शहरातली माणसं! घड्याळाच्या काट्यांच्या बेड्यांनी कैद केलेली माणसं! रोजमर्राह जिंदगीत, मुलाबाळांच्या, कामाच्या धबडग्यात कुठे निवांत वेळ मिळतोय एकमेकांशी सुसंवाद करायला? मग एखाद्या सुट्टीच्या दिवशी कुठे तरी जायचं चौकट मोडून बाहेर फिरायला....तेवढंच स्वातंत्र्य!
चन्द घड़ियॉं यहीं हैं जो आज़ाद हैं...

धन्यवाद!

