दिवस: मधलाच कोणताही
वेळ: दुपारची कंटाळवाणी

" हे घे. "

रघूने स्वत:वरच खुश होतं जवळ येऊन माझ्या टेबलावर एनवलप टाकलं.
"मर रही थी पब्लिक. मैने तेरे लिये उठाये दो पास."

काचेबाहेरच्या लांबवर पसरलेल्या समुद्राच्या इतक्या उंचावरुन पहाताना अधिकच मलूल दिसणा-या फेसाळत्या पट्टीवरची नजर आत घेत मी कंटाळूनच ते उचललं.

तेरे शहर में.. गुलाम अलीची कॉन्सर्ट. उद्या संध्याकाळची.

"चल सोड. स्पॉन्सर करणारा क्लायन्ट माझाच. आयमिन पूर्वीचा माझा. आता असेल तुमचा कोणाचा. पण तेच स्पॉन्सर करताहेत आणि मी आलेली माहितेय दारुवालाना तेव्हां ते पाठवणारच मला."

"कुछ भी. दारुवाला नाहीचे आता पीआरला."

"ठिक आहे. मग माझ्या नावाचे नाहीत तर मी नाही जात. देऊन टाक रागा कलेक्शनचं कॅम्पेन जे कोणी बघतय त्यांना. तसंही बोरच होणार इथून ट्रॅफ़िकमधून ऑलदवे एनसिपिए पर्यंत जायला. "

आता मात्र रघू धक्का लागल्यासारखा खुर्चीवरुन उठला.
"गुलाम अली का कॉन्सर्ट ट्रॅफ़िक बोर होगा इसलीये छोडेगी तु?
मजा करत होतो यार मी. तुझे हुआ क्या है आज कल?"

" नको. मी पण मजाच करत होते. मला जाताच येणार नाहीये उद्या."

"..? "

"त्या तुमच्या नव्या मॅडमची वाट बघतेय अजून. प्रेझ चारलाच संपल्याचा कॉल केला मारे. पण अजून उगवली नाहीये. उद्या तर लागोपाठ दोन आहेत. म्हणजे अजून उशिर होणार हे उघड आहे."

"अरे तिचं काय तुला? ती येईलच ना. प्रोसेसलाही तिच देईल. प्रेझ चांगल देते ती. अकाउंटही छोटेसेच तर आहेत. ओकेच असणार. हुशार आहे ती."

"आहे हुशार तर स्वतंत्रच देत जा ना कॅम्पेन्स. माझ्या डोक्यावर कशाला तिचं रिपोर्टींग?"

"तुझ्या डोक्यावर काय? तुला असिस्ट करायला दिलय तिला. आत्ता कुठे इंटर्न संपलय तिचं. नुकतीच आली आहेस परत. आल्या आल्या तुला सगळेच आधीचे क्लायन्ट्स.. "

"जमणार नाहीत बघायला आता हो ना? म्हणून ते काल कॉलेजातून कॅम्पस इन्टर्व्यू देऊन घेतलेल्या मुलीला बघायला दिले."

"ओ कमॉन. तुझे तिकडचे सगळे ब्लूचीप तुझ्याजवळच तर आहेत. तुला हवेत कशाला हे चिल्लर?"

चिल्लर? .. खरं आहे. आत्ताच्या फ़क्त वर्ल्डवाईड रिलिजेस देणार्या क्लायन्ट्सच्या तुलनेत चिल्लरच.
पण हे मी इथे होते तेव्हाचे मुळचे माझे. माझे एकटीचे होते. काय काय केलेलं ते टिकवायला एकदा मिळाल्यावर.
आता बघू शकणार नाही असं का वाटावं कुणाला?

मी काहीच बोलत नाही बघून रघूही गप्प झाला. बहुधा माझा चेहरा चांगलाच पडलेला होता ते त्याने पाह्यलं असावं. .

बाजूच्या काचेतून दिसणा-य ढगाळ हवेत अजूनच मलूल वाटणा-या फेसाळत्या पट्टीकडे मलाही कुठे पहावत होतं?

