विडंबन

कंगाल झालो आज मी
दारूचे पॅग भरता भरता
निर्धन झालो आज मी
चकणा-अन्-सोडा घेता घेता

नीट घेतले, सोड्यातून टेस्टले
तरी चढेना पीता पीता
रम घेतली, विस्की घेतली
किसे रिकामे विकत घेता घेता

व्होडक्यावर भागवले, चकणे सोडले
अपेक्षा चढण्याची ठेवता ठेवता
वाईन धरली, टकीला भरले
नाकीनऊ आले ती चढता चढता

कॉकटेल पाहिले, ऑन-द-रॉक्स झाले
गोल्डन थेंब उदरी घेता घेता
भाग्य रुसके, नशीब फुटके
चढेना वारुणी चखता चखता

अविनाश खेडकरांची क्षमा मागून त्यांच्या कवितेचं विडंबन इथे टाकते आहे
मूळ कविता इथे पहावी -
http://www.maayboli.com/node/30643

लेखन नाही माझा बाणा
मी नच असे कलाकार तो
पण जर काही लिहिले नाही
समाज त्यांना 'बोअर' मानतो

म्हणून नेहमी केली ईर्ष्या
इथे असणार्‍या प्रत्येकाची
असाल तुम्ही सूर्य तळपते
माझी क्षमता प्रतिसूर्याची

तोंडाला येईल जे जेव्हा
तेव्हा ते ते बोलत गेलो
मायबोलीच्या साम्राज्यावर
केवळ कचरा सांडत गेलो

मनात उठला मत्सर जेव्हा
विचार माझे गरळ ओकले
ना कोणाशी सोयर माझे
माबोकरांनी दूर लोटले

हिशोब चुकवायचेच सारे
मनात पक्के मांडून घेतो
पुन्हा मनाला भरती येते

गंगाधर मुटे यांची अस्तित्त्व दान केले ही सुंदर गझल पाहिली आणि आमच्या अस्तित्त्वाची आठवण झाली.
मुटे साहेबांची क्षमा मागून...

असणेच आज माझे, नसण्यासमान केले
माझ्याच बायकोने माझे लेख दान केले

मागेच विसरलेल्या एकाच आयडीने
अकाऊंट आज माझे, डुआयमान केले

हळवा नकोस होऊ, मित्र मला म्हणाले
संतप्त बायकोनी, जरी उपटून कान नेले

चंचूप्रवेश होता घरी हळुवार पावलांनी
तो वास येता, बायकोनी त्रस्त आज केले

वाचाळ बायकोला वैतागलो पुरेसा
सेक्रेटरीसह जाणारै, बुक विमान केले

ठेचल्या शरिराला मी चाचपतो अजूनी

(चाल: ब्रह्मा विष्णू आणि महेश्वर सामोरी बसले-)

रगडा पॅटिस पाणीपुरीवर फरसाणही दिसले
मनीं हे ' फस्त करू ' म्हटले .. |धृ|

जाय उभी ही गाडी करुनी
पुढ्यात, भैया पाहे वळुनी -
हॉटेलवाले शांत बिचारे गल्ल्यावर सुकले .. |१|

पाणी भयंकर सुटता तोंडी
खमंग बनते शेव पापडी
रिक्षामधले प्रणयपाखरू खुषीत का हसले .. |२|

तुमची ' माया ' - माझी किमया
कृतार्थ झालो , म्हणतो भैया -
भेळकचोरीसाठी गिऱ्हाईक खोळंबुन बसले .. |३|

गझल विभागात एक तरही वाचली आणि सहज गंमत म्हणून हे सुचलेलं टाकतोय........
संबंधितांनी कृपया हलके घेणे.
याला काहीच्या काहीच्या काहीच्या काही कविता म्हणण्यासही आक्षेप नाही.

------------------------------------------------------------------------------------

काय सांगू सासवांना हासण्याची कारणे
जाणार गावी आनंदून मग बांधेन मी तोरणे

जीन्स घालता सुनेने बोलती कुजके जरी
मुलीने करता फ्याशन तिला मॉडर्न संबोधणे

देखणे ते नाक मुलीचे अन् सुनेचे ते वाकडे
मुलगी आणि सुनेला का वेगवेगळे जोखणे?

सून करता विचारपूस यांना वाटते "फॉर्म्यालिटी"
मुलीचे टोमणेही भासती मायाळू ते बोलणे

कोणीही निवडून आले तरी हे असेच होईल

तो येता
( चाल---- जन पळभर म्हणतील हाय हाय )

तो येता होइल कार्य काय
जन दिनभर रडतील धाय धाय ....

महाला वरती महाल उठतील
शेतकर्‍यांची घरे खंगतील
मोह फुलांच्या बागा फुलतील
ज्वारी बाजरी रोज भरडतील
मदिरेचे ते पाट वाहतील ... तो येता ....

नाजुक पायी चाळ बांधतील
शृन्गारिक अती लावणी गातील
वदनांमध्ये विडे रंगतील
रतन मंच की शैय्या सजतील
असहाय्य जन मग त्यात पोळतील .... तो येता ....

झोपडवासी माता भगिनी
कार्ड घेऊनी रांग लवतील
कार्डावरती काय मिळवतील

(चाल: रेशमाच्या रेघांनी लाल काळ्या धाग्यांनी...)

लाचखोर लोकांनी, भ्रष्ट साऱ्या मार्गांनी
स्वार्थासाठी कायदाही तोडीला
पायबंद घालू त्यांच्या खोडीला |धृ|

नवी कोरी गाडी काळ्या पैशाची
भरली ती भेसळीच्या मालाची
गुंड आले तडीपार, तडीपार जोडीला |१| पायबंद घालू..

जात येत विमानानं देशात, परदेशात
दलालीत डल्ला मारी देशात, मायदेशात
त्यांनी मायदेशाचा टॅक्स का हो बुडविला |२| पायबंद घालू..

(चाल : गंगा जमुना डोळयात उभ्या का -)

होंडा इंडिका थाटात उभ्या का
जा मुला जा, तिच्या घरी तू सुखी रहा... |धृ |

कडकडुनी तू मिठी मारता, डोळे
माझेपण झाले ओले, चुकवित तोंड बळे
आठवले सारे सारे गहाण ते गाळे
तुज कर्जाचे भय न संगती, जा |१| जा मुला जा....

श्रीमंत उभी सासरा नि सासू जोडी
बघ धूड सासुचे हसले तोंड ती वेंगाडी
पूस रे डोळे या सदऱ्याने - आवर ती जाडी
रूप दर्पणी नसे देखणे, जा |२| जा मुला जा....

आय.टी.ची ती सून वाढत्या पगाराची
जमले तिचे रे कैसे तुजवर लव्ह - लफडे
हटू नकोस मागे मागे काम कितीही पडे

(चाल : संथ वाहते कृष्णामाई ....)

संथ पाडते गझला बाई -
गझलेवरच्या प्रतिसादांची जाणिव तिजला नाही |धृ | संथ पाडते ....

कधी न कामें करी लौकर ती ,
कूर्मगतीने सदा करी ती ;
बॉसगिरीची काही पर्वा नाही तिज ठायी |१| संथ पाडते ....

कुणी पुरे ना म्हणती गझला ,
कुणी वर्णिती उच्च गेयता ;
मात्रागणाची करून जंत्री - मोजित कुणी राही |२| संथ पाडते ....

सतत चालते काव्य-टंकणी ,
होई न व्यनितुनी बाई शहाणी ;
वाचकास ही व्हावी कैशी , सांगा सुखदायी |३| संथ पाडते ....