तो एक तास

Submitted by माऊमैया on 25 December, 2019 - 02:24

एवढ्या गुलाबी थंडीत, झोप पूर्ण झाली नाही, हे कळत असूनही उठावंच लागतं. आणि सगळं भराभर आवरून घ्यावं लागतं. कारण लगेच ' तो एक तास ' सुरु होतो. नेहमीच येतो तसा. पण हल्ली एक महिनाभर, तो मला अगदी नकोसा वाटतो... आणि तिला तर अजिबातच आवडत नसेल 'तो'. असं का वागते ती सध्या, काही कळतंच नाही; आणि काय उपाय करावा, तेही समजत नाहीये.

ती, म्हणजे यावर्षी बालवाडीत जायला लागलेली माझी लाडुली लेक. आणि मी, तिची आई... तिच्यामुळे आईपणाच्या एकेक पायऱ्या चढत शिकणारी...

रोज सकाळी घाई-गडबड करून कसंबसं सगळं उरकून, तिचा डबा- बाटली भरून , रुममध्ये प्रवेश केला, की सुरू होतो.... तो एक तास...
तिला उठवतानाच दोघींनाही माहित असतं, की तिला अजिबातच शाळेत जायची इच्छा नाहीये. पण मागच्या महिन्यात बरेच दिवस सुट्टी झाल्यामुळे, आता तिने रोज शाळेत जावं, अशी माझी इच्छा ( म्हणजे खरंतर हट्टच) असते. मग तिचे बहाणे सुरू होतात, " अजून झोप येतेय, झोपायचंय. " मग शक्यतो तिच्या कलाने घेऊन, तिला न रडवता ( आणि माझा आवाज प्रेमळ ठेवून ), रुमच्या बाहेर आणणं, ही माझी ( म्हणजे माझ्या सहनशक्तीची ) पहिली कसोटी.

बाहेर आलं की, दात घासायची इच्छाच नसते. मग पेस्टच आवडत नाही, ब्रशच आवडत नाही, इथे नाही उभी राहणार, कडेवर उचलून घे; इत्यादी विविध कारणं येतात. ब्रश तोंडात जाण्यासाठी, खूप विनंत्या, दातांच्या टीचरकडे (डेन्टिस्ट) नेण्याची भीती हे प्रकार झाले की, पुढचा कार्यक्रम व्यवस्थित होतो. कारण मुळातच दात घासणं, हे तिच्या आवडीचं काम. आणि नंतर चूळ भरणे, हे सगळ्यात नावडतं काम. मग इथून माझा चढा सूर लागयला सुरुवात होते, कारण घड्याळाचा काटा पण माझं ऐकत नसतो. कसंबसं समजावून, ओरडून जबरदस्तीने, चूळ भरून होते.

इथपर्यंत वेळ हातातून निसटून चाललेली असते. आणि माझ्या सहनशीलतेची मर्यादा संपत येते. तिची आंघोळ हा आमच्या युद्धातला शेवटचा टप्पा. ( हो, युद्धच. कारण प्रेमाने परिस्थिती हाताळण्यासाठी वेळच उरलेला नसतो माझ्याकडे. आणि आमच्या दोघींच्या कर्कश आवाजांमुळे घराचे रणांगण होते. एव्हाना शेजारच्या चार घरांत, ती शाळेत निघालीय, हे समजलेलं असतं. ) तिला माहिती असतं, एकदा आंघोळ झाली की मी तिला शाळेत पाठवणारच. ती पूर्ण असहकार पुकारते. मग मात्र माझ्याकडे पर्यायच नसतो. तिला जबरदस्तीने उचलून बाथरूममध्ये नेते आणि आंघोळ घालते. त्यावेळेस ती प्रचंड रडते, किंचाळते, हात-पाय झटकते, मला मारते. मला अगदी 'पत्थरदिल', निष्ठूर आई व्हावं लागतं तेव्हा.

एवढा गोंधळ झाला की दोघीही दमतो जरा. शेवटची दहा-पंधरा मिनिटं राहिलेली असतात. मग तिला टॉवेल गुंडाळून रुममध्ये नेलं की आमच्या युद्धोत्तर वाटाघाटी सुरू होतात. तिला हवा तो फ्रॉक घालणे ( माझ्या सुदैवाने यंदा तिला गणवेश नाही ), हातात बांगड्या, केसांना क्लिप किंवा एक किंवा दोन पोनी ( छोटी नारळाची झाडं ), हे सगळं ती म्हणेल तस्सं. कधीकधी मोबाईलसुद्धा मिळतो. मग ती न रडता तिची तयारी करु देते. मग तिला पटापट तयार करून चपाती-भाजी भरवून, शाळेच्या गाडीत बसवणे; हा या कार्यक्रमाचा शेवट.

