.................................................................................................................................

Submitted by .... on 31 March, 2017 - 01:06

.................................................................................................................

Group content visibility: 
Public - accessible to all site users

त्या वेळी नाजुक भोळ्या, वार्‍यास हसवुनी पळती
क्षितिजांचे तोरण घेउन दारावर आली भरती.

तुझी आठवण आली की कशाचेही भान राहात नाही, वार्यापेक्षा जास्त वेगानी वेळ धावते....
इतके की भरती घरात येउन छतापर्यन्त पाणी आलं तरी ही भान आलं नाही...मग पुढंचं काही आठवतच नाही....जणू धुकंच...आणि त्या नन्तर तर
सगळं संपलंच...तुझी काटेरी आठवण ही राहिली नाही.....

लिहिताना च खूप सारे अर्थ सुचत जातात....काही मर्यादाच नाही ह्या कवितेच्या रसग्रहणाला.....

ह्या एका कवितेवर एक पुस्तक काढलं पाहिजे !!