लेखन

नायजेरियन विचित्र कथा - २ - बाबूल मोरा..

Submitted by दिनेश. on 1 February, 2015 - 09:40

हि घटना आहे १९९६ ची. मी त्यावेळी नायजेरियामधल्या पोर्ट हारकोर्ट या भागात होतो. हा भाग खनिज तेल समृद्ध आहे. पुढे हे शहर अपहरणासाठी कुप्रसिद्ध झाले. मी होतो त्या काळातही ते सुरक्षित नव्हतेच.

मी एका फ्रेंच कंपनीत नोकरीला होतो. आमच्या कंपनीत मी सोडल्यास दुसरा कुणीही भारतीय नव्हता. ४० फ्रेंच, १ इतालियन, १ जर्मन, १ ब्रिटीश आणि एक साऊथ आफ्रिकन होता. माझ्यासोबत ब्रिटिश आणि इतालियन माणूस रहात असे. आम्ही रोज एकत्रच कामावर जात असू.

घर ते ऑफिस अंतर फार नव्हते, पण तिथल्या "गो स्लो" ( गो स्लो म्हणजे नायजेरियन ट्राफिक जाम ) मूळे

गंध मातीचा

Submitted by bnlele on 1 February, 2015 - 06:40

या मातीचा गंध आगळा, नित्य इथे दिव्य सोहळा
कळ्या डोलति वेली वरती, मोहोर झुलतो अंब्या वरति
अमृतकुंभ उभ्या नारळी, पीत लेवुनी सज्ज पोफळी
वारा घाली मंजुळ शीळ, पाट वाहतो दुडक्या चाली
साद तयाला किलबिल वाणी, मनात घुमते अभंग वाणी
या मातीचा गंध आगळा, गोडवा शहाळी पाण्याला
आकाशी अन्‌ रंग निळा, इथेच घ्यावा श्वास मोक्ळा.

विषय: 

नायजेरियन विचित्र कथा -१ - एक कर्नल कि मौत

Submitted by दिनेश. on 31 January, 2015 - 05:39

मी नायजेरियातल्या अगबारा या गावी नोकरी करत होतो त्या काळातली हि घटना. या गावी मोठे मोठे कारखाने आहेत. ग्लॅक्सोचाही कारखाना आहे. आमच्याच कंपनीचे अॅसिड प्लांट, ग्लास प्लांट, फर्टीलायझर डेपो, सिलिकेट प्लांट, आयर्न डेपो अशी काही युनिट्स होती. ६० च्यावर भारतीय होते आणि ३०० च्या वर नायजेरियन होते.

प्रत्येक विभागाचा कारभार बघायला स्वतंत्र मॅनेजर होतेच, पण तरी या सगळ्यांची मोट एकत्र बांधायला म्हणून एक रिटायर्ड कर्नल दाखल झाले होते. त्यांना कर्नलच म्हणायचे असा त्यांचा आग्रह होता.

पाश तोडावे कसे?

Submitted by मुग्धमानसी on 30 January, 2015 - 05:07

रोज मी पुसते तिथे ते खोल रुजलेले ठसे...
उगवते तरिही तिथे जे... त्यास उपटावे कसे?

बिलगते स्वत:स मी होऊन माझी माऊली
पण चुका अपराध हे पदरात मी घ्यावे कसे?

शेवटी तूही मला हसण्यावरी नेलेस ना?
मी किती गंभीर आहे... सांग सांगावे कसे?

लख्ख सारे आरसे करूनी असा गेलास तू...
मी तुझ्या बिंबास आता सांग शोधावे कसे?

राखुनी असतात अंतर जवळ असणारे सुधा..
दूर असणार्‍या कुणाचे पाश तोडावे कसे?

My Confession

Submitted by Çhetan Thakare on 28 January, 2015 - 02:59

My Confession

तो वार रविवार, सप्ताहाचा शेवट चा वार असल्याने त्या दिवशी सर्व दुकाने सहसा बंदच होती. रस्त्यावर वर्दळ तशी कमीच होती कारण घनदाट भरून आलेल्या आभाळाने आपल्या गरुडा सारख्या ढगांनी सुर्याला झाकून घेऊन जमिनीवर असह्य पणे सरी कोसळत होत्या. जणू तो जमिनीवर त्या दिवशी रागच काढत होता. पावसा पासून वाचण्यासाठी मी बसस्टोप चा आधार घेतलेला होता आणि तोच मला एक आधार होता, कारण पंचवटी कडे जाणारी बस ही त्या थांब्यावर थांबूनच जाणार होती आणि एखादा मुलाने भूक लागल्यावर जेवणाची वाट पहावी तशी मी त्या बस ची वाट पाहत होतो.

