लेखन

व्यसन कार्याक्रमाचे …।

Submitted by कृष्णतारा on 22 January, 2015 - 02:00

सहा वाजले …
घड्याळाचा काटा जसाजसा पुढे सरकत होता तशी तशी तिची बैचेनी अजूनच वाढत होती ,
डोक्यात त्सुनामीनी हल्ला करावा , सारे जग उलटे -पालटे व्हावे असे तिच्या मनात विचार येत होते….
"काय होईल ? कोण वाचवेल तिला ? असाच शेवट का व्हावा? पुढच्या वेळी देखील हेच असेल का? "

.
. .
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

आणि मालिका संपली …।

विषय: 

भेटवस्तू

Submitted by शिरीष फडके on 21 January, 2015 - 01:37

भेटवस्तू
पूर्वीच्या काळी दळणवळणाची फारशी साधनं नव्हती. एका गावातून दुसर्या गावात जाण्यासाठी बरेच दिवस लागायचे. कधी कधी तर कित्येक महिने प्रवासात जायचे. त्या काळी मुलगी एका गावातून दुसर्या गावात लग्न करून जाणं म्हणजे मुलगी फार दूर गेली असं आईवडिलांना वाटायचं. कारण कधी कित्येक दिवस, कधी कधी कित्येक महिने, कधी तर कित्येक वर्षं आईवडिलांची आणि मुलीची भेटच व्हायची नाही. जी काही भेट व्हायची ती पत्रातूनच. अशाच एका आईवडील आणि त्यांच्या लाडक्या मुलीच्या बाबतीतली ही एक छोटीशी गोष्ट.

विषय: 
शब्दखुणा: 

राधा कृष्ण

Submitted by शिरीष फडके on 20 January, 2015 - 07:22

राधा कृष्ण
राधा आणि कृष्णाचं नातं काय? या प्रश्नाबद्दल बरेच वाद आहेत. कुणी म्हणतात, राधा केवळ कृष्णाची भक्त होती. कुणी म्हणतात ती केवळ त्याची प्रेयसी होती. पण राधा-कृष्ण हे पती-पत्नी असण्याबद्दल बर्याच शंका-कुशंका आहेत. थोडक्यात काय तर राधा ही कृष्णाची प्रेयसी किंवा भक्त होती आणि याचे संदर्भ बर्याच ग्रंथात सापडतील. कृष्णाची पत्नी कोण हा प्रश्न समोर आला तर उत्तरादाखल पुढील नावं येतील – रूक्मिणी, सत्यभामा, जांबवती, नग्नजित्ति, लक्षणा, कालिन्दि, भद्रा आणि मित्रवृन्दा. तशा कृष्णाच्या सोळा सहस्र पत्नी होत्या.

विषय: 
शब्दखुणा: 

राधे ६... मीरा-१

Submitted by अवल on 17 January, 2015 - 21:40

आणि तोही दिवस आठवतो...
कितीतरी युगं पुढे नेऊन ठेवलस त्या दिवशी तू मला...

यमुनेकाठची अशीच एक सुंदर सकाळ होती ती. पाणी भरता भरता, एका क्षणी तू थबकलीस, पुन्हा घट यमुनेत रिकामा केलास; अन पुन्हा भरू लागलीस. जरी मी पावा वाजवत असलो तरी लक्ष तुझ्याकडेच होतं माझं. तू पुन्हा घट रिकामा केलास अन पुन्हा भरू लागलीस...???

शब्दखुणा: 

बॆक टू स्कूल !

Submitted by अनुराधा म्हापणकर on 16 January, 2015 - 01:10

वॊर्डरोबचे वरचे खण म्हणजे माझ्या मते स्टोरेज कमी आणि आठवणींचेच कप्पे जास्त असतात. ही जागा जेवढी मोठी, तितक्या जास्त आठवणी. साधारणत: तुम्ही वयाची चाळीशी गाठत आलात की हे कप्पे खचाखच साठून जातात.

विषय: 
शब्दखुणा: 

………. राहिले मी एकटी !