ति धाडकन दार ढकलत आत यायची. काचेवर दोन्ही पंजे टेकवत. गडबड करत काहीतरी सांगायची परत बाहेर जायची. बाहेरचं डिपार्टमेन्ट आवाजात नुसतं बुडून गेलेलं. तिने ढकललेल्या काचेसोबत आवाजांचे काही तुकडे तेवढ्यापुरते आत शिरायचे मग तिच्याबरोबरच बाहेर जायचे. बहुतेकवेळा आत येतानाही तिचं फोनवर बोलणं चालूच असायचं आणि टेबलवर समोर येऊन बसली तरी संपायचं नाही. लोकल क्लायन्ट्स डोकं खायचे तिचं. हे हवय, ते का दिलं? शेकडो प्रश्न. तिचा लन्चही मग घाईघाईत कसल्यातरी फ़ॉलोअपमधे अडकून धावतपळतच व्हायचा किंवा राहून जायचा. आधी ऑफ़िसात असायची तरी कितीसा वेळ? असेल तितक्या वेळात फ़ुलपाखरासारखी भिरभिरत रहायची नुसती क्लायन्ट्सच्या तालावर.

ह्या आतल्या ओव्हरसीज सेलवर शांततेचा गडद तवंग पसरलेला. काही मोजकेच महत्वाचे क्लायन्ट्स. त्यांचे सैनिकी शिस्तीतल्या सारखे मिडिया प्लॅन्स वर्ष दोन वर्ष आधीच ठरलेले. जग इकडचं तिकडे हललं तरी त्यात तसूभरही जास्त कमी बदल नाही. त्यांची स्वत:ची क्रिएटिव,मिडिया डिपार्ट्मनेन्ट्स अद्ययावत. उगीचच या त्या कारणांसाठी सतावण्याचा प्रश्नच नाही. काही मेजर चेन्ज झालाच तर डायरेक्ट मिडिया चिफ़शी कॉन्टॅक्ट तेव्हा तोही त्रास नाही.

बाजूच्या काचेतून दूरवर दिसणार्या समुद्राच्या मलूल लाटांचे आवाज नसलेले हेलकावे मोजत नाहीतर कम्पूटर स्क्रीनवर उमटणार्या बिन आवाजी शब्दांचे खेळ खेळत बसायला वेळच वेळ असल्यासारखा.

त्या लांबवरच्या समुद्रापेक्षाही लांब गेल्यासारखे वाटणारे पूर्वीचे इथले दिवस..
ते सगळेच दिवस.. त्यावेळच्या माझे..

