क्युट लिहिलय. जॉब आता मजेत चाललाय तर
-प्रिन्सेस...

गोड लिहिलं आहेस
या वयाची मुलं घरात नसते उद्योग करायला लागतात म्हणून पालक त्यांना अडकवायला बघतात आणि या चिमण्यांना तो त्यांचा 'घोर अपमान' वगैरे वाटतो.. मग निषेध म्हणून रडणं, डबा न खाणं वगैरे..
पण मुलं कसली ऍडजस्टेबल असतात ना? ४-५ दिवसात रमायला लागतात नवीन वातावरणात, आणि हीच का ती रडणारी मुलं असा प्रश्न मॅमना पडतो! हो ना?

प्राचे...... घाबरवू नकोस गं मला .. आता जूनपासून माझ्या दोन वर्षाच्या लेकीला घालायचंय शाळेत... बेबीसिटींगमध्ये कोणी रडलं तर ही बया त्यांच्या चेहर्‍याकडे वाकून वाकून बघते, मग ती मुलं अजूनच मोठा भोंगा काढतात... शाळेत काय करील देव जाणे. अश्या मांडीवर बसवणार्‍या गोड 'मॅम' भेटल्या तर मग बघायलाच नको....

गोडच लिहिलयंस ग.
मला एकदम माझ्या छकुल्यांना सोडायला मी शाळेत जायचे ते आठवलं. मी समजावून सांगत असायची, 'शाळेत रडायचं नाही. मिम्मी (मम्मी) घ्यायला येते.'
तर माझा लेक रस्ताभर बहिणीला सांगत असायचा ते एकच वाक्य ...'शालेत ललायचं नाई.. मिम्मी घ्यायला येत्ते..' अन हे सांगताना स्वत: पण रडत रडत जायचा रस्ताभर...
अन शाळेतला त्यांचा गोंधळ बघून माझ्या डोळ्यातून पाणी. पाय निघत नसायचा. मग आईचं रागावणं, 'चल निघ आता. अशीच मी तुझ्यावेळी रडले असते तर इतकी शिकली असतीस का आज?'
आता आठवून मजा वाटते.

मला पण तुमच्या शाळेत यायचे आहे..!!!!!!!!!! ........ भ्यां ..........भ्यां ..........भ्यां ..........भ्यां ..........भ्यां ........

चांगल लिहीलय.
मला पण माझ्यामुलीचा पहिला दिवस आठवला. तिला शाळेत सोडल्यावर तिने थोडे भोकाड पसरले पण तेथील मिस म्हणाली तु जा म्हणुन. तिला तेथे सोडताना मलाच अगदी कसेतरी झाले होते. शिवाय भाषेची अडचन. आम्ही घरात मराठी शिवाय काही बोलत नाहीत आणि घराबाहेर इंग्रजीशिवाय दुसर काही चालत नाही. मग मिस ला अगदी su, she, pani असे लिहुन त्यासमोर त्याचा अर्थ लिहुन दिला. लगेच रुळली. दुसर्या दिवशीच माझी शाळा कधीये असा प्रश्न.

छान ....छान लिहिलय!!!!!

प्राची ......मस्तच लिहिलय.
मलाही माझ्या मुलाच्या शाळेचा पहीला दिवस आठवला. तो ही रडला नाही कधी.
kedarjoshi...मी पण त्यच्याबरोबर लीस्ट दिली होति. तुमच्यासारखीच....मराठी to Enlish
फुलरानी

छानच लिहिलय.
मी लहान होतो तेव्हा इतक्या लहान वयात शाळेत घालत नव्हते.
त्यावेळी बालवाडीत साधारण ५ वर्षाच झाल की घालत असत.
मला माझ्या शाळेचा पहिला दिवस अजुन आठवतोय.
मॅडम कोण ते आता बिलकुल आठव्त नाहिये. पण आजुबाजुला पोरानी आणि पोरीनी रडुन गोंधळ घातला होता नुसता.
आईने सांगितलेल्या सुचनेनुसार मी रडत नव्हतो पण आई बाहेर उभी असेल म्हणुन खिडकीतुन दिसते का ते बघत होतो आणि दिसत नव्हती म्हणुन हळुच डोळे पुसत होतो. फार मोठ मोठ्याने नाही पण हळु हळु कोणाला नकळत रडत होतो.
पण बाईच्या ते लक्षात आल होतच.
त्यातच माझी एक मैत्रीण (जी आमच्या घराशेजारीच रहायची) वर्षा तिने मात्र सॉलिड रडणं सुरु केल होत. कधी तिला बाई कडेवर घेवुन खेळत होत्या तर कधी त्या आमच्या शिपाई बाई. पण ही तर बिलकुल थांबत नव्हती. मग बाई तिला घेवुन माझ्याकडे आल्या आणि म्हणत होत्या की बघ हा रडत नाहिये तु पण असच शांत बस अस काहिस.
सगळ नीट आठवत नाहिये पण काहितरी खेळणी दिली होतीत तेव्हा बरेच जण शांत झाले होते. त्या वर्षाने मात्र स्टार्ट टु एन्ड अधे मधे खुपच शोर्ट ब्रेक घेत रडण्याचा कार्यक्रम सुरुच ठेवला होता.
मस्त आठवण आली आज. त्यानंतरचे दिवस आठवत नाहियेत पण हा पहिला दिवस मात्र चांगला लक्षात राहिलाय.

प्राची , खुप छान लिहिलय ...

धन्यवाद मंडळी.
झकास, शाळेतले दिवस नाही आठवले तरी चालेल,पण जे काही शिकलास ते तरी लक्षात आहे ना??

प्राची...गोड लिहिलं आहेस गं....!! माझ्या पिल्लांना सोडून जायची ते दिवस आठवलेत.

मस्त लिहीलय.

माझं पिलु मस्त टाटा करुन जातं अगदी पहिल्या दिवसापसुन. पहिल्या दिवशी चेहरा अगदी एवढासा केला होता पण फिरभी ओके...केदार जोशींच्या मुलीसरखीच आमची अवस्था होती.
मला माझे दिवस आठवले. मस्त लिहिलं आहेस. हा जॉब करण्यासाठी मला दुसरा जन्म घ्यावा लागेल.

प्राची, मस्तच लिहिलयस. दु:खी असतात तेव्हा निषेध नोंदवतात, रडून मोकळी होतात. मुलं किती ऍडजस्टेबल असतात नाही? विसरून मग रमतात म्हणजे 'नक्की' रमतात. आपण मोठे होतो तेव्हा हे सगळं आत आत दाबून, लपवून ठेवायला शिकतो... रमलोय ह्याचं नाटक करायला शिकतो. छ्छे, मोठं होणच नको!

माझ्या लेकाच्या शाळेच्या पहिल्या दिवशी तो नाही, मी रडले होते घरी येऊन.... तो रडला नाही म्हणून. एकदाच मागे वळून टाटा केलन आणि गेला सुद्धा आत उड्या मारत. पुढचे दोन तास नवरा मला समजावत होता... अजून चिडवतात ते दोघं मला त्यावरून. परवाच त्याच्या यूनिव्हरसिटीच्या पहिल्या दिवशी दुष्टासारखा 'आई... आई...' असं नाटकीपणे गळ्यात पडून खोटं रडलाही!

मजा वाटली वाचायला.
मला माझे दिवस आठवले. मला बर्‍यापैकी आठवतात नी त्याच्यापेक्षा ही रडी होती ही सारखे आठवून (नावे ठेवणे) प्रकार चालायचा अजून बाकीच्यांचा. रडण्यात जबरी होते. अगदी चार तास non-stop. आणि एकच वाक्य तोंडी.. मला झोपायचेय.. मला झोपायचेय. teacher ने मग झोपायला नेले तरी रडत मी उठून बसून मला झोपायचेय एवढेच म्हणायचे. (का ते देवालाच माहीती .. इती आई. कारण मी चौदा तास झोपायची अगदी ७ वर्षाची होईपर्यन्त ). teacher ने हेही विचारले की हीची झोप पुरी होत नाही का?(चौदा तास झोपून?). आणि कायम ही रडारड शाळेत पहीले चार तास,अगदी third grade पर्यन्त..

मनु

आत्ता मनाच्या खुप जवळ आनि 'सॉफ्ट कॉर्नर' असलेला विषय त्यामुळे सगळे रीलेट करता आले ! आवडले.
माझी मुलगी पण पहिल्यांदा थोडी रडायची. पण आता इतकी रुळली आहे की घरी पण काही झाले की एकदम बंगलोर स्टाइल मधे 'अय्यो' करते. शिवाय मला कधी मम्मा तर कधी चक्क 'अम्मा' म्हणते.

प्राचे, गोड लिहिलयंस गं!! मज्जा आली!! मी कधीही रडले नाही. पण माझ्या लहान बहिणीला आज्जी ओरडुन न्यायची ते आठवलं!!