लेखन

विषय क्रमांक २ - भुजंग आप्पा

Submitted by किश्या on 30 June, 2014 - 13:56

"मालक घ्या तुरीच्या शेंगा आणल्याती तुमच्यासाठी तुम्हास्नी खुप आवडत्यात नं"

आजही हे वाक्य गावकडे गेलं आणि कापुस वेचनीचा दिवस असला की हमखास आठवतं,आणि आठवतो तो रानात काम करुन काळपट झालेला चेहरा , डोक्यावर लाल पटका, हातात एक छोटीशी कुर्‍हाड, अंगात मातीत राबुन राबुन काळपट झालेली बंडी, बंडीच्या खिशात कोंबडा छाप बिडी आणि एक माचीस , त्याच रंगाच धुरकट झालेल धोतर, आणि पायत गावातल्याच चांभाराने शिवलेला गाडीच्या टायर पासुन बनवलेला एक जोडा. भुजंग आप्पा.

गढूळ

Submitted by anjali maideo on 30 June, 2014 - 13:16

गढूळ

तिच्या घराबाहेर एक छोटस कुंड होतं .रोज सकाळी जेव्हा ती काम करत घराबाहेर येई तेव्हा त्यात डोकावून पाही.तिच्या मनासारखं शांत असे त्यातील पाणी इतकं की त्याचा तळही सहज दिसे डोकावल्यावर.अगदी थेट जसा तिच्या मनाचा थांग लागे तिच्या डोळ्यात डोकावल्यावर.ती त्यात आपले प्रतिबिंब नेहमीच न्याहळी.

विषय: 
शब्दखुणा: 

बाप

Submitted by anjali maideo on 30 June, 2014 - 13:12

बाप

रोजची रात्र,
दारुच्या वासाची.
बापाच्या अर्वाच्य शिव्यांची,
त्याच्या अखंड बडबडीची,
शब्दाने अब्रूचे लचके तोडणारी,
त्याने न मारताही
होणा-या असंख्य वेदनांची.
न लागणारी झोपही सकाळची वाट पहात
झोपेच्या गोळ्या विकत घ्यायचा निर्धार करणारी.

रोजची सकाळ,
बापाच्या प्रेमळ हाकेने उठवणारी.
त्याने केलेला आयता चहा ढोसणारी.
बापाने चिरुन दिलेली भाजी
फोडणीस टाकणारी.
त्याने टिपून आणलेली फुलं
गज-यात माळणारी.
न चुकता कामावर जाताना
त्याला दारुला पैसे देणारी.
अंजली मायदेव

विषय: 
शब्दखुणा: 

गंडवतो साला

Submitted by लाल्या on 30 June, 2014 - 02:15

येतो येतो म्हणतो...आणि गंडवतो साला?
आम्ही वाट पाहतो - आला, नाही आला!

टांग द्यायची त्याची सरकारी खोड,
कधीच नाही घेत, कश्याचं लोड!
मनात येईल तेव्हाच येईल कामाला,
येतो येतो म्हणतो...आणि गंडवतो साला?

कधी कधी त्याच्यावर ढग वारा चिडतात,
ह्याच्या अश्या वागण्याने ते खोटे पडतात.
उगाच त्यांचा हेलपाटा गावा-गावाला!
येतो येतो म्हणतो...आणि गंडवतो साला?

बाबा रे किती वेळ रुसून असा राहणार?
तहानलेल्या जमिनीचा अंत असा पाहणार?
बळीराजा बघतोय किती वर्ष वाट,
यंदा तरी जाऊन त्याला शेतामध्ये गाठ.

विषय: 
प्रांत/गाव: 

विषय क्रमांक २ - 'राव आजोबा '

Submitted by जाई. on 29 June, 2014 - 18:00

" आईला आठवडयापुर्वीचा टाइम्स ऑफ़ इंडिया हवा आहे " एका भिजलेल्या सशीणीचा आवाज.

" दोन मिनिट थांब , देतो काढून " खणखणीत स्वरातील आवाज

" हं! , हा घे पेपर , नीट व्यवस्थित घेऊन जा, एक लक्षात ठेव पेपरची घड़ी मोड़ायची नाही , त्यावर काही लिहायचं नाही , डाग पाडायचे नाहीत आणि मुख्य म्हणजे काम झाल्यावर लग्गेच पेपर परत करायचा . काय समजलं का ? "

यावर भिजलेली सशीण ( पक्षी :: अस्मादिक ) काय बोलणार ! तिला तर कधी एकदा पेपर हातात पडतोय आणि पळून जातेय अस झालेलं. निवृत्त सैन्याधिकारी श्री दिनकर राव उर्फ़ राव आजोबा यांच्याशी झालेला हा अस्मादिकांचा पहिला आणि शेवटचा संवाद (?)