पीजी संपायच्या आतच जॉइन झालेले आम्ही दोघं तिघं इंटर्न्स. जोसफ एकटाच तेव्हा आख्ख मिडिया पहायचा. त्याची असिस्टंट किरण. आणि मग आम्ही. उगीच दहा दहा वेळा क्लायन्ट्सना फोन करत रहाणं. तिकडे जायचा चान्स शोधणं. जाणं. ब्रीफ़ आणणं. मिडिया प्लॅन्स बनवणं. टिआरपी डेटा अपडेट करत रहाणं. लास्ट इयर कॅम्पेन्सचे डिटेल्स काढणं. बजेटचे अंदाज घेणं. त्यावर पैजा लावणं. आणि संबंध नसतानाही आख्खी कॅम्पेन तयार होईपर्यंत प्रत्येक स्टेजमधे लुडबुड करणं. ऑडिशन्सना हातात कॉलशिट्स घेत हजर रहाणं आणि तिथे नुस्ती धमाल करणं. बाहेरच्या लाउन्जमधे बसलेल्या, बाहेरची जन्ता ज्यांना पाहून उह नाहीतर आह करते त्या एस्टॅब्लिश्ड मॉडेल्सना उगीच ऍटीट्युड दाखवत समोरुन निघून जाणं आणि मग आत आल्यावर त्यांच्या प्रत्येक गोष्टीवर खिदळत गॉसिप करणं. शूटला हजर राहण्यासाठी हज्जार कारणं शोधणं आणि बहुतेकवेळा जायला मिळायचंच नाही तेव्हां निषेध म्हणून ग्रूपने इरॉसला पिक्चर बघायला निघून जाणं आणि नेक्स्ट डे शिव्या खाणं. बॉसच्या मागे लागून लागून चॅनेल्स नाहीतर पॉश मासिकांच्या मिडिया पर्सन्सच्या अपॉइन्टमेन्ट्सना हजर रहाणं. तिथेही उगीच स्वत:च अर्धवट नॉलेज पाजळत मधे मधे करणं. एखादं किरकोळ अकाउन्टचं प्रेझेन्टेशन स्वतंत्रपणे करायला मिळालं की अगदी आकाशाला हात थाटात रंगिबेरंगी फ़ोल्डर्स, बॅग्ज आणि त्यात हजारो नोट्स कोंबून, सीडीजचा गठ्ठा घेऊन कसल्यातरी अफ़ाट आत्मविश्वासाने क्लायन्टच्या कॉन्फ़रन्सरुममधे पाय ठेवणं. ते ओके झालं की तेव्हां आम्हाला पॉइन्ट्स द्यायचे. मिडिया प्लॅन आख्खा पहिल्या फटक्यात पास करुन आणला तर बोनस पॉइन्ट्स. तसं कधीच व्हायचं नाही अर्थात. क्लायन्ट्सना कायमच आहे त्यापेक्षा वेगळं आणि बेस्ट हवंच असायचं. तरी उत्साह कधीच कमी व्हायचा नाही.. जोसफ सांगायचा. ज्या त्या डिपार्टमेन्टमधे डोकवत बसू नका. जॉब प्रोफ़ाईल कधीच निट बनणार नाही अशाने या फ़िल्डमधे. सगळं एकातएक गुंतलेलं रहातं. कोण कशाला ऐकायला बसलय.

आता किती आणि काय काय वेगळं?
एजन्सी पहिल्या दहात होतीच आता पाचात आली. ब्लूचीप क्लायन्टेल वाढलेलं. प्रोफ़ॅशनॅलिजम तर भरपूरच. या सेल मधून त्या सेलमधे कामाशिवाय आता सहजासहजी फ़िरताही येत नव्हतं. डिपार्टमेन्ट्ससुद्धा एकमेकांत सिक्रिसी बाळगायला शिकल्यासारखी. आपलं काम सोडून दुसरीकडे डोकवायचं नाही ही तिथली शिस्त आता खरंतर माझ्याच अंगात जास्त भिनलेली.
त्यात आता सिनियरपणाचा बसलेला शिक्का..

गुलाम अली चे स्वर कॉन्सर्ट ऐकायच्या आधीच मनात गुंजायला लागलेले..

हम तेरे शहर में हैं अन्जाने..

उनसे कोई भी कुछ नही कहता..
लोग आते हैं मुझको समझाने..

बिन तेरे कौन हमको पहचाने..
हम तेरे शहरमें..

कंटाळ्याची पुटं जास्तजास्त चढत चाललेली.

------------------------------------------------------------------
कंटाळा कंटिन्यूज.. (2)

दिवस: पुढचा
वेळ: दुपारची कंटाळवाणी

"ट्वेन्टीसेवन. कौन है अब? कम फ़ास्ट.
साईड प्रोफ़ाईल"

सत्तावीस नंबरवर आलेल्या मुलीने सराईतपणे साईनबोर्ड पोटाशी धरला. त्यावर स्वत:च्या मॉडेल कॉर्डिनेटरचे नाव तिनेच उठता उठता स्केचपेनने लिहून आणलेले. आपलं नाव आणि नंबर कॅमे-यात बघत सांगत तिने साईडप्रोफ़ाईल दिली.

