अंधाराचे घर माझे न कुठेही प्रकाश
सावल्याही नसती आता न अवसे आकाश

माय ज्योती होती बाप दिव्यातली वात
वणव्याच्या तेजा भुलले विदग्धी ही साथ

कधी पांघरुन उषा कधी चांदणे लेवुन
जे जे भासले ते तेज गेले चटके देउन

कधीचाच भावत आहे
एकटाच मज हा पथदीप

सरुन गेल्या चार पिढ्या
अन्
विरुन गेली वर्षे अपार

बदलुन कुणाची लक्तरे
अन्
जोडुन पाहिली अस्तरे

नव्हाळीस जरी मुकलो
अन्
मनातुनही ना सुकलो

तरी
आठवते मजला अजूनही
त्या स्वर्णवर्खाची रात

नाही वाटत भिती आता कुणाची
दाबून राहीलेल्या त्या आसवानाही

नाही वाटत आता चिन्ता उद्याची
रित्या झालेल्या आजच्या आभाळालाही

नाही राहिली आता आसक्ती जगण्याची
आजवर झालेल्या प्रेमाच्या सक्तीचीही

नाही सरली वाट चालण्याची जरी ही

एक प्रवास-
अचानक सुरू झालेला
धुन्दीत धावणारा
मस्तीत मोहरणारा
सगळे, सगळे मागे सारणारा ...

असाही एक प्रवास-
हळुवार स्वप्नानी भरलेला
अलगद झुल्यावर बसलेला
मयुरपन्खानी डोलणारा
फुलान्सह बहरणारा .....

आणि हा एक प्रवास-

राजघाटावर | खादीचा वावर |
गांधीबा पार | आश्चर्यचकीत ||
तिथी की जयंती | महात्मा पुसती |
नेते जयजयकारती | सत्तामेवाजयते ||
डाव्यांनी अवचित | केले 'अणु'चित |
पाठींबा खेचीत | ठाकले विरोधी ||
लागली ठास | संकटी देश |

आतल्या आतले पाळणा पाळणे
आजही बाळझोळीतले लोळणे
तोच चंद्र आरसा खेळण्यात मांडणे
बाहुलीकाळजाचे मुके वागणे

जून झाल्या कथा मोहिनी परी तशीच
स्वप्नसृष्टीत नाही कशाचे उणे
वेध तरुणाईचे मधाचे पोवळे
रानवार्‍यातही झुळुक गाई गाणे

जगण्याची ही आस असुरी
शेशवाची गरज माऊली,
सांजसकाळी वेळीअवेळी
मी दुग्धपानंच केले......मी प्रेम कुणावर केले......

बालपणं खेळी घालवले
घरात पाऊल कधी न टिकले,
निस्वार्थ अशी माता ती प्रेमळ

असलो जरी आम्ही
मुके,बहिरे,आंधळे,पांगळे,
आम्ही सुध्दा मानव आहोत
नाही जगावेगळे.......

दया,करूणा,सहानुभूतीची
नको भीक आम्हां,
माणुसकीचे आम्ही भुकेले
आमचा काय गुन्हां.......

धडधाकट, हो डोळस तुम्हीं
तुम्हां काय कमी,
रक्त आपले एकसारखे

अंधारल्या या मना दाव अंतरीचे ज्ञान
धाव धाव ज्ञानदेवा दाव मुक्तीचा सोपान ,

नको दावू रे मजला सुखाचा हा चांगदेव
भक्तीमार्गे आली मज आता निवॄत्तीची जाण ...... धाव धाव ज्ञानदेवा....

मन वढायं वढायं म्हणे माय ती बहिणा

रोज सकाळी पडते
टक्क नेहमीचे उन

कुठे पळाला पाउस
सरला केव्हाच जून

पागोळ्याही दिसल्या नाही
धारांचा तर पत्ताच नाही

कसे व्हायचे छत्रीचे
ढग गेले गा विरून

डिक्कीत बंद रेनकोटही
टोप्यांचा वेगळाच छंद

काटा वीज आमुची