विषय: 
शब्दखुणा: 

तिर्‍हाईत

Submitted by मोहना on 27 January, 2015 - 19:53

"आपल्या शाळेचं माजी विद्यार्थी संमेलन आहे. जायचं का एकत्र?"
"कोण बोलतंय?" उल्हासने चढ्या आवाजात विचारलं.
"अरे, सीमा बोलतेय. मला वाटलं फोन कुणाचा ते पाहिलं असशील."
"नाही पाहिलं. बोल."
"आपल्या शाळेचं माजी विद्यार्थी संमेलन आहे त्याला जायचं का एकत्र?"
"कधी?" तिरसटल्यागत त्याने विचारलं.
"आहेत अजून दोन महीने. आणि तुझं काही बिनसलं आहे का? किती मग्रुरी आवाजात. बोलायचं नसेल मनात तर तसं सांग ना. ही कसली नाटकं."
"ए, आता तू नको सुरु करु बाई. तो सावंत एक डोकं खाऊन गेला. तो बाहेरचा. तुम्ही घरचे."
"काय झालं? भांडलास?"
"सोड गं ते. कधी आहे तुझं ते संमेलन? तारीख सांग."

शब्दखुणा: 

स्वातंत्र्य व प्रजासत्ताक दिनावर निबंध

Submitted by अनुराधा म्हापणकर on 27 January, 2015 - 04:58

स्वातंत्र्य दिन व प्रजासत्ताक दिन अनुक्रमे १५ ऒगस्ट व २६ जानेवारीला येतात. या दिवशी आम्ही व्होट्सअप फेसबुक ट्विटरवर अनेक पेट्रिऒटिक सॊन्ग्ज आणि फोटो "शेअर" "अपलोड" आणि फोरवर्ड करतो. तिरंग्याच्या फोटोला "लाइक" करतो. देशभक्तीच्या पोस्टसवर "कमेन्टस" करतो. यादिवशी टीव्हीवर स्वदेस, तिरंगा, क्रांतीवीर, चकदे, बॊर्डर असे अनेक देशभक्तीचे सिनेमेही लागतात. त्यातले सन्नी देओल आणि शाहरुख खान आम्हांला विशेष आवडतात. नाना पाटेकरच्या डायलॊगला आम्ही हटकून टाळ्या वाजवतो.

विषय: 

रे मना....

Submitted by मनी मानसी.... on 24 January, 2015 - 06:20

कधी कधी काहीच सुचेनासं होतं हल्ली.…
भावनांचा कल्लोळ अन
शब्दांची घुसमट असह्य होते...
खोटया संवेदनांच्या लख्ख प्रकाशाने
होरपळणाऱ्या मनाला संवेदनाहीन अंधाराची ओढ लागते....
मग वाटतं बंद करून टाकावीत मनाची दारं,
अगदी कायमचीच...
श्वासही थांबवावा...
कोंडलेल्या भावना आणि गुदमरलेले शब्द
मोकळे तरी होतील...
कायमचे. ....
मग अगदी सोपं होईल
रित्या मनाची तिरडी बांधणं....
अगदीच सोपं.....

-- मानसी.

चित्रपट आणि चिवचिव!

Submitted by राफा on 24 January, 2015 - 02:11

तर, प्रसंग नेहमीचाच.. कारण ‘पात्रं’ तीच!

जवळचे चित्रपटगृह... ब-यापैकी चांगला चित्रपट... मी..

आणि आजूबाजूला निवांत बोलणारी लोकं!

लक्षात घ्या, सामान्य प्रेक्षक म्हणून (इथे काही मित्र ‘अतिसामान्य!’ असे 'धुमधडाका'तल्या अशोक सराफ सारखे ओरडतील! सच्चे मित्र हे असेच असतात) मला चित्रपट (व पॉपकॉर्न, सामोसे इत्यादी) चा आस्वाद घ्यायला आवडते/आवडले असते. मी काय तिथे पोलीसगिरी करायला जात नाही की संस्कृतीरक्षणही. पण दोन चार वेळा दुर्लक्ष केल्यावरही दोन रांगापर्यंत ऐकू जाईल एव्हढ्या मोठ्या आवाजात कुणी बोलत असेल तर कवटी सरकतेच.

विषय: 

Pages

Subscribe to RSS - लेखन