"अर्रे यार.. कितने बडे झुमके है कान में. और सिल्क का चुडीदार बोला था. शाहना तु ठिकसे ब्रीफ़ देती नही हैं."
समोरच्या मुलीचा टरकोइज ब्लू अनारकली कट लेन्समधे पहात, फ़ोकस ऍडज्स्ट करत रघू कुरकुरला.
आत्तापर्यंत येऊन गेलेल्या सव्वीस मुलींच्या वेळीही तो असाच काही ना काही कारणावरुन कुरकुरलेला होता त्यामुळे शाहना ने आपल्या अखंड धूम्रपानात व्यत्यय न आणता डाव्या हातातल्या पेनाने कॉलशिटवरच्या सत्ताविस नंबरवर नुसतीच काट मारली. आणि समोरच्या मुलीला हाताचं कोपरं वाकवून मनगट कॅमे-याकडे करायची ऍक्शन समजावून सांगितली.

" नंबर तिन का डायलॉग बोलने को दो उसे" रघू.

शाहनाने ओबिडियन्टली तिला वाचून दाखवलं. "पापा.. हाउ क्यूट! कितनी अच्छी घडी हैं. "

टरकोइज ब्लू अनारकलीने मनगट तिरकं करताना मानही पुढे करत तिरकी केली.

"अरे यार.." रघूची मान कॅमे-यामधून खटकन वर झाली.
"कट मार रे इसे. ट्वेन्टीएट को बुला." रघूने वैतागून बेन्जीकडे पहात खूण केली.

पण ट.ब्लू अनारकली आता डायलॉगमधे घुसली होती.
"थॅन्क्यू पापा.. मुझे बहुत पसंद आयी घडी. आप कितने अच्छे हो." त्यातल्यात्यात इम्प्रोवाईजसुद्धा.
बट रघू वॉज जस्ट नॉट इम्प्रेस्ड.

"घडी गर्दन में पेहनेवाली हैं क्या ये? नेक्स्ट."

बेन्जी आता मात्र पटकन उठला. "थॅन्क्स मॅम. फोटो छोड जाना. वी वील इन्फ़ॉर्म पलाश."

"ट्वेन्टीएट"

सिल्वर सिक्वेन्ड पतियाळा.
साईनबोर्ड.
साईडप्रोफ़ाईल.

मी कंटाळून घड्याळ पाहिलं आणि दचकलेच. सव्वातिन.
साडेदहा ते सव्वातिन. आणि फक्त अठ्ठाविसावा आकडा चालू. कॉलशिटवर शेवटचा आकडा बहात्तर होता. काय लांबवतायत हे लोक.

"रघू मला बोर झालय. मी निघते."

"अरे ठैर ना. आजही फायनल होगा तो कल शाम के प्रेझ तक पक्का बजेट भी दे सकेंगे. "
"सोड ना. इतकं करुन ते परत एस्टॅब्लोश्ड पाहिजेत म्हणून हट्ट करणारच उद्या." मला ते सगळच जुनं आठवून अजून कंटाळवाणं झालं.
"नाही करणार. फ़्रेश थीम आहे. सेवन्टीन टू नाईन्टीन मधे कुठले आलेत एस्टॅब्लिश्ड कोणी त्यांना मिळायला."

"नको पण मला कंटाळाच आलाय. तुम्ही कंटिन्यू करा. मी निघते."

"ओके. चल टी ब्रेक करते हैं. शाहना क~न कंटिन्यू."

वर्सोव्याचा स्टुडिओ २१.
बाहेरच्या लॉनवर मुलीच मुली. कॉर्डिनेटरअने बजावल्याप्रमाणे लेटेस्ट फ़ॅशन्सचे चुडिदार्स. फ़ेस्टीवल कॅम्पेनला साजेसे. बहुतेकींच्या कानात इयरप्लग्ज खुपसलेले आणि हातात सेलफोन किंवा सिग्रेट किंवा दोन्ही. एखादी पुस्तक वाचत बसलेली. कोणीच कुणाशी बोलत नसलेल्या. साहजिक आहे. फ़ियर्स कॉम्पिटिशन.
किती टिपिकल जुनंच दृष्य. काहीच न बदललेलं. एकेकाळी इतक्या एन्जॉय केलेल्या या ऑडिशन्स. आता त्यात काय होतं इतकं मजा वाटण्यासारखं हेच आठवेना. तिकडे हे सगळं परस्पर एजन्सी थ्रू व्हायचं एखाद्या तर किती काय मिस करतेय असं वाटायचं.

