पुन्हा तेच वळण येऊ दे, मी तिथेच उभा असेन...
तुझा हात हाती घ्यायला,
मागच्या वळणावर निसटलेल्या क्षणांना,
पुन्हा भेटायला...
नकळत झालेल्या स्पर्शांनी मोहरूनही,
डोळ्यांत सारे दाटूनही,
कधीच वाहून गेलो नाही...
आता वाटतंय, "... सारं राहूनच गेलं, नाही!"
पण ओळख पुसलेल्या चेहेर्‍यावरती, अनोळखी हसू घेऊन
नको वाटतंय इथे वावरायला...
कुणीतरी हवं आहे, स्वतःचीच ओळख पटवायला...
प्रश्न फक्त एवढाच आहे, वळण आहे की गोलातच झालंय हरवायला?