Submitted by अनुराधा म्हापणकर on 16 January, 2015 - 01:05

परवाच्या रविवारी भल्या सकाळी एका मैत्रिणीचा फोन आला. सूर रडवेला.. तुझ्याकडे एक काम आहे गं.. माझ्या आईशी बोलशील का एकदा ? नंतर ती बरंच काही बोलत- सांगत राहिली. घरातले अनेक प्रसंग माझ्यापुढे उभे करत राहिली. तिची माझी मैत्री पंधरा सोळा वर्षांची. तिच्या आईबाबा आणि तिच्या घरच्यांनाही मी जवळपास तेवढीच वर्षं ओळखत होते. त्या सगळ्या कुटुंबाशी माझं अत्यंत आपुलकीचं नातं होतं. त्यामुळे, मी कसं बोलू तुझ्या आईशी, म्हणत तो विषय टाळण्याचा प्रश्नच नव्हता. पण माझ्या बोलण्याने त्यांचा प्रश्न कितपत सुटेल याची मलाच शाश्वती नव्हती. तरीही बघते प्रयत्न करुन असा विश्वास देत मी फोन ठेवला.

विषय: 

सलाम!

Submitted by झुलेलाल on 15 January, 2015 - 12:36

परवाचाच एक अनुभव. गाडी स्टेशनवर थांबण्याआधी रिकामी झाली होती. मी व्हॉटसअपवर असल्याने मला स्टेशन आल्याचे जरा उशीराच लक्षात आले. फर्स्टक्लासचा तो डबा जवळपास रिकामा होता. समोरच्या बाकावर, माझ्यासारखाच, उशीरा लक्षात आलेला एकजण होता. मी उतरताना सहज वर बघितलं. एक चकचकीत बॉक्स असलेली प्लास्टिकची पिशवी कुणीतरी रॆंकवर विसरून गेला होता. मी बाजूच्या त्या माणसाला विचारलं.
ये आपका है?
त्याची नसल्यामुळे तातडीनं तो नाही म्हणाला. पण लगेचच त्याचं लक्ष त्या पिशवीवर खिळलं.
मी उतरलो. मागे बघितलं.
तो माणूस डब्यात रेंगाळला होता.
थोडं पुढे जाऊन मी थांबून बघू लागलो.

सलाम!

Submitted by झुलेलाल on 15 January, 2015 - 12:36

परवाचाच एक अनुभव. गाडी स्टेशनवर थांबण्याआधी रिकामी झाली होती. मी व्हॉटसअपवर असल्याने मला स्टेशन आल्याचे जरा उशीराच लक्षात आले. फर्स्टक्लासचा तो डबा जवळपास रिकामा होता. समोरच्या बाकावर, माझ्यासारखाच, उशीरा लक्षात आलेला एकजण होता. मी उतरताना सहज वर बघितलं. एक चकचकीत बॉक्स असलेली प्लास्टिकची पिशवी कुणीतरी रॆंकवर विसरून गेला होता. मी बाजूच्या त्या माणसाला विचारलं.
ये आपका है?
त्याची नसल्यामुळे तातडीनं तो नाही म्हणाला. पण लगेचच त्याचं लक्ष त्या पिशवीवर खिळलं.
मी उतरलो. मागे बघितलं.
तो माणूस डब्यात रेंगाळला होता.
थोडं पुढे जाऊन मी थांबून बघू लागलो.

सलाम!

Submitted by झुलेलाल on 15 January, 2015 - 12:36

परवाचाच एक अनुभव. गाडी स्टेशनवर थांबण्याआधी रिकामी झाली होती. मी व्हॉटसअपवर असल्याने मला स्टेशन आल्याचे जरा उशीराच लक्षात आले. फर्स्टक्लासचा तो डबा जवळपास रिकामा होता. समोरच्या बाकावर, माझ्यासारखाच, उशीरा लक्षात आलेला एकजण होता. मी उतरताना सहज वर बघितलं. एक चकचकीत बॉक्स असलेली प्लास्टिकची पिशवी कुणीतरी रॆंकवर विसरून गेला होता. मी बाजूच्या त्या माणसाला विचारलं.
ये आपका है?
त्याची नसल्यामुळे तातडीनं तो नाही म्हणाला. पण लगेचच त्याचं लक्ष त्या पिशवीवर खिळलं.
मी उतरलो. मागे बघितलं.
तो माणूस डब्यात रेंगाळला होता.
थोडं पुढे जाऊन मी थांबून बघू लागलो.

Pages

Subscribe to RSS - लेखन