कां मजा वाटत नाहीये परत या गोष्टींमधे अजिबात? की हा आता माझा क्लायन्ट नाहीच आता तर त्याच्या ऑडिशन्समधे तरी काय इन्टरेस्ट असलं तर नाही मनात? दिवस बदललेत म्हणता म्हणता आपणच जास्त बदललोय कां?

"चहा नको. मी जाते. मला... "
"कंटाळा आला.. " माझ्या चेह-यावरचे भाव पाहूनच रघूने कंटिन्यू केलं. "मालूम हैं. तेरेसे येही एक सुनता हूं आजकल."

"..."

"क्या हुआ तुझे? दिवसभर ऑफ़िसात बसून बसून बोर होतं, सवय नाही चा जप सकाळपासून करतेस. आज इथे आलीस तरी तेच."
मला काय बोलावं खरंच सुचेना. असल्या जवळिकीच्या वाक्यांवर डोळ्यांतून पाणीबिणी यायचे दिवसही मागेच पडले होते बहुतेक. .. रघूही काही बोलला नाही. जाऊन चहाचा कप घेऊन आला.

"लिसन. हे ऑडिशन्स वगैरे मलाही बोरच होतं आजकाल. शाहनाच घेते सगळ्या. मला वाटलं तुला जरा मजा वाटेल म्हणून चल म्हणालो. एकतर तुझाच जुना क्लायन्ट. आणि तिकडे असताना म्हणायचीस सारखी हे मिस करतेय म्हणून.."

हं.

कितना एन्जॉय करते थे ना हम?

हो.

" तु घरी जाते आहेस कां?"
"आत्ता? चार वाजता? काय करायच आणि आत्तापासून घरी जाऊन? काम तु करणारेस का रात्री बसून?"
काम? कुठलं इतकं काम खोळंबून होतं ऑफ़िसात आता ते मलाही माहीत आणि त्यालाही.
उगीच आपलं सवयीचं म्हणून वाक्य बोललं गेलं होतं.

"चिडू नकोस. इथून जवळ आहे तुझं घर आणि गाडी जाताना मला लागेल म्हणून घरी जात असशील तर ऑटो कुठून पकडायची सांगितलं असतं. "
मी अजूनच इरिटेट झाले. पाच वर्षांपूर्वी हा कोईमतुरहून आला होता तेव्हां वेस्टर्न आणि हार्बर लाईनमधला फ़रक कळायचा नाही. त्याच्या ’कफ़परेड स्टेशन कौन्से लाईनपे है" वर तर आम्ही खो खो हसलो होतो क्रूरपणे. आणि वर परत " बॉम्बेसेन्ट्रल के बाद" असं सांगून अजून खिदळलो होतो. आणि हा मला आता वर्सोव्याहून माझ्या घरापर्यत जायला ऑटो कुठून पकडायची ते सांगणार.
माझ्या शहरात मी हरवून जाणारे जशीकाही.

"मी जाईन." आता हा पोचल्यावर फोनबिन कर म्हणूनही सांगेल म्हणून घाईघाईनेच बाहेर पडले आणि खरच हरवून गेले.

