अतिशय आवडल...
आपल्या पायर्‍यावर कुणी बसलेलं बघवणार नाही...अगदी अगदी..

स्वाती, सुरेख पत्र, काल्पनिक आणि तरीही अगदी खरंखुरं.

आता आपण भेटलो, आणि काही बोलायलाच सुचलं नाही तर? बोलायचा प्रयत्न करावा लागला तर....

अगदी दुखर्‍या जागेवर बोट आहे हे. कॉलेजात जाण्याची हिम्मत होत नाही ते यामुळेच. ते थडगं बघायचं आणि त्यावर माती लोटायचं नशीब आपल्या पदरी येऊ नये म्हणून.

आता बरेच जुने मित्र भेटतातही, पण ते मैत्र सापडत नाही. सर्वांनी आपापल्या पायर्‍या क्धीच मागे सोडलेल्या असतात. आणि हळहळीत नंतरचे कित्येक दिवस निघून जातात.

अप्रतिम, स्वाती.

सुंदर पत्र...

मीही ह्याच भीतीने जुन्या मैत्रिणींना भेटायचे टाळते. एका मैत्रिणीला गेले दोन वर्षे फोनवर फक्त सांगतेय भेटु भेटू म्हणुन, पण अमुक एक जागी म्हणुन फोन अजुन गेला नाहीये.......

ते जुने क्षण जसे लक्षात आहेत तसेच तिथेच राहुदेत, उद्या जुनी मैत्रिण भेटली आणि काय बोलायचे ते सुचलेच नाही तर मग त्या जुन्या क्षणांना हे नवे क्षणही जाऊन मिळणार आणि मग नेहमी त्या सुंदर जुन्या आठवणीबरोबर ही नवी आठवणही येणार... त्यापेक्षा नकोच ते...

सुंदर पत्र..

स्वाती हे पण तुमचे पत्र अप्रतिम .. अगदी हस्ताक्षरासहित. प्रत्येक परिच्छेद वाचताना 'अगदी अगदी हेच मलाही वाटतंय' असाच आतुन प्रतिसाद येतोय.

अक्षराइतकच सुरेख आहे पत्र. अप्रतिम. साजिर्‍यानी म्हंटल्यासारखच दुखती रग! बर्‍याचदा वाचलं जाणार हे आता.

अतिशय सुरेख.. काल्पनिक वाटतच नाहिये हे पत्र..

समुद्र हा आणखी एक.. क्रश >> किती सुरेख कल्पना आहे ही..

अतिशय छान पत्र स्वाती...

बरेच वर्षांनी मधे एका मैत्रीणीला भेटले होते.. त्यावेळी पण अगदी हेच बोललो दोघी की काय बोलत होतो आपण इतकं तासन तास देव जाणे.. आता मात्र खरच विषय शोधावे लागतात..

अगदी मनातलं पत्र..

स्वाती,सुरेख पत्र.. आवडलं.. आणि अक्षरही...

सुन्दर आणि सुवाच्य पत्र!

>>पण ते मैत्र सापडत नाही.
अगदी पर्फेक्ट $भाय.
बाईबिबा - शतशः धन्यवाद !
अतिशय सुंदर हस्ताक्षर.

सुंदर आहे हे पत्र! अक्षरही अप्रतिम. पण स्वाती असा हेवा वाटण्याइतका संवाद जिच्यासोबत त्या वयात जडलेला असतो ना तो नाही तुटत. कदाचित प्रत्येक वेळी भेटल्यावर नाही होणार परत तशाच गप्पा पण तरी खूप काही गोष्टी अशा असतात की त्या फक्त तिलाच समजून येतील असा एक विश्वास रहातो मनात. मधल्या काळात कधी त्या मुद्दाम उच्चारल्या जात नाहीत पण जणू काही तिच्यासाठीच राखून ठेवलेल्या असाव्यात तशा त्या आपल्या मनात रहातात. कधीतरी तसा माहोल जमतोच आणि संवाद आपोआप मनात उमलून येतो, मग अशावेळी आपण जिथे कुठे गप्पा मारत बसू त्या ठिकाणी त्या कॉलेजातल्या पायर्‍या आपोआप आजूबाजूला रचल्या जातात.
हा हे मात्र खर की नंतरच्या काळात आपल्या मैत्रिणीची जी कोणी जवळची मैत्रिण झालेली असेल ती आपल्याला मात्र कधीच आवडत नाही मनातून, तिचे उल्लेखही नाहीच आवडत आणि अगदी ते उघड दाखवण्याचाही बालिशपणा हातून घडतो. त्याचही काही वाटत नाही.

सुरेख लिहीलय. शर्मिला तुमची प्रतिक्रिया पण आवडली.

खुप छान लिहिलय