पण या शेवटाकडे येईपर्यंत उशीर झाला आणि खायच्या आधीच गाडी आली, तर तिला उपाशी कशी पाठवणार म्हणून २-३ वेळा, तिच्या पप्पांना सांगितलं तिला शाळेत सोडायला.पप्पा सोडणार म्हटलं की, कळी खुलणार लगेच लाडूची. मग हसत हसत शाळेत जाणार. पण सलग २ दिवस पप्पांनी सोडल्यावर, तिसऱ्या दिवशी शाळेच्या गाडीत बसायला तयारच नाही बाईसाहेब. अक्षरशः ढकलावी लागली तिला गाडीत. २ दिवस तोच हट्ट केला तिने. नंतर नेहमीप्रमाणे जायला लागली.

पण अजूनही रोज सकाळी 'तो एक तास' असतोच. आधी चांगली स्वतःहून शाळेत जाणारी मुलगी अचानक एवढी हट्टी कशी झाली, ते मला कळेना. कारण विचारलं तर म्हणायची, " टीचर ओरडतात." आता स्वभाव मुळातच एवढा नटखट आणि द्वाड आहे की, एकदा कधीतरी ओरडल्या, तरी रोजच ओरडतात असं सांगू शकते ती. मग एकदा एका प्रेमळ संवादातून मी खरं कारण शोधलं आणि ते होतं, "कंटाळा"..... त्याक्षणी खरंच काही उत्तर नव्हतं माझ्याकडे यावर.

रोज सकाळी 'तो एक तास' संपला की, माझं ते स्वतःलाच न पटणारं आक्रमक रुप आठवून मी विचार करत राहते. तिच्यावर एवढं ओरडायला आणि चिडायला मला आवडत नाही खरंतर. ती रडत असताना, माझा हट्ट पूर्ण केलाच पाहिजे, अशी मी तिची जबरदस्तीने तयारी करत असते, तेव्हा खूप वाईट वाटतं. कधी वाटतं, खरंच असं वागायची गरज आहे का? एखाद्या दिवशी तिला शाळेत न पाठवून बघावं का? पण मग वाटतं , तिला तशीच सवय लागली तर? अजून कंटाळा करेल मग. कधी वाटतं, शाळेत नाही पाठवायचं आणि दिवसभर कट्टी करावी तिच्याशी. मग समजेल तिला शाळेत न जाण्याची शिक्षा. पण मला जमेल का दिवसभर अबोला?

माझं लहानपण सुद्धा असंच होतं खरंतर. मलाही शाळेत जायचा खूप कंटाळा होता. मीही लहानपणी खूप मार खाल्लाय, शाळेत जायला नको म्हणून. तेव्हा कारण काय असायचं, ते आठवत नाही. पण कदाचित झोपेतून उठायचा कंटाळा असावा. ( जो अजूनही आहे ). नंतरही अगदी दहावीपर्यंत मला शाळेत जायचा कंटाळाच यायचा. पण जावंच लागेल हे समजत होतं, म्हणून जायचे. माझ्या लाडूचं पण असंच होईल का? इतकी कंटाळवाणी वाटेल तिला शाळा? की तिची शाळा माझ्या शाळेपेक्षा जास्त चांगली असेल? कित्ती ते विचार...

एवढ्या विचारांचं आणि अपराधीपणाचं ओझं घेऊन मी घरी जाते. नजरेसमोर सकाळची रडवेली लाडुली येत असते आणि आता तो रडका लाडू माझ्यावर रागावलेला दिसेल, अशी भीती वाटत राहते घरी पोहचेपर्यंत. पण घरी गेल्यावर माझी हसरी, खट्याळ लाडुली धावत माझ्याजवळ येते; मी उचलून घ्यावं म्हणून. आणि मग आमच्या घट्ट मिठीत 'तो एक तास' कुठेतरी गुडूप होऊन जातो.......

विषय: 
शब्दखुणा: 
Group content visibility: 
Use group defaults

आधी भाजी न खाणारे मुलं मोठे होऊन खायला लागतात का?>>
इतरांचे माहीत नाही पण मी मात्र स्वतः स्वयंपाक करायला लागल्यावर पूर्वी न आवडणार्‍या अनेक भाज्या खायला लागले..

हुशार आहे मुलगी! शाळा कंटाळवाणी असते हे फार लवकर समजलंय तिला Happy

च्रप्स, कठीण आहे तुझं Happy

मृणालिनी, तुझा प्रतिसाद वाचून खूप आनंद झाला. होम स्कूलिंग विषयी बरीच वर्षे वाचतेय मी. काही महिन्यांपूर्वी, माझ्या मोठ्या बहिणीनेही हाच सल्ला दिला मला. पण माझ्या सासरी, ही संकल्पना समजावून सांगणे हा मोठा प्रश्न वाटल्याने तो विचार मी तात्पुरता बाजूला ठेवला होता.

पण दोनच दिवसांपूर्वी माझ्या नवऱ्याने हा विषय काढला होता. तेव्हा तुझ्याबद्दल सांगितलं मी त्याला. तुझा हा प्रवास कसा झाला, ते सांगशील का?

Pages