पूर्वी समोर मैदान होतं मोठं आणि मग बसस्टॉप होता. त्यापुढे कोळ्यांची वस्ती सुरु झाल्याचा वास लगेच यायचा. आता तिथे तसं काहीच दिसेना. बस्स्टॉप नजरेसही येईना. एक भली मोठी रो हाउसेसची आणि मागे बिल्डिंग्जची रांग. बाजुला अजून एक कमर्शियल कॉम्प्लेक्स. मी थोडं मागे मग पुढे चालून गेले.
कसल्याच ओळखीच्या खुणा नाहीत. एकही ऑटोरिक्षा जाईना समोरुन. एक दोन गेल्या त्यांनी बघून न बघितल्यासारखं दुर्लक्ष केलं. समोरच्या सोसायटीच्या वॉचमनला विचारलं बसस्टॉप किधर है तर मालुम नही इतके शब्दही तोंडातून न काढता खांदे उडवत मख्ख. जराशा रागातच त्याच्या समोरुन पुढे चालत गेले ती अजूनच कुठे गेल्यासारखं वाटलं आणि मग शेवटी रस्ता जातोय कुठे हे न कळून गप्प उभी राहिले भर रस्त्यात.
रिकामा रस्ता. अनोळखी.
आता बस, टॅक्सी नाहीतर ऑटो मिळणार कधी आणि कशी? मी ऑफ़िसात पोचणार कधी आणि तिथे जाऊन करणारे तरी काय?
भर रस्त्यात आता आपल्या रडू फ़ुटतय की काय लहान मुलासारखं याचा धास्तावाच अजून मनाला. अचानक तो सगळाच स्वत:चा इतका मोठा अपमान वाटायला लागला.
तितक्यात फोनची रिंग आली तर लक्षात आलं अर्रेच्चा विचारता आलंच असतं की खरंतर कुणालाही फोनवर. उगीच टेन्शन.
रघूच होता. गुलाम अलीच्या तेरे शहर में ची आठवण करुन द्यायला त्याने फोन केला होता.
सातपर्यंत पोचशील कितीही ट्रॅफ़िक लागला तरी आरामात. तेव्हा जा च. असं सांगायला.

मग त्यालाच विचारुन टाकलं की बाबा रे नाही समजतय मला हे शहर आता. सांग कशी आणि कुठून जाऊ की पोचेन लवकर आणि वेळेवर?

... continued 3

इतकं करुन कॉन्सर्टला पोचून तिथली सुरुवात चांगलीच कंटाळवाणी.
डोक्यातला जुना आवाज.. फ़िरत आणि गोडवा..
आणि आत्त्ताचं हे थांबत थांबत पुढे जाणं. निट न पोचताच अर्धवट सूर सोडणं. .
उगीच आलो असंही वाटण्यासारखं.
मुक्कामांवर पोचल्यावर सारेच किती बदलून गेलेले असतात, जुनी ओळखही पुसट होते याची जाणिव करुन देणारा एक हताशपणा कंटाळ्यावर मात होणारा.

हम तेरे शहर में आये हैं मुसाफ़िर की तरहा
सिर्फ़ एक बार मुलाकात का मौका दे दे..

इंटर्वलनंतर तेरे शहर में... अलगद पिसासारखं लहरत येऊन सुरु झालं.
सुरु झालं मात्र तो जुन्या मुरलेल्या मधासारखा गोडवा बेहोश करणारी भुरळ मनाला कधी घालायला लागला समजेचना.

मेरी मंझिल हैं कहां मेरा ठिकाना हैं कहां
सुबह तक तुझसे बिछडकर मुझे जाना हैं कहां
सोचने के लिये इक रात का मौका दे दे.. ..

मौका दे दे...

तेरे शहर में...

----------

खूप दिवसांनी, आल्यापासून पहिल्यांदाच कॉपिरायटर्स डेस्कजवळ थांबले.
अजून ट्रान्स्लेशनच चालतं का रिजनलला? उत्तर माहित असलेला खोचक प्रश्न विचारतानाही मजा वाटली. मराठी काही असलं तर सांगा रे मला.. पूर्वीसारखं सांगत त्याच डिपार्टमेन्टच्या आतल्या जिन्यावरुन वर जायलाही मजाच वाटली.

"कसा झाला तेरे शहर में.. बोर ? "

"बिल्कूल नाही. पण आता होणार. हे बघ.. "
रघूसमोर कागद फ़ेकला. होर्डिंग्ज डिटेल्स त्या नव्या बाईसाहेबांनी ओके करुन ठरवूनही टाकलेले.
रघूने मुंबईच्या त्या रोडमॅपवरचे ठिपके पाहिले आणि त्याच्याही सराईत नजरेतून फ़ोर्टमधल्या रस्त्यावरचा निळा ठिपका सुटला नाही.
पण तो हसायलाच लागला.

"छोड ना. तिला नसणारच माहित याचा अर्थ. जोसफ ने तुला तिन तास बसवून गिरवायला सांगितलेला मॅप तेव्हा तुला कुठे जाता जाता कळला. ती हेरिटेज बिल्डिंग आहे. होर्डिंग्ज नॉट अलाऊड हे समजावून सांग तिला." रघूने काचेतूनच हात करत तिला आत बोलावून घेतले.

-----

ती उत्सुक चेहरा घेऊन समोर उभी राहिलेली.
चमकदार डोळे.. सगळं शिकायला .. टिपायला उत्सुक. कालच्या आणि परवाच्याही तिच्या प्रेझेन्टेशनबद्दल मी एक अक्षरही अजून न बोललेले.. मला त्या बद्दल काय वाटतय.. माझ्या जुन्या क्लायन्ट्सना नवा मिडिया प्लॅन स्वत: बनवून दिल्यावर आणि तो पहिल्या फटक्यात पास झाल्यावर माझी काय रिऍक्शन याचा अंदाज तिच्या मनात बांधला जातोय हे जणू मला आपसुकच आतून कळलेलं..
तिचे माझ्यावर खिळलेले नुसतेच उत्सुक डोळे..

ती उभी होती समोर की मी उभी होते जोसफ समोर?

मला एकदम काचेच्या बाहेरच्या लाटांचा फ़ेस काचेवर धडका मारतोय की काय इतका जवळून ऐकू येतोय असं कां वाटायला लागलेलं.

अपनी आंखोंमे छुपा रख्खे हैं जुगनू मैने
मेरी आंखोंको भी बरसनेका मौका दे दे..

तेरे शहर में...

मी सहजासहजी हार मानणा-यातली नव्हतेच. प्रेझेन्टेशन चांगलं झालय, पहिल्या फटक्यात ओके झालय तर मिळतील माझ्याकडून पॉइन्ट्स. त्याचं काय इतकं?
"जा हे कळव आधी आत्ताच की साईट हेरिटेज आहे. वाट्टेल ते ऍग्री नाही करायचं. क्लायन्ट डोक्यावर चढला की चढलाच. मग ह्या अशा फ़ालतू होर्डिंग्जमधे असा फ़ुकट वेळ वाया जातो."

पण मला निट जोसफ सारखा स्टर्न आवाज काढून ओरडताच येईना. हसूच यायला लागलं.

रघूची चांगल्याच मोठ्ठ्या फ़्रिक्वेन्सीची शिट्टी मला ऐकू न जाणं शक्यच नव्हतं.

"मला वाटतय तु प्लेन जेलस आहेस तिच्याबद्दल." मला उचकवण्याचाही मौका तो सोडणं शक्यच नव्हतं.

"हो. अर्थातच" माझं इतकं तडकाफ़डकी उत्तर गेलं की त्याला बिचा-याला ती मजाच वाटली.

जेलसीच ती प्लेन.. तिची ती उत्सुकता, तो अधिरेपणा आणि तो उगीचच आत्मविश्वास. त्या पूर्वीच्या दिवसांतलं माझं सगळच आपल्या आत घेऊन वावरत असलेली ती. अकाउन्ट्स खरोखरच तर चिल्लर होते त्यापुढे.

शहर खरंच तिचं होतं.

ते जुनं माझं सुटलच.
आता लागणारे सगळे मुक्काम नवे. अनोळखी.

पण आता नव्याने ओळखी करुन घ्यायच्या तर कंटाळा तर खरवडूनच काढायला लागणारे इतपत उमगलच. तिच्याकडूनच हे शिकावं लागणार आणि आता बहुतेक.

काचेबाहेरचा समुद्र तापलेल्या उन्हात हलक वर येऊन तरंगत होता.

हवाएं तेज थी.. बारिश भी थी.. तुफ़ां भी था लेकिन..
तेरा ऐसें मे भी वादा निभाना याद आता हैं

तेरे शहर में...

"त्यांचा आवाज फ़िरत नाही रे आता पूर्वीसारखा, चढतही नाही. पण गोडवा काय आहे अजून!.. "

रघूचं लक्षही नव्हतं. तो कालच्या ऑडिशन्सच्या रिपोर्ट मधे पुरता गढून गेलेला.

------------------------------------------------------------------------------------