळग्याची ओल
डोळ्यांतही उरली नाही
की अलिप्तपणा काचतोच...

कोरडा उदास खळगा
मात्र टिकुन राहतो,
चिरे घट्ट करत..
आता उपयोगात नसलेला,
परंतू अस्तित्व टिकवून असलेला.....!

ब्लॉगवर पूर्वप्रकाशित: वेणूसाहित्य http://venusahitya.blogspot.com/

नाविन्याची साद

Submitted by जयवी -जयश्री अंबासकर on 19 November, 2012 - 22:48

सुटला पहाट वारा
अंतरात सळसळ
मन सुगंधी सुगंधी
पसरला दरवळ

नको स्वप्नातून जाग
नको जाग इतक्यात
नीज हलके हलके
पुन्हा आली पापण्यात

कसा मुजोर हा वारा
रेंगाळला खिडकीशी
पावा मंजुळ मंजुळ
जणु कृष्णाचा कानाशी

मन सैरभैर झाले
वेडावले, खुळावले
कृष्ण रंगाने रंगाने
चिंब चिंब भिजवले

रेशमाच्या सोनसरी
आला सोबती घेऊन
ओला पाऊस पाऊस
ढगातून उतरून

सतरंगी झाले नभ
धरा पाचूने नटली
ऊन कोवळे कोवळे
पसरली गोड लाली

शब्दखुणा: 

जुनी कहाणी

Submitted by मिरिंडा on 19 November, 2012 - 12:11

जुनं झालय सगळं
अगदी पोतेरं.....
जुने घर, जुनी झाडे,
जुनीच फुले
जुन्या वासांची

वस्त्रांची सळसळ
जुन्यात जुनी
दागिन्यांनी लडलेले
जुनेच चेहेरे
नुसते सपाट
ओळख असून अनोळखी झालेले

मनातल्या विचारांचे कपटे
गोळा करता करता
वाकणारी जुनी पाठ
आता म्हणत नाही
"मोडेन पण वाकणार नाही"

नवीन कागद विकत घेणं
आताशा जमत नाही
पेन्शन मध्ये ते बसत नाही
नवीन कपटे तयार होत नाहीत
मग राहातं फक्त स्वच्छतेचं नाटक

समाजकार्य केल्याचं समाधान मिळतं
जमेल तेवढी कंबर
ताठ करीत
तोंडाचं बोळकं हालवीत
उद्गारतो
"समाजाची उन्नती हेच माझं कार्य"

टाळ्या वाजतात
कारण वाजवणाऱ्यांना

शब्दखुणा: 

कवी विरुद्ध कविता

Submitted by करकोचा on 19 November, 2012 - 11:39

स्वस्थता नाही जिवाला, षोक ठरला जीवघेणा
सोडुनी कवितेस सार्‍या संपवाव्या शब्दवेणा ||धृ||

सर्जनाने होत होतो वर्णनापल्याड पुलकित
होत गात्रे तृप्त अन्‌ सौदामिनीने देह उर्जित
सौख्य निमिषार्धात सरते, रिक्तता सरता सरेना ||१||

का असा छळवाद माझा मांडला आहेस, कविते?
दंश हा कसला तुझा, ज्याने विषाची झिंग येते?
पोखरे तनमन तरीही हे व्यसन सुटता सुटेना ||२||

मी किती घासू-पुसू, आकार देऊ कल्पनांना,
खेळवू दररोज ह्या न्हात्या-धुत्या पद्यांगनांना?
यापुढे उठणार नाही बाव्हळ्यांना काव्यमेणा ||३||

यापुढे, कविते, तुला शृंगारणे जमणार नाही
चंचले, दुसरा कवी बघ; मी तुला पुरणार नाही

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन