खूप छान लेख.
मी सुध्दा थोडफार शिवण करते. ती शिवणाची कात्री इतर कामांसाठी कुणी घेऊ नये म्हणून त्याच्यावर ' sewing only ' असं लिहून ठेवते. सध्या घरी 'sewing only 'वाल्या चार कात्र्या आहेत.

आवडलं
माझ्या आईच्या शिवणाच्या कात्रीची आठवण झाली. ती पण अजुन तिच्या "त्या"कात्रीला आम्हाला कोणाला हात नाही लावु देत

मस्त!
शिवणाच्या कात्रीला हात लावायला मिळायचा नाही म्हणून ती कात्री एकदमच अप्रूपाची वाटायची. म्हणून तीच हवी असायची. हो आमच्याकडे पण माझ्या लहानपणी नवलाईची केशरी हॅण्डलवाली कात्री आली होती. आणि त्याने हस्तकलेचे कागद कापल्यावर मस्त प्रसाद मिळाला होता. मग पुढे त्या कात्रीची वाट लागली हळूहळू आणि शेवटी प्लास्टर बॅण्डेजचे मास्क बनवायच्या वेळेला दुसरी कात्री नाही म्हणून तीच आईने मला देऊन टाकली. ते आठवलं.
अनुभवाअंती वजनाला हलक्या आणि प्लॅस्टिक हॅण्डलच्या कात्र्या कापड कापण्यासाठी योग्य नाहीत हे लक्षात आलं. आता माझ्या Ginghers च्या लोखंडी कात्र्या अश्याच किंवा याहून जास्त जिवापाड मी जपत असते.

असतात असतात प्रत्येक घरातच अश्या कात्र्या असतात...

आमच्याकडे मिशी कापायची वेगळी कात्री आहे... ती दुसर्‍या कोणत्याच कापाकापीसाठी वापरली जात नाही...

छान! मलाही माझ्या आईची शिवणाची कात्री आठवली.

मस्तच , छान, छोटीशी आठवण.
थोड्याफार फरकाने सग ळ्यांच्या घरी अशी कात्री असते नाही

छान आठवण सिंडरेला.
' बिगद ' चं वर्णन आवडलं !

आठवण आवडली !!

>>सेम पिंच. आमच्याही घरी होती ती सुप्रसिद्ध केशरी हँडल असलेली कात्री आणि एक गंजकी जड लोखंडी कात्रीही.
अगदी, अगदी... आणि त्यांचा कागद कापायला उपयोग करून ओरडा खाणे हा दर रविवारचा कार्यक्रम असायचा.

अशा लहानपणीच्या सगळ्यांच्याच साधारण सारख्याच असलेल्या कितीतरी आठवणी आहेत. मागे हह ने एक असाच छान लेख लिहिला होता, बर्फाचा गोळा, पेप्सिकोला वगैरे वर..

मी 'स्टॅटस सिंबल' हा चुकीचा शब्द वापरला .. 'Prized possession' perhaps ..

जबरदस्त निरीक्षण आहे बघ तुझं...आमच्याकडे पण अगदीच हाच प्रकार होता. स्वतः शिवायला लागल्यावर मात्र कळलं त्या कात्रीला येवढं का जपायचं ते...!

मस्त आठवण. आमच्याकडे एक अवजड लोखंडी कात्री होती. तिला हातात पेलायलाच बरेच श्रम पडायचे. मात्र कापड सपासप कापले जायचे. त्या कात्रीकडे मी चुकूनही बघायचे नाही! पेलताच यायची नाही ना.... आणि एकदा ती कात्री उचलायच्या नादात पायाच्या अंगठ्यावर पाडून घेतली होती!!! तेव्हापासून ती कात्री कटाप!!
माझ्या काकूकडे मात्र एक से एक प्रकारच्या शिवण्यासाठीच्या खास व्यावसायिक दर्जाच्या कात्र्या होत्या. वेगवेगळे आकार, मुठी, धार असणार्‍या. आणि त्या कात्र्यांशी खेळायला आम्हां मुलांना मज्जाव होता. मग आमचे पडेल चेहरे पाहून सर्वात बोथट धार असलेली एखादी कात्री आमच्या सुपूर्द केली जायची. की मग आम्ही पुढचे काही तास शिवणातून उरलेल्या चिंध्यांची अजूनच वाट लावत, त्यांचा कचरा करत बसायचो. अशा वेळी आजीच्या ताब्यात बरोबर सापडायचो. मग ती आमच्याकडून चिंध्यांचे ठराविक आकाराचे तुकडे करून घ्यायची. त्या तुकड्यांचे नंतर पिशव्या, रुमाल, अष्टकोनी आकार करून त्या तुकड्यांच्या घट्ट ओवलेल्या माळा अशा आकारात रुपांतर व्हायचे.

सेम सेम..मा़झ्या आईकडे पण केशरी मुठीची अश्शाच वर्णानाची कात्री होती..तिने कागद कापायला घेतला की आई पुर्ण ताशेरी करायची आमची

मस्त आठवण