विषय क्र, २ - जनाकाका

Submitted by आशूडी on 29 June, 2014 - 09:15

लहानपणी आम्ही आमच्या कसबा पेठेतल्या वाड्यात राहयचो. घर आणि शेजारी यांच्यातला फरक आम्हाला कधी जाणवला नाही असा आमचा वाडा. आजूबाजूलाही तेव्हा बरेच वाडे होते. या सगळ्या वाड्यांना एक विचित्र शाप होता. प्रत्येक वाड्यात एकतरी अर्धवट डोक्याची म्हणजे वेडसर व्यक्ती होती. म्हणजे त्या व्यक्तीच्या कुटुंबातल्या सर्व आयुष्यांना मिळून जोडलेलं आणखी एक सामायिक आयुष्य. अस्तित्व? नव्हे. तो माणूस काय करतो , काय खातो याकडे अभावानेच लक्ष दिलं जायचं पण तो काय करत नाही याचा पाढा मात्र सर्वांना तोंडपाठ असायचा.

तो पाणी भरत नाही.
तो पूजा करत नाही.
तो फुलं आणून देत नाही.
तो स्वच्छ राहत नाही.

विषय क्रमांक २ - "ती" दोघं

Submitted by तुमचा अभिषेक on 29 June, 2014 - 02:47

महाबळेश्वर प्राईड हॉटेलच्या काऊंटरपाशी घुटमळताना ती मला पहिल्यांदा दिसली. तेव्हा तिचा "तो" तिच्या बरोबर नव्हता. जर हि आमची पहिलीच भेट नसती तर मला नक्कीच आश्चर्य वाटले असते की तिला एकटीला सोडून तो गेलाच कसा. पण त्या क्षणी तरी ती एकटीच तिथे चुळबुळ करत उभी होती.

विषय: 

विषय क्रमांक-२ : एमी

Submitted by मृण्मयी on 26 June, 2014 - 15:47

"माझा बेल्ट साइझ ५ आहे! हा ३ नंबराचा कुणा मुर्खानं ऑर्डर केला? बघा, इतका थोटका बेल्ट कंबरेला पुरतदेखील नाही! आता काय डोक्याला बांधून फिरू?"

तायक्वांडो शाळेतल्या ऑफिसातून आलेला हा बुलंद आवाज बाहेर उभं असलेल्या अख्ख्या वर्गानं ऐकला. पण मी सोडून बहुतेकांना या आवाजाची आणि त्याच्या मालकिणीची चांगलीच ओळख होती. कुणी ढुंकूनही बघितलं नाही.

पुढल्याच क्षणी तायक्वांडोच्या शुभ्र गणवेषातला, पिंगट केसांचा, लालबुंद चेहेर्‍याचा, साधारण दोनशे पाउंडांचा, सहा फुटी आडदांड ऐवज घाम पुसत ऑफिसाबाहेर आला.

विषय: 

माझ्या मनातले घर कोंदट. .

Submitted by दुसरबीडकर on 25 June, 2014 - 06:58

माझ्या मनातले घर कोंदट..
अन तू अख्खे घर धडधाकट...!!

तुझ्या प्रितीचे औषध व्हावे...
मरणावरी उतारा दसपट..!!

मौन तुझे मज बोलत असते..
व्यर्थ कशाला आदळआपट..!!

वसतिगृहावर मला सोडुनी..
हळवा होतो 'बाबा' तापट..!!

सुगी संपली स्वप्नांमधली..
मागे आठवणींचे धसकट..!!

असे जगू की तसे जगू मी...
आयुष्याची नुसती फरपट..!!

विहिर मनाची भरली नाही..
यंदा झाला पाउस हलकट..!!

डोळ्यामधले कळते तुजला..
उगीच का तू म्हटली...'चावट.'.!!

सुखाचीच पडझड झाल्यावर..
डागडुजी दुख करते दणकट...!!

आय अ‍ॅन्ड मी: भाग ६

Submitted by चैर on 25 June, 2014 - 01:40

टीपः ही कथा मायबोलीवर लिहायला सुरुवात करून खुप महिने उलटून गेलेत. मला कल्पना आहे की तेव्हा पहिले सगळे भाग नियमितपणे वाचलेले एव्हाना गोष्ट विसरून गेले असावेत. पण इतक्या महिन्यात मला खरंच लिखाण शक्य झालं नाही. पुढचा भाग लिहिताना इतकंच म्हणतो की यावेळी नक्की नेटाने कथा पुर्ण करण्याचा प्रयत्न करेन. मायबोलीचे वाचक समजून घेतील याची खात्री आहे! चुभुद्याघ्या....


भाग ५
वरुन पुढे:

काही वर्षांपूर्वी:

विषय: 

Pages

Subscribe to RSS - लेखन