काव्यलेखन

कसा बेभरवशी निघाला भरोसा (नविन )

Submitted by ganeshsonawane on 22 March, 2013 - 07:54

कसा बेभरवशी निघाला भरोसा

जगी माणसाचा न वुरला भरोसा
कसा काय देवू कुणाला भरोसा?

गळा ऐनवेळीच कापून गेला
कसा बेभरवशी निघाला भरोसा

पहाताच लाटा सरकले किनारे
किनाऱ्या वरूनी उडाला भरोसा

तुझ्या वाचुनी रात्र सुनसान जाते
जपूनी उराशी दिलेला भरोसा

मला पाहुनी वाट बदलून गेली
तिचा काय होता निराळा भरोसा?

दिले तोंड बांधून संतास फाशी
पुराव्याविना व्यर्थ ठरला भरोसा

विसंबुन विठूवर कसा काय राहू ?
तयाचाच नाही तयाला भरोसा

कसा बेभरवशी निघाला भरोसा (नविन )

Submitted by ganeshsonawane on 22 March, 2013 - 07:53

कसा बेभरवशी निघाला भरोसा

जगी माणसाचा न वुरला भरोसा
कसा काय देवू कुणाला भरोसा?

गळा ऐनवेळीच कापून गेला
कसा बेभरवशी निघाला भरोसा

पहाताच लाटा सरकले किनारे
किनाऱ्या वरूनी उडाला भरोसा

तुझ्या वाचुनी रात्र सुनसान जाते
जपूनी उराशी दिलेला भरोसा

मला पाहुनी वाट बदलून गेली
तिचा काय होता निराळा भरोसा?

दिले तोंड बांधून संतास फाशी
पुराव्याविना व्यर्थ ठरला भरोसा

विसंबुन विठूवर कसा काय राहू ?
तयाचाच नाही तयाला भरोसा

कसा बेभरवशी निघाला भरोसा

Submitted by ganeshsonawane on 22 March, 2013 - 07:27

कसा बेभरवशी निघाला भरोसा

जगी माणसाचा न वुरला भरोसा
कसा काय देवू कुणाला भरोसा?

गळा ऐनवेळीच कापून गेला
कसा बेभरवशी निघाला भरोसा

पहाताच लाटा सरकले किनारे
किनाऱ्या वरूनी उडाला भरोसा

तुझ्या वाचुनी रात्र सुनसान जाते
जपूनी उराशी दिलेला भरोसा

मला पाहुनी वाट बदलून गेली
तिचा काय होता निराळा भरोसा?

दिले तोंड बांधून संतास फाशी
पुराव्याविना व्यर्थ ठरला भरोसा

विसंबुन विठूवर कसा काय राहू ?
तयाचाच नाही तयाला भरोसा

कसा बेभरवशी निघाला भरोसा

Submitted by ganeshsonawane on 22 March, 2013 - 04:42

कसा बेभरवशी निघाला भरोसा

जगी माणसाचा न वुरला भरोसा
कसा काय देवू कुणाला भरोसा?

गळा ऐनवेळीच कापून गेला
कसा बेभरवशी निघाला भरोसा

पहाताच लाटा सरकले किनारे
किनाऱ्या वरूनी उडाला भरोसा

तुझ्या वाचुनी रात्र सुनसान जाते
जपूनी उराशी दिलेला भरोसा

मला पाहुनी वाट बदलून गेली
तिचा काय होता निराळा भरोसा?

दिले तोंड बांधून संतास फाशी
पुराव्याविना व्यर्थ ठरला भरोसा

विसंबुन विठूवर कसा काय राहू ?
तयाचाच नाही तयावर भरोसा

अनोळखी

Submitted by कौतुक शिरोडकर on 22 March, 2013 - 02:59

असून ओळखीचे,
अनोळखीच आपण
शब्द फुके,
स्पर्श फिके,
कळे ना तुझे मुकेपण

दिसावया समांतर
देह भिंती अलिप्त
श्वास श्वासात गुंफे
अंतरे चित्ती सुप्त
दोन दिशा,
समोरी जशा,
उदय अस्ताचे मधे सण

नेणिवेच्या क्षितीजी
घरटे तुझे सुरेख
जाणिवेच्या किनारी
खग मी तृषार्त एक
मनाचाच दंगा
तुजभवती पिंगा
अबोल मात्र पैंजण

स्वप्नातल्या रानवाटा
नेतील तुला दूर देशी
परीकथेच्या कुमारा
गोष्ट उरली जराशी
हरवेन मी
तरीही हमी
चंद्र मी देईन आंदण

विषय संपवून टाकू!

Submitted by आर.ए.के. on 22 March, 2013 - 00:58

चल आज हा विषय संपवून टाकू,
जे काही खदखदतयं मनांत,
आज ते सगळं बोलून टाकू!

कबूल करु ते सगळं,
जे काही हातून चुकलं,
चुकलेलं गणित आज पुन्हा सोडवून टाकू!

प्रयत्न करुया संपवण्याचा,
वाढत चाललेलं अंतर,
दूर होणार्‍या वाटांना आज जुळवून टाकू!

तुझं दुर्लक्ष, माझा अबोला,
अन मनाला झालेली ज़खम,
मतभेदांचे हे ओरखडे, आज पुसून टाकू!

काय म्हणतोस...? चल ना..
झालेला कलह, वाद,
आणि तो असह्य दुरावा, आज मिटवून टाकू!

मानतो मिळाली ना बाग एक स्वप्नांची!

Submitted by गझलप्रेमी on 21 March, 2013 - 09:29

गझल
मानतो मिळाली ना बाग एक स्वप्नांची!
भोगतो सुखाने मी जिंदगीच दु:खांची!!

त्राण राहिला नाही चालण्यासही आता.....
राहिली शिदोरीही मोजक्याच श्वासांची!

ही कशास श्रीमंती पाहिजेत पक्वान्ने?
गोड वाटते आहे भाकरीच कष्टांची!

भोवती किती आहे शांतता स्मशानाची!
फक्त चालली ये-जा दोन,चार प्रेतांची!!

ना गुरांसही पाणी, खायला नसे चारा.....
जाहली सुरू वृष्टी नाटकी उमाळ्यांची!

ना रडू मला आले संकटांमुळे माझ्या;
कीव लागली येऊ दर्शनी दिलाशांची!

दंग ते किती होते पाहण्यात देखावे......
हौस वाटते त्यांना केवढी दिखाव्यांची!

जाहली किती वर्षे ऐकुनी रुकारांना!

छोटू अन त्याची आई..

Submitted by मितअमित on 21 March, 2013 - 05:19

छोटू अन त्याची आई

छोटु आता मोठा झालाय
बीरजू , कुंती , दीपु , बबलू
सगळेच आहेत सहमत
छोटु आता मोठा झालाय
पण वय नक्की ठरत नाहीय अजून
पाच कि साढे-पाच वर्षे ते

पण छोटुच्या कुरळ्या केसात
हात फिरवत फिरवत नकळत
डोळ्यात आलेले पाणी पुसत पुसत
नसीबन आपा पण हे नाकारतात..
" पांच वर्षे नक्की..अरे ४ वर्षच झाली
त्याला पहिले पाउल टाकून...
पांच वर्षे नक्की...."

छोटु मात्र ठरवतो .. आईलाच
विचारायला हवंय .. पांच की साडे-पांच
काय नक्की वय माझे ..
तिला असेल नक्की माहिती..

छोटु सगळे सांगतो आईला
काहीही लपवून नाही ठेवत तो आईपासून..

गर्दी

Submitted by आर.ए.के. on 21 March, 2013 - 01:05

गजबजलेली गर्दी
अन थबकलेला वारा,
माणसांचे थवे,
अन अस्ताव्यस्त पसारा!

अनोळखी मुखवटे,
अन असंबध्द बडबड,
पळणारे रस्ते,
गोंधळ, घाई आणि गडबड!

हसणारे, रागावलेले,
क्वचित घाबरलेले चेहरे,
नाकासमोर चालणारे,
पण कानांनी बहिरे!

गर्दीच्या या किलबिलाटात,
कुणाचाच कुणाशी संबंध नाही,
नातं फक्त रस्त्याशी,
बाकी कशालाच अस्तित्त्व नाही!

तक्रार कुणाला?
आणि कशाला करायची?
अस्तित्त्वाच्या अस्तित्त्वाला
दुर्लक्षिण्याची लढाई,
आपणही लढायची!

काय वेगळे जगून केले?

Submitted by निशिकांत on 21 March, 2013 - 01:04

भार जाहलो धरेस मी हे
किती उशीरा कळून आले?
श्वास घेतले श्वास सोडले
काय वेगळे जगून केले?

जसा जन्मलो वाढत गेल्या
सातत्त्याने माझ्या गरजा
शोध सुखाचा घेत राहिलो
करीत आलो रोज बेरजा
माझ्यातच मी गुरफटलेला
असेच जीवन सरून गेले
श्वास घेतले श्वास सोडले
काय वेगळे जगून केले?

छाया देण्या ऊन झेलती
इतरांसाठी झाडे जगती
मंदमंदसा उजेड देण्या
तेवत असते सदैव पणती
परमार्थाचे विचार येण्या-
अधी मनातुन पळून गेले
श्वास घेतले श्वास सोडले
काय वेगळे जगून केले?

आदर्शाची किती वानवा !
सारे दिसती भरकटलेले
मार्ग दावण्या कुणीच नाही
काळे गोरे बरबटलेले
इमानदारी अन् शुचितेचे
बुरखे सुध्दा गळून गेले

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन