आले जर आभाळ हातात,
अन आला जर चंद्र हाती..
तर...करीन मी पायपुसणे; आभाळाचे,
तर हिणवीन चंद्राला; मुठीत घेऊन
म्हणत...या सहजसाध्य वाटणार्‍या, बाहुलीसारख्या
जर तरला; जाऊ सहज ओलांडून
आणि करू स्पर्श स्वप्नांच्या लखल्खत्या चंद्राला
या शैशवी भ्रमात जगतांनाच,
अचानक....
होत गेले मोठे; कणांएव्हढे वाटणारे जर, तर
अगदी डोंगरांएव्ह्ढे, आणि
मी अगदीच क्षुद्र, एवढुशी त्यांच्यापुढे; मुंगीएव्हढी
वाट काढीत, पराभूत आयुष्यासह.... बेचकीतून
ईतर मुंग्यांसोबत, त्या विराट जर, तरच्या;
प्रयत्न करीत त्यांची नजर चुकवण्याचा
आणि ते जर, तर हसत मला..कुत्सितपणे
सूड उगवीत पुरेपूर माझ्या निरागस आत्मविश्वासावर
आणि मी...मुसमुसत, चडफडत; त्या
अजिंक्य, अजेय जर, तरवर
निराशेने पाहात काळोखून;
दूरवरच्या माझ्या लखलखत्या स्वप्नांना
पण.......
आहे मनात अजूनही; पंखहीन परीची आशा
की... येईल कोणीतरी , घेउन माझ्यासाठी पंख
जर मी असेन लाडकी दैवाची; कदाचित..
तर,
घेईन मी भरारी; या आभासी उंच जर, तरच्या पल्याड
उंच, उंच्.......दाखवित वाकुल्या त्यांना
आणि, घेतील मला मिठीत स्वप्नं माझी;
प्रेमभरे...पाकळ्यांसारखी
जोजवित मला, करीत शिंपण, पखरण
मुलायम,शाश्वत सुखाची माझ्यावर,
आणि होतील नतमस्तक
हे गर्वोन्नत जर, तर माझ्यापुढे
पण.....खरंच
येईल का कोणी पंख घेऊन; माझ्यासाठी?
आणि नाही आले तर??
नाही, नाही... जर मी असेल लाडकी दैवाची
तर......
ओह........ अरेरे!!
हे पण अवलंबून जर, तरच्या मनावर?
च